Pearl Harbor, gracias Michael Bay

Estaba tranquilamente sentado no sofá facendo un "zapping" cando de repente aparace antes os meus ollos Pearl Harbor. Por simple curiosidade púxenme a vela xa que facía moitos anos que a vira no cine con infame recordo. Cando vexo este tipo de películas plantéxanse dudas a cerca do estado mental dalgúns directores como Michael Bay.

A peli parece ser que recrea o ataque "japo" sobre Pearl Harbor durante a segunda guerra mundial. E digo que parece ser e non é por que realmente a peli trata sobre unha historia estúpida de amor entre unha "zorra" enfermera e dous amigos inseparables. De feito a peli pódese estructurar claramente da seguinte forma: primeiro conta a patética historia de amor, logo sucede o ataque co clásico abuso de acción e efectos especiais que soe caracterizar aos directores americanos e especialmente a Michael Bay, logo volta a sarte de estupideces de amoríos e desamoríos e por último un ridículo ataque americano sobre Tokyo que parece máis ben unha rabieta de Roosevelt para xustificar o exceso de prepotencia estadounidense. E por último o final, que da ganas de cortarse as venas. Como vedes de recreación histórica pouco.

A película comeza normal, bastante lineal como a maioría de pelis que se poñen a contar unha historia como fío argumental para desembocar en outra cousa. Pero nada fai presaxiar o desastre inminente que se aveciña. Todo comeza co ataque "japo". Nese momento comeza a orgía de destrucción maquinada polo señor Bay donde está claro que perdeu a razón. Toda esta falta de contención acaba desembocando en un montón de explosións, disparos, bombas, ... aderezada con algún detalles que provocan unha sensación vomitiva (a min realmente fanme rir): escenas estúpidas de avións sobrevolando a bahía e a cámara dando voltas no aire, recurso que está claro que manexa como ninguén Michael. Logo tonterías de gran calibre, como Cuba Gooding Jr., de profesión cociñero, poseído polo diaño ponse a disparar a metralleta contra os avións que veñen cara él disparando a saco. Cando vin esto no cine case caio da butaca. E a personaxe do cámara é cando menos intrigante, ¡Qué cojones pinta! E por qué un oficial da mariña colle unha escopeta e se pon a dispara aos avións, moi efectivo; estou seguro que eu na súa situación faría o mesmo en lugar de refuxiarme. Aínda que o que a min máis me asusta é que os directores americanos cree que somos retrasados mentales. Alguén no seu sano xuízo pódese tragar que dous "putos" avións americanos poidan derribar a 30 ou 40 japoneses. ¿Qúe pasa, que os avións "japos" son pilotados por tullidos? E o peor é cando o señor Ben Affleck e Josh Hartnett van un contra o outro perseguidos por innumerables avións e no último momento xiran e todos os "japos" derribados. Claro Michael, os avións feitos por ordenador poden desafiar as leyes da física, é lóxico que creas que na realidade tamén é posible. Todo esto mezclado coa clásica música épica co ruido de explosións de fondo que a alguén se lle ocurriu que era unha boa idea e agora tódalas películas bélicas sobrecargan as escenas con esta música.

En fin, que acaba o ataque e ti sentado pensando que nada pode ir a peor. Pero non podes adiviñar que sorpresa nos ten preparada o gran Michael Bay. Resulta que o presidente Roosevelt se enfada un montón e decide facer un ataque suicida a Japón con "3" avións, xD. Pero o mellor é a gran interpretación do señor Jon Voight cuns discursos moi bonitos que parecen sacados dun libro de poesías de Txus (Mago de Oz) e que, como sempre, ensalzan os valores americanos: prepotencia, chulería e patriotismo. E por riba ese momento atroz, cando lle din ao presidente que non é posible realizar o ataque, e él cos seus santos cojones se levanta da silla de rodas e di: ¡Non me digades o que non se pode facer! Vamos que a cousa parece que non pode ir a peor. Pero resulta que aparece Alec Baldwin para darlle un toque máis surrealista a película se cabe: "Hoy voy enseñarles a pilotar a 161 metros por que a 160 se estrellan" (e así todo o tempo).

Logo do ataque, cando pensas que a tortura visual por fin rematou, póñense a facer o tonto por china onde "aterrizan". Vamos que o motor do avión se para e chocan espectacularmente contra o chan sen sufrir rasbuños, lóxicamente. ¿Por qué os americanos pensan que o resto pensamos que son inmortales? Logo son capturados polas patrullas japonesas e como colofón Josh Hartnett morre salvando a vida do seu mellor amigo, Ben Affleck co que compartía novia embarazada do primiero. Nada previsible nin típico señor guionista. Se queredes darnos pena, en lugar de andar con toques sentimentalistas baratos alargade todavía un pouco máis a peli.

En resumo, eu poñeríalle a peli un 0; bueno sendo xeneroso un 0.5, xD. Gracias Michael Bay por apuñalar o séptimo arte e coidado que se acerca Transformers.

PD: As próximas películas que vou ver van a ser Gothika y La cosa más dulce. ¿Cal das tres será a peor?

Sindrome anatomia de grey

Antes de resaca poñíame a ver vídeos de linkin park ou evanescence de final fantasy. Agora vexo esto. Non me recoñezo.

Cousas curiosas da informática

Estaba "traballando" na facultade cando de repente, buscando información polo google me atopei con unhas das cousas vistas na carreira da que nunca me esquecerei.
Trátase da foto de Lena Soderberg. Supoño que tódolos "frikis"saberedes a quen me refiro. Resulta que alí polo ano 72, cando comezaban a nacer as primeiras técnicas de procesado de imaxe, utilizaron a foto que tedes arriba para realizar as correspondente probas dos mecanismos de compresión. Os investigadores polo menos tiñan bo gusto. Esto non sería demasiado curioso senon fora polo feito de que esta foto realmente era a portada de Playboy e supoxo un enorme "boom" entorno á modelo. Aquí tedes a fotografía completa para recrearvos (clikeade sobre ela)


Verdade que gaña bastante desta maneira. A conclusión de todo esto é que, asumindo que eran homes os que diseñaron estos algoritmos de procesado, estaban tan ocupados desenrolando estos algoritmos que non tiñan tempo para disfrutar da vida e concentrábanse en desafogar as súas necesidades nas revistas de PlayBoy. A outra posibilidade é que simplemente eran homes e como todos preferimos probar os nosos algoritmos cun resultados tan agradables a vista, xD.

Para os que queirades coñecer máis aquí tedes un link donde se explica máis en detalle a historia da fotografía máis famosa do procesado de imaxes. Ademais tedes "links" para ver máis fotos desta modelo.

Historia da fotografía de Lena

Heroes, unha agradable sorpresa

Despois dunha semana, por fin acabei de ver a primeira tempada da serie de moda, Heroes. Esta serie presentábase como unha aposta moi arrisgada (ao meu entender) da NBC para facer fronte ao éxito que estaban acadando outras cadeas americanas como FOX con 24, Prison Break ou House, ABC con anatomía de Grey, ... Como supoño que saberedes, esta serie parte da idea de que a mutación xenética na especie humana non só é posible, senón que ademais se está convertendo nunha realidade nos nosos días, aparecendo repentinamente seres con poderes impresionantes derivados da propia mutación.

Digo que se trata dunha aposta arriscada por que con este plantexamento calquera pode pensar que se trata da típica serie de ciencia ficción donde uns guionistas descontrolados, ante as posibilidades que ofrece este xénero, déixanse guiar por historias inverosímiles "fumándose" os límites e acabando coa paciencia dos seguidores máis fieis. Ademais as comparación son innevitables, quen non pensou que esta serie non sería máis que a recreación na realidade dos X-Men.



Pois realmente polo que a min respecta esta serie convenceume e acabei con moi bo sabor de boca. Recomendada para todos os que vos fiedes da miña opinión (a maioría sabe que cando digo que algo me gusta ten que ser bo).

Gustoume por que se trata dunha colección de historias, todas relacionadas entre sí, dunha forma coherente algunhas, ainda que outras parecen máis forzadas, e que son contadas de forma ordenada e pausada, sen precipitar nin acelerar acontecementos ata que ao final se pode percibir como cada unha encaixa perfectamente na historia global e ten o seu sitio na complicada trama elaborada polos guionistas (sempre hai algunhas excepción). A ver se aprenden outros guionistas que non saben manexar varias historias paralelas atropelando acontecementos, intentando transmitir un montón de cousas sen demasiado orde e con certa sensación de improvisación (recordemos Prison Break; polo menos 24 ten unha secuencia temporal que aínda que se repite tempada tras tempada non martiriza a paciencia do espectador).
Retomando Heroes. Nos primeiros capítulos presentan pouco a pouco os persoaxes, "heroes", que van ter unha maior importancia na trama. Mostran a súa vida no momento actual e como moitos deles se ven superados polo descubremento da súa "habilidade" reaccionado de diferentes formas. Pouco a pouco as historias vanse entrelezando, aparecendo novos convidados (parece que todo o mundo ten poderes ao final) e preséntase o motivo que desencadeará toda a acción ao final da tempada. Seguindo dunha maneira pausada, sen acelerar acontecementos, vai crecendo pouco a pouco o ritmo dos capítulos para chegar a un desenlace con certa tensión pero un pouco falto de acción (comparado con outras series de este tipo). Ben é certo que podía ser peor se houbera un intento desbocado de ofrecer únicamente entretemento, con efectos especiais esaxerados que non pegaría nada ben no contexto xeral da serie.

Outro aspecto interesante da serie é que ofrece diferentes reaccións fronte a revelación pública dos heroes. Non existe o típico malo, como tal, existen diferentes interpretación dunha mesma realidade. Aqueles que se negan ante a súa condición de especiais, aqueles que asumen tal condición, asumen o seu rol de heroes e intentan salvar o mundo por que cren que merece a pena intentar construír unha realidade mellor, aqueles que se sinten ameazados pola aparición de estes seres e intentan controlalos (de que me sonara esto) e aqueles que sabendo a inutilidade de salvar un mundo ferido pola propia esencia autodestructiva do home, queren aproveitar o siniestro destino para crear un novo concepto de mundo basado no medo, "A xente encontrará unha sensación de esperanza basada nunha sensación conxunta de medo". Son seducidos polo poder que lograrían e pásanse todo o tempo "chinchando" aos anteriores para que os acontecementos transcurran segundo este destino con tintes apocalípticos. E por último Sylar, do que non penso falar, só hai que velo.


Sentín pavor cando descubrín nun dos primeiros capítulos que unha das persoaxes era capaz de comprimir o espacio e o tempo, vamos que se teletransporta no espacio e viaxa no tempo. Cando nunha serie alguén pode viaxar ao pasado, perde sentido parte da historia, xa que logo se pode cambiar simplemente por que o "iluminado de turno" vai ao pasado e cambia todo. Pero polo menos aquí cortáronse e a pesar de toda a complexa teoría que plantexan os regresos ao pasado, non o salvan demasiado mal (non como nalgunha peli que recordo como Deja Vu).

En definitiva, que vos recomendo ver esta serie se tedes tempo (se estades vendo Prison Break deixádea xa ou seguídea vendo para rirvos un pouco) . A miña recomendación é que a vexades en inglés subtitulada por que gaña bastante respecto a versión en castelán. Para os máis duros podedes seguila na TVG.

Parodia de 24 nos Simpson

De todos os que me coñecedes é ben sabido que son un fiel seguidor da serie protagonizada por keifer Sutherland, 24. E que ademais me encantan as series de debuxos, especialmente os Simpson. Como vedes, faltoume tempo para "postear" a parodia de 24 que se fixo no último capítulo do 18º temporada dos Simpson. Nela parodiase todos os aspectos máis característicos de 24 como o mítico formato da pantalla dividida en cadros, o "previously" do comezo de cada capítulo e a frase que xa forma parte da historia recente da televisión: "The following takes places between ...". Está claro que recrean con gran habilidade e simpatía todo aquelo que convertiu a 24 en unha serie de culto. Aquí tedes o "previously" do capítulo.

E aquí podedes disfrutar da parodia na que saen ademais Jack Bauer e Chloe.

Para os máis impacientes ou que non teñades tempo, un resumo dos momentos nos aparecen Jack e Chloe.

PD: ¿Para cando a parodia de Prison Break? Por que mira que esa sí que é sinxela de parodiar, verdade señor Wentworth Miller.

I love you, Soraya

Últimamente no panorama musical aparece unha nova clase de artista. Básicamente trátase dunha cantante que todo o que toca se convirte en éxito. Este fenómeno está a acontecer especialmente no panorama latino, véxase Paulina Rubio ou Shakira. Cada vez que sacan unha canción "todos" acabámola tarareando sen poder evitalo. A este grupo de artistas uniuse recentemente a "triunfito" Soraya. Os de Santa Fe deben saber do tirón desta muller e aproveitando esa circunstancia presentan a súa aposta para canción do verán. Seguro que estará pelexando cos de sempre e especialmente coas anteriormente citadas, Paulina e Shakira.Alguén quere apostar a que acabaremos tarareando e bailando como posesos esta canción neste verán.