Disfutade destos videos. Combinación perfecta de imaxes de Dragon Ball Z coa música de System of a Down. Desta forma podemos recordar as imaxes máis espectaculares da mítica serie de anime acompañadas das mellores cancións dun dos grandes grupos do "nu metal".
Cada vez que me levanto un luns, despois dun domingo de Formula1, e miro a prensa escrita e online española, me pregunto se realmente os grandes "literatos" da prensa española se cren o que están dicindo ou só pretenden facernolo crer a nos.
Está claro que nunca tivemos a oportunidade de ver un piloto español, ata Fernando Alonso, que pelexara por gañar carreiras na fórmula 1 e obtará ao campionato do mundo de pilotos. É por tanto lóxico que exista certa euforia entorno a este piloto e as súas "hazañas". Incluso é normal que todo aquel que se sinta español aficionado á Formula 1 crea que Fernando Alonso é o mellor piloto da historia (se me vedes estou escachando da risa). Pero o que está pasando nestos últimos anos, e especialmente este ano coa irrupción de Lewis Hamilton, roza o esperpento: a prensa falando de carreiras históricas, de Fernando como un grande heroe capaz de realizar hazañas fóra do alcance de calquera outro piloto, os aficionado falando de que Fernando é Deus, o calvo de Telecinco corréndose coas carreiras e desgañitándose en alabanzas, ... Todo esto me parece excesivo.
Nesta última semana discutín bastante de Fernando Alonso e do seu lugar na historia do automovilismo. Dúas cousas saquei en claro:
1. Non ten sentido comparar pilotos (deportistas) de distintas épocas históricas salvo en resultados meramente cuantitativos. Atendendo a estos, Fernando nin se acerca aos primeiros lugares no ranking.
2. Existe un sentimento xeralizado de rechazo a personalidade arrogante de Alonso (incluso aqueles que din que é o novo Deus) e unhas gañas incribles de que cambien aos cometaristas de Telecinco.
Cambiando o enfoque do post, vou comentar o que me pareceu a carreira de onte. ¿Gran actuación de Alonso? Eu creo realmente que esa gran actuación se resume nunha serie de casualidades que fixeron que Fernando gañara a carreira: accidente de Hamilton, rotura de Raikkonen cando o estaba a alcanzar, inutilidade de Felipe Massa e moita, moita, moita sorte na súa enésima acción arriscada para gañar dous puntos no mundial e perder ata oito. ¿Fernando Alonso é o rei da choiva? Fernando Alonso é un bo piloto sobre choiva que comete como todos errores nunha pista de díficil conducción, simplemente. Se lle dan 20 segundos de vantaxe a calquera piloto, menos Massa, en choiva e igualdade de coche, Fernando non gaña a carreira (bueno, como Fernando resulta que é o novo Deus, pode recurrir a facer algún milagro). Non se pode falar de que se Alonso non gaña é pola súa mala sorte e se gaña Hamilton por qué é un "jaichangas", e se sucede a situación inversa é por que Alonso é un Deus e Hamilton un inútil. Hai que ser coherente nas críticas.
E creo que o peor foi o bochornoso espectáculo que nos ofreceron o señor Fernandito e o señor Felipito. Pilotos que cobran auténticas millonadas, modelos de moitas persoas que os ven por televisión, comportándose como nenos de 5 anos. Só lles faltou acabar a pelexa dialéctica nun enfrontamento físico. Tamén é certo que xa en moitas ocasión no deporte vivimos situación similares e máis concretamente na Formula 1, pero eso non é xustificación de tan baixo proceder, especialmente de Fernando Alonso. Estaba tan exaltado pola victoria que decidiu descargar a adrenalina nun intento de "humillación" a Felipe Massa, que como é lóxico non se deixou asoballar, eso sí, tamén de moi malas formas. En definitiva, o comportanto dos dous pilotos non debe xustificarse, independientemente de quen leve a razón (ahí sí que non entro) e debe ser sancionado. Se queren solucionar os seus problemas, que o fagan en privado e lonxe das cámaras.
Neso Alonso sí se parece a Deus, que na biblia, cando non se cumple a súa vontade, parece que toma represalias contra todo aquel que ousa facerlle fronte, a pesar de que tanto Alonso como Deus teñen un corazón bondadoso, xD. Ben Alonso pedindo disculpas na roda de prensa e mal Felipe pola súa actitude de neno caprichoso. Neste caso Felipe sería a viva rencarnación do ánxel caído.
P.D: Espero que non se tome a mal o tono distendido co que falo de Deus no post.
P.D II : Olvidábase comentar o detalle de sacar o coche de Hamilton da gravilla logo da súa salida de pista. Carreira antolóxica polos momento subrealistas que se viron. Como diría un pavo que conocín este fin de semana: "esto es una feira".
Acabo de quedar alucianado coas maravillas que se poden facer co Photoshop. Mirade estos vídeos onde, a partir dunhas fotos de Scarlett Johansson e Keira Knightley vestidas, utilizando o Photoshop se convirten en desnudos de ambas actrices.
Scarlett Johansson
Este post vai dedicado a todos aqueles que sempre me preguntades como se pode estar vendo durante 4, 5 ou 6 horas unha etapa de ciclismo. Aparte do interés que me desperta a propia carreira, na maioría de ocasión máis que unha retransmisión deportiva, aquelo se convirte nun show protagonizado pola parella cómica do momento: Carlos de Andrés e Perico Delgado. Gracias a ambos por amenizar as carreiras.
O outro día, nunha desas etapas sen demasiada historia, Carlos de Andrés contou a historia da "clara". Supoño que todos coñeceredes este término, que normalmente identifica a mezcla entre cerveza e gaseosa aínda que tamén pode ser mezclada, e de feito é preferible, con limón. Como supoño que a maioría de vos non disfrutasteis desta anécdota, aquí reproduzo como comezou a historia dunha das bebidas máis refrescante do verán.
Franz Xaver Kugle era propietario dunha especie de restaurante denominado Kugler Alm na comarca de Oberhaching ao sur de Munich. Este lugar era moi frecuentado por ciclistas (Fah rad fahrern, de forma coloquial no dialecto alemán desa zona : Radler), moi aficionados a cervexa alemana. Un día de Xunio de 1922, debido a unha gran afluencia de ciclistas coa que Franz non contaba, comezou a acabarselle a provisíon de cervexa. Entón, desesperado, decidiu mezclar a cervexa que ainda lle quedaba con limón para que durará unha maior cantidade de tempo. Esta mezcla agradou aos asistentes e comezou a gañar popularidade co tempo, pasándose a denominar Radler en Alemaña.
PD: Teño que investigar por que se chama clara en España.
Unha das cousas máis divertidas que un pode facer no seu blog e que ademais máis controversia xenera son os rankings. Como ven sabedes son un apaixoado do cine, moito menos do que me gustaría, pero aínda así decanteime por escoller cales son as 11 mellores películas dos últimos 20 anos para min. Restrínxome a esta época histórica por dúas razón moi sinxelas: en primeiro lugar, pola miña incultura do cine máis antigo, o que me provoca bastante pena, e logo porque, ademais de ser o cine que máis puiden disfrutar debido a miña "xuventude", é máis sinxelo escoller dentro dun rango de películas máis limitado, seguramente con maior cantidade pero de menor calidade; vamos que non hai tanto onde escoller.
Como comprenderedes só poño aqueles películas que vin, seguramente queden no tinteiro películas moito mellores pero que non tiven a sorte de disfrutar. Así que pido a vosa colaboración para completar a lista (así ademais xa teño novas pelis que ver). Comecemos xa coa lista das 11 mellores películas e coas razón que as fixeron dignas de entrar na lista:
11. Gladiator
Extraordinaria película dirixida por Ridley Scott e protagonizada por Russell Crowe que recupera o xénero dos romanos e que cautiva e engancha ao espectador. Impecable dirección e estética visual pero quizáis falta de consistencia no guión que conta unha historia excesivamente simple.
10. Los otros
Obra mestra de Alejandro Amenábar que conta coa mellor interpretación de Nicole Kidman. Maltratada por Hollywood e reconocida internacionalmente, trátase dunha película impecable dende o punto de vista artístico, montaxe, interpretación e dirección cun final impresionante que certos "individuos" comparan co forzado final de Sexto Sentido, cando realmente supera a este en tódolos aspectos técnicos e só se asemellan na intención de sorprender ao espectador.
9. Dogville
Ácida crítica da sociedade americana en particular (realemente é extensible a toda a sociedade en xeral) de Lars Von Trier que elimina todo artificio artístico externo para centrarse únicamente na realidade dos feitos que se narran. Película especialmente orixinal que retrata perfectamente as miserias e actitudes máis malévolas da condición humana.
8. Memento
Excepcional película dirixida por Christopher Nolan que rompe co concepto de linealidade que ata daquela perseguía ao cine. Revoluciona a forma de narrar unha historia no cine, comezando polo final e recorrendo cara atrás e de xeito ordenado os acontecementos que desembocan na escea final, ou mellor dito na inicial. Sendo este toque de orixinalidade o que caracteriza a película, non debemos olvidar que sen este recurso a peli rebaixaría un certo grao o seu impacto no espectador, pero mantendo sempre un aceptable nivel global.
7. Matrix
Revoluciona por completo o cine de acción dende o punto de vista estético. A partir de ese momento a maioría de películas deste xénero imitan a estética e as continuas alteracións na velocidade das escenas de acción. Guión relativamente orixinal que permite aos irmáns Wachowski contruír un universo donde a fantasía e a realidade se entremezclan. Ademais dispón de unha excepcional banda sonora que acompaña perfectamente os momentos máis intensos da película. Foi seguido de dúas novas entregas que acabaron por desencatar a maioría de adeptos que gañou esta primeira parte da triloxía.
6. American History X
Escalofriante relato sobre un neonazi que tras saír do cárcere busca recompoñer a súa vida abandoando esos ideais que o afundiron na profundidade. Trátase dunha historia moi cruda con enormes toques de realismo que fan desta película unha obra maestra moi díficil de esquecer. Impresionante interpretación de Edward Norton que impregna a película dun doloroso realismo que conmociona ao espectador. Destaca tamén visualmente cunha fantástica fotografía de contrastes.
E chegamos ao top 5.
5. 21 gramos
Excepcional película de tintes enormemente dramáticos diseñada por un arquitecto na arte de transmitir o sufrimento humano a través de imaxes, Alejandro González Iñarritu. Conta unha serie de historias entrelazadas cunha enorme intensidade e ritmo, ofrecéndonos un desgarrador relato sobre o sufrimento das persoas presentes nestas historias, marcados polas súas maltreitas vidas. Todo elo narrado cun estilo propio de Iñarritu, que enche a pantalla de simbolismo e racha coa liña temporal para facer máis deconcertante e intensas as historias e vidas dos protagonistas. Maxistral interpretación de Naomi Watts, moi ben secundada por Benicio del Toro e Sean Penn.
4. Seven
O expoñente indiscutible dun dos meus xéneros favoritos, a intriga psicolóxica, e especialmente se aborda a complexa mente dos asesinos en serie. Chea de intriga, tensión , desemboca nun final memorable que rezuma calidade e inxenio. Magnífica interpretación do sempre impecable Brad Pitt, ben acompañado nesta ocasión por Morgan Freeman.
3. Lord of the Rings: The return of the king
Apaixoante adaptación da terceira entrega do señor dos aneis de J.R.R. Tolkien. Sen dúbida a mellor das tres películas da triloxía que ademais de contar coa maxia que transmite Tolkien en calquera dos seus libros, da fermosura dos paixases novazelandeses presenta uns efectos especias que adornan as espectaculares batallas polo retorno da paz na Terra Media. Un soño de tódolos fans de Tolkien feito realidade na gran pantalla que transmite perfectamente a heroicidade, a épica, a grandeza debuxada a partir do libro de Tolkien. Gañadora de 11 oscars, forma parte da élite xunto con Titanic e Ben-Hur, gañadores do mesmo número de estatuillas. Fántastica banda sonora que complementa perfectamente o espectáculo visual que nos ofrece Peter Jackson.
2. El padrino III
Que se pode dicir de unha obra de arte do cine. Un perfecto guión diseñado por Coppola que retrata sen articifios as emocións, sentimentos e relacións da familia mafiosa Corleone. Impecable no aspecto técnico, con escenas memorables grabadas na mente dos espectadoras, destaca especialente polas fántasticas interpretacións coas que conta, especialmente Robert de Niro.
1. La lista de Schindler
Crudísimo relato do nazismo que marcou a unha xeración que descoñecía o terror infrinxido por éste. Fantástico relato dende o punto de vista nazi, sen adornos, que amosa con absoluto realismo o infernal sufrimento que se infrinxía nos campos de concentración. Perfecta no aspecto técnico, cunha espectacular fotografía en branco e negro, e todo elo consegue transmitir ao espectador as máis básicas sensacións vividas polos protagonistas desta horrenda masacre. Impresionante interpretación de Liam Neeson. Seguramente a película que mellor retrata a abominación nazi, aínda que moitos digan El pianista.
Como sempre que me aburro no "curro", poñome a ler as noticias no 20 minutos dixital, que sempre nos deleita con grandes titulares (xa sabedes que non leo periódicos serios que é moito máis aburrido). Concretamente hoxe atopeime con dúas noticias que despertaron a miña curiosidade.
A primeira vai sobre un tema que sería bo que non suscitara tanto interés probablemente na maioría de nos, as drogas. Recentemente a Universidade de Bristol realizou un estudio de cáles son as drogas máis perigosas basándose nos seguintes factores: o dano físico que pode causar, o grao de adicción que provoca e o impacto que ten na sociedade. Os resultados que se obtiveron resultan relativamente curiosos.
As drogas máis perigosas, como era de esperar son, a heroína e a cocaína, seguida inmediatamente despois polos barbiturícos e a metadona. E a continuación xa se sitúa o alcohol e no noveno posto o tabaco, por riba da marihuana e cannabis e moito antes que o éxtasis. Resultados realmente sorprendentes, se ben supoño que a tolerancia social ante estas drogas axudounas a colocarse tan arriba no ranking. Tamén hai que ter en conta que resultan moito más asequibles, tanto pola facilidad de conseguilas como económicamente e esto fainas aínda máis perigosas. Datos relativamente preocupantes. Quizáis exista demasiada permisibilidade e sexa necesario unha maior concienciación social, por que a pesar de que agora hai maiores medios para lograr tal concienciación, está claro que a tenencia é cara unha sociedade claramente alcólica (só hai que sair un sábado, nos xa somos unha xeración perdida xD, pero as novas acabaán moito peor).
