Primeira semana do Tour 2007

Primeira xornada de descanso do Tour e momento de facer as primeiras valoracións da carreira.
Está claro que este Tour, o mesmo que o ano paso caracterízase polo grande número de corredores con opción de acadar o "podium" final en París, falta un dominador claro da carreira, un patrón con un equipo suficientemente sólido que sexa capaz de controlar a carreira. De antemán parecía que sería o Astana, cun gran Alexander Vinokourov e cun equipo moi potente, os encargados de controlar a carreira, pero parece claro que Alexander está predestinado a perder tempo para logo atacar e reventar a tódolos seus rivales. Non sabe correr doutra forma que non sexa atacando. Este ano, cando máis favorable parecía que o tiña para gañar o seu primeiro Tour, o pobre home cae nunha baixada as primeiras de cambio.


Outra cousa que está caracterizando este Tour, como pasa últimamente no ciclismo é o conservadurismo, a prudencia de tódolos corredores. Non sei moi ben a que se debe, quizáis a que realmente a xente colleu medo con todo o escándalo da Operación Puerto e xa non van tan "fortes", e por conseguinte teñen medo a pagar os esforzos. Ou o mellor simplemente é que queren facernos crer eso, quen sabe.

O máis importante é que xa estamos en plena competición, coas etapas alpina. A primeira delas, a do sábado auténticamente decepcionante. Subida a ritmo da Colombiere e chegan arriba ata os amateurs. E logo o señor Unzué empeñado en estropear ciclistas para conseguir gañar o Tour de Francia. Todos sabemos a tradición de esta estructura no Tour, con Perico e sobre todo Miguel. Pero Alejandro non é Induráin, non podes pretender que esté a roda todo o Tour, sen aproveitar a súa explosividade na montaña, por que logo pasarán cousas como en Monachil que faga que se queden con cara de tontos. Quizáis esté falando de máis e realmente non poida facer máis que aguantar a roda dos demais.

E onte unha etapa bonita, de alta montaña, cun espectacular Rasmussen, atacando desde lonxe e conseguindo chegar ao final con máis forza que todos os favoritos que tiveron unha etapa máis cómoda. Un escalador dos de antes, que perde unha minutada na contrareloxo e logo debe atacar desde lonxe. É unha pena que o ciclismo actual non premia a entrega destos corredores. A etapa de onte non era demasiado dura pero serviu para ver algunhas cousiñas; por exemplo que Carlos Sastre, Denis Menchov e Óscar Pereiro parecen un punto por debaixo de outros favoritos, por moito que se empeñen en decir que acabarán máis forte. Por outro lado, Mayo, Contador e Moreau parece os máis fortes na montaña pero para min é unha incógnita cal será a súa resposta nos Pirineos. E despois Alejandro parece que está bastante ben, o mesmo que Kashechkin e Schleck. O problema de estes corredores, que sí ofrecen garantías en voltas de 3 semanas é que non teñen demasiada experiencia no Tour e calquera día poden explotar e perder tódalas opción. E finalmente queda Vino e Kloden. Realmente sígome preguntando por que pararon a Kloden para que lle votara unha man. Andreas fixo dúas veces podium nos tres últimos anos e no outro Tour tívose que retirar. Foi segundo no 2004 por detrás de Lance e gañador moral do ano pasado (Recordemos que Landis probablemente sea desposeído da victoria e Pereiro gañouno realmente por medio de unha escapada). Trátase dun corredor sólido e parando para axudar a Vino estaste condenando a perder unha boa opción. Supoño que se Vino volve fallar reconsiderarán a estratexia.

De quen todavía non falei é do meu protexido, Cadel Evans. Onte como sempre. Estivo no momento decisivo da etapa cos mellores e ademáis parecía subir bastante cómodo. É un home que vai ben na montaña, vai ben en contrarreloxo e crécese na última semana que está claro que este ano decidirá a sorte da carreira. E recordar que nos dous últimos anos foi un corredor moi regular, sen acabar de explotar en ningunha etapa (xa chegou por todas a súa explosión no Giro, xD). Por iso creo que é un firme candidato a estar no podium de París, se ben será díficil que realmente sexa o gañador.


Ante todo este panorama, vou anticipar cal creo que será o podium definitivo en París, xa que últimamente estou acertando os gañadores das etapas, xD: 1º Andreas Kloden 2ºCadel Evans 3º Alejandro Valverde. O martes gañará un home de segunda fila, Yaroslav Popovich ou Paolo Salvodelli. E para a semana que ben, nova valoración na segunda xornada de descanso.

Gran actuación de Alonso

Todos sabedes que non son, nin moito menos, un gran fan de Alonso, mais ben o contrario. Sempre critquei a súa prepotencia e aires de superioridade que se dá desque se converteu no primeiro español en gañar un mundial de Fórmula 1, sendo por riba o máis novo en acadalo ata o momento. Pero creo que chegou o momento de romper unha lanza a favor deste asturiano internacional e recoñecerlle o grandísimo mérito que ten. E quero facelo nun momento donde se está cuestionando a súa calidade no resto do mundo (non en España como é lóxico) e está a vivir unha situación díficil no seno do seu propio equipo. Eu creo que a súa calidade como piloto está fóra de toda dúbida e non hai máis que repasar a súa traxectoria.

Chegou a un equipo como Renault que daquela navegaba sen rumbo fixo polo "paddock" da Formula 1. Fernando Alonso foi capaz de reconducir o seu rumbo e convertilo nun equipo gañador, capaz de competir man a man con equipos moito máis punteiros como Mclaren ou Ferrari e afianzarse neste mundo tan compricado. Incluso él só, por que vaia compañeiros tiña, levouno a ser campión do mundial de constructores. Só hai que ver este ano donde está Renault despois da marcha do campión.

Logo este ano chega a un equipo como Mclaren, que parecía deshauciado logo do último ano sen lograr unha soa victoria, con pelexas internas entre os seu pilotos titulares (como sempre neste equipo, non aprenderán) e cun coche que parecía que ía ter algún problema inverósimil en calquera momento. Pois don Alonso foi capaz de convertir de novo ao MP4-22 en un coche gañador e especialmente fiable (tan só un problema co cambio no que vai de ano). Por tanto negar o mérito deste, todavía novo, piloto é negar a mesma realidade.

E logo como piloto a súa valía tamén queda bastante patente coas súas actuacións, se ben este ano estáse a mostrar máis irregular que en anos anteriores donde cometía menos erros ou ben eran menos decisivos. A pesar delo estános a ofrecer momentos especialmente fermosos e intentando sacar da monotonía á Formula 1, especialmente dende que Hamilton nos aburre coas súas actuación tan lineais. Alonso demostrou en Francia que ten sangue de campión, adelantando en puntos case imposibles e facendo vibrar a tódolos seu fans. Pouco recompensa, merecía mellor resultado. E pareceme especialmente importante o que pasou en Silverstone este fin de semana. Todo o equipo Mclaren volcado con Hamilton (senón menudo "follón" monta a prensa inglesa) e Alonso, por libre, soubo configurar perfectamente o seu coche, mentres Hamilton, cun coche probablemente máis competitivo, recoñecía explícitamente que non sabe "reglar" o seu coche senón copia milímetro a milímetro a configuración de Alonso. Polo tanto creo que a Hamilton aínda lle queda bastante para convertirse nun gran piloto como é Alonso e noutrora foron Michael Schumacher ou Ayrton Senna. Ademais vimos un erro infantil por parte de Lewis, incomprensible nun piloto profesional e que lle puido costar a carreira. Realmente parece que a tendencia se invirte. Esperemos que así sexa.

E xa para rematar alabar a actitude de respecto e bo facer que transmite Alonso, sumerxido nun ambiente enrarecido e con enormes presións por parte da prensa inglesa sobre o equipo Mclaren para encumbrar a cima case pola forza a un falso campión a costa de destronar ao auténtico número un. Confío en que este ano sexa campión Fernando ou algún dos Ferrari e para o ano se Alonso non pode asaltar o asento dos Ferrari que se vaia a BMW e volva sacar a un equipo do anonimato para facelo campión. E Mclaren de novo ao pozo, ahí sera cando vexamos a grandeza de cada un.

PD: Que conste que non pasei a ser fan de Alonso, só que odio todavía máis a Hamilton, xD.

Tour 2007

Hoxe trátase dun día especial, e non só por que sexa o día de San Fermín. Para tódolos amantes do ciclismo, nos que me atopo, o día no que comeza a proba máis importante de tres semanas do calendario, o Tour de Francia, trócase nun día de alegría por que vamos a poder disfrutar durante 20 etapas dun deporte tan fermoso e tan sacrificado como é o deporte da bicicleta e tan machacado nos últimos tempos. Convértese nun día de expectación por que aínda que a primeira etapa é un simpre prólogo, queres que os teu corredores favoritos estén arriba desde o principio deixando claro que chegan nun momento óptimo de forma.

Falar de ciclismo neste últimos anos é falar na maioría dos casos de dopaxe. A imaxe do ciclismo quedou tocada desde o caso Festina pero foi totalmente fundida coa Operación Puerto. O Tour chega nun ambente enrarecido e cunha persecución insistente aos ciclistas, máis propia de criminais que de deportistas de alto nivel. Está claro que a maoría de ciclistas (senón todos) consumen sustancias que melloran o seu rendimento, pero eso non é exclusivo do ciclismo. Na maioría de deportes están ante unha situación similar, só que miran para outro lado. Como é lóxico a medida que aumenta a dureza do deporte practicado aumentara o consumo deste tipo de sustancias. Sen embargo, o ciclismo parece ser o único deporte que realmente se preocupa por erradicar de raíz esta lacra do deporte moi díficil de erradicar no deporte de alta competición, donde só importa ser mellor que o resto, só importa a inmortalidade do triunfo. No resto de deportes da a sensación de unha desidia enorme ante o problema.

O mundo do ciclismo está totalmente conmocionado tras os acontecementos que se veñen desencadenado dende as declaracións de Manzano, ex corredor do equipo Kelme, seguidas pola Operación Puerto que destapou, ou eso parece, o maior escándalo de dopaxa no deporte actual. A min dame a sensación de que hai demasiado secretismo entorno a esta operación e tan só a imaxe do ciclismo o pagou , con insinuacións e chismorreos sobre a entidade dos ciclistas implicados. Logo veu seguida das confesión de dopaxe da gran maioría de corredores do Telekom da época dos 90. Ante este panorama limpar a imaxe do ciclismo presentase compricado. Xa ninguén confía na limpeza deste deporte e na honestidade dos corredores e esto crea un clima de rechazo ante a nobleza deste deporte.

Como dixen antes creo que o ciclismo en xeral, e especialmente a UCI son os únicos realmente interesados en acabar coa dopaxe. Seguramente por que os escándalos de dopaxe que salpicaron nos últimos anos e a transcendencia que tiveron fai que sea a única forma de frear a hecatombe. Sen embargo, as acción que están emprendendo para acadar este fin están totalmente mal enfocadas e na maioría de casos atentan contra os dereitos fundamentais (ese peru) dos ciclistas, especialmente contra a súa dignidade. Como dixen antes son tratados como delincuentes, neste ámbito non existe a presunción de inocencia senón a de culpabilidade. E aínda por riba a prensa, especialmente a francesa, ainda que a alemana doída polos últimos acontecementos, non favorecen a situación. Cada día platexan unha nova acusación especialmente dirixida a corredores de alto nivel para lograr que se desestabilicen; compórtanse como un mecanismo de presión incesante para buscar unha confesión forzada do ciclista. Se así vende periodicos destruíndo a imaxe de persoas, noraboa (esto non só é aplicable no mundo do ciclismo).
E por último a labor do Tour, que a min as veces dame a sensación de que desexarían que só correran ciclistas franceses, por que sería a única forma de que algún deles poida gañar a ronda gala. Prohibindo a participación de ciclistas ante meras acusación informais, impedindo que os profesionais da bicicleta levan a cabo o seu traballo. Estou dacordo coa idea de un Tour limpo, pero xa vimos de que serviu expulsar aos ciclistas presuntamente implicados na Operación Puerto do Tour do 2006. Serviu para que aínda non coñezamos o gañador do ano pasado.

Outro aspecto que me fai moita gracia é que o dopaxe comezou con Bjarne Riis, no 96. Antes non existía dopaxe, Indurain facía as grandes exhibicións daquela época tomando moito colacao. Por favor ninguén se cree eso. A única diferencia é que daquela existía unha maior permisibilidade, vamos que había barra libre de EPO. E logo está o señor Perico Delgado, o que admiro e me encanta como comentarista, pero resulta que na entrevista do marca di que na súa época o recorrido era moita máis duro (o que é verdade) e ninguén se metía nada. Bueno, non sei que pensar, pero vendoo a él que está "taladrado" as miñas dúbidas teño, xD. De todos modos o que non é normal é que o señor Indurain en 5 anos e o señor Amstrong en 7 non fallaran un só día. Polo menos Perico cando menos o esperabas facía unha gran "petada" das súas (ou algunha loucura como chegar tarde a saída dunha contrareloxo), quizais por iso sea tan entrañable e non queiramos pensar que se dopaba. O que está claro é que na actualidade todo ciclista profesional mellora as súas condición tomando algún tipo de producto. O que se debería facer é unha clasificación máis seria dos productos dopandes que realmente atenten contra a saude do corredor, non como agora que unha aspirina axúdache a gañar o Tour.

Bueno, centrándonos na carreira propiamente, parace que hai favorito por riba dos demais para a maioría de xente entendida neste deporte: Alexander Vinokourov. Ademais de estar en forma e ser unha gran ciclista, está muy mal da cabeciña. Reune tódolos requisitos para conquistar o Tour. Logo no ramillete de segundos favoritos eu metería a Cadel Evans, Andreas Kloden, Kashechkin, Carlos Sastre, Denis Menchov, Levi leipheimer que son os que sempre están ahí, Tour tras Tour. E logo aos homes de Cass de Espagne: Karpets, Óscar Pereiro e Alejandro Valverde, e nesa orde. Valverde é un home sen experiencia no Tour e creo que está bastante debilitado moralmente con toda a campaña contra a él que se desencadenou antes do inicio, eso sen contar a súa mala sorte e a súa inutilidade para afrontar situacións difíciles. Pereiro sempre estará ahí, sexa por méritos ou por que se mete en 15 espacadas. E logo algunha sorpresa como Alberto Contador ou Moreau. Díficil pronóstico para un Tour moi aberto. A miña aposta é como sempre por Cadel Evans (algún día terá que explotar, xD).

Transformers -> Megan Fox

Acabo de saír do cine despois de ver ese tipo de películas coas que tanto disfruto, especialmente por que dan moito xogo para logo criticalas neste blog. Por suposto, trátase de Transformers do grandísmo Michael Bay.


No vou soltar unha "parrafada" infinita explicando tódolos detalles da película, primeiro por que é moi tarde e estou canso e logo por que non quero desvelar contidos da trama. O primeiro que teño que dicir desta película é que me deixou totalmente indiferente, é dicir, trátase dunha nova patraña patética do señor Bay, que a medida que aumenta o nivel de tecnloxía no cine se converten en maiores fantasmadas. Como é lóxico non tiña pensado ver unha gran obra mestra, polo tema da película e polo director, que xa o vamos coñecendo. Non se podía esperar gran cousa duns robots alieníxenas que se transforman en coches para pasar desapercibidos e logo se retransforman en androides xigantes capaces de destruír todo o que atopen por diante. Pero unha cousa é que teñas compricado facer unha película medianamente decente con este argumento e outra cousa é que ademais te cargues tódolos posibildades que che otorga unha historia tan propensa a acción.

Ademais de ter un guión pésimo combinado cunha pésima dirección e actuacións lamentables, como xa era de agardar, a película sigue a mesma estructura que o señor Bay debe considerar a clave do seu éxito: contar unha historia de amor entre disparos, explosión e todo tipo de artiluxios, vehículos, ... grabados de forma maxistral coa cámara xiratoria de Bay e todo aderezado con efectos "estrambóticos" demasiado subrealistas para ser considerados serios (a maior parte da peli pásala rindote das tremendas fantasmadas que se van sucedendo). E por riba os efectos están demasiado concentrados no treito final do film, resultando especialmente aburrido o resto da trama, especialmente cando se centra na historia de amor excesivamente presente para o meu gusto como sempre (se quere que se poña a dirixir 24 en plan anatomía de gray a ver que lle sae). E xa para rematar unha cousa coa que case nunca me meto nas películas deste gran director, a banda sonora. Neste caso a selección das canción para determinadas escenas presenta bastantes carencias aínda que non pode faltar a música épica cando todo parece perdido e os protagonistas recurren ao seu amor para sacar forzas e loitar frente o mal.

En resumo, mal tódolos aspectos técnicos, de dirección, de actuación, de guión,...Os efectos especiais relativamente ben logrados pero excesivamente levados ao límite e demasiado pasteleo en xeral. Por tanto, claro suspenso, pero non tan escandaloso como Pearl Harbor. Sálvase gracias a aparición de dúas preciosidades, Rachael Taylor e especialmente Megan Fox. Gran casting, xD.


Impresionante me imaxino. Aquí vos deixo dous links para que vexades unha completa selección de fotos desta atractiva actriz, portada de fhm e maxim nos últimos meses. Non creo que teñamos problema en atopar máis fotos súas.

Fotos de Megan Fox 1
Fotos de Megan Fox 2

O traballo dos nosos soños

Seguro que lendo o título todos vos podedes imaxinar por onde van os tiros: ter un traballo co que realmente poder disfrutar.

Recentemente me acabo de incorporar a lastimosa, penosa e nada satisfactoria vida laboral da maioría de persoas deste país. ¿Quen non desexaría poder traballar nalgo co que realmente disfrutamos tódolos seres humanos (salvo algunhos rariños)? É máis, algo co que disfruta calquera especie animal. Por suposto, estou falando do sexo.

Durex propón unha oferta para probar os seus novos modelos de preservativos para aqueles que se consideren "expertos" nas artes amatorias. Realmente é unha oferta tentadora con un único problema, que non pagan por elo e polo tanto non se pode considerar realmente un traballo. Debe ser por qué a propia palabra traballo e a compensación económica por levalo a cabo leva intrínseco a palabra sufrimento. Deixando a parte "filosofadas" respecto ao traballo e a dignificación da persoa, eu ante esta noticia plantexome unha dúbida: ti chegas alí, ao sitio onde probar os preservativos e, ¿qué fas? póñenche un conxunto de pavas e ti elixes con que probalo; por que se as paviñas están incríbles, a min chégame con esa compensación, xD. Ou realmente consiste en ir coa túa parella duradeira ou ocasional (vamos que a pillas para a proba) e practicar o traballo en cuestión.

A cuestión é que me parecen bastante interesantes ofertas de este tipo, sobre todo tendo en conta que logo che regalan lotes e lotes dos seus productos. Deberían extendelas a outros ámbitos de interese para nós: videoxogos, cine, alcohol; tódolos vicios do home deberían sairnos gratias a base de este tipo de ofertas.

Déixovos o link donde lin esta noticia por se queredes lela cos vosos propios ollos.

Noticia prueba de preservativos

Carlos Linneo

O outro día estaba tomando algo cuns amigos e por algunha extraña circunstancia acabamos falando da peculiar clasificación das especies de Carlos (non me preguntedes por que teño conversacións tan extrañas). Bueno, a cousa é que Carlos, na súa versión máis intelectual soltou algo a cerca dun tal Linneo e a súa clasificación das especies. A ninguén máis dos que estábamos alí nos sonaba de nada ese nome. Polo tanto este post está dedicado a difundir a vida e obra de Linneo para qué sea coñecido por todos nos e poidamos falar del a próxima vez que teñamos conversacións sobre como clasificar as especies, xD. Aquí vos deixo a información escrita polo propio Carlos, a quen lle agradezo a súa colaboración para culturizar este blog (espero que non sexa a derradeira aportación).

Carlos Linneo (1707 – 1778) fue un científico y naturalista sueco que sentó las bases de la taxonomía moderna. Su nombre de nacimiento era Carl Nilsson (Nilsson = hijo de Nils, ya que su padre se llamaba Nils Ingemarson), pero para su inscripción en la universidad, y siguiendo las modas de la época usó el nombre de Carolus Linnaeus, nombre que usaría el resto de su vida para firmar sus trabajos científicos.

A pesar de la influencia de su padre (vicario luterano) y su madre (hija de un pastor luterano), Linneo logró vencer la presión familiar para que emprendiese una carrera eclesiástica y se matriculó en la Universidad de Lund en 1727, transladándose al año siguiente a la de Uppsala. Llevó a cabo misiones científicas en Suecia por encargo de la Academia de ciencias de Uppsala, pero deseoso de obtener un doctorado en medicina y cierta estabilidad económica decide abandonar el país.

En primer lugar viajó a los Países Bajos, donde entró en contacto con los científicos más influyentes de la época y publicó sus primeros trabajos, obteniendo por fin el ansiado título de doctor en medicina en la Universidad de Harderwijk.

En los años siguientes viajó por Gran Betraña y Francia pero, al no recibir ninguna propuesta que le interese, decide volver a Suecia, donde contrajo matrimonio con Sara Elisabeth Moraea, con la que tuvo siete hijos. En 1741 obtuvo la cátedra de medicina en la Universidad de Uppsala, y más tarde la de botánica que desempeñaría hasta su muerte. En 1747 se convierte en médico de la casa real sueca y llegó incluso a conseguir un título nobiliario en 1762.

Si por algo es reconocido Linneo es por dos cosas, la nomenclatura binomial y su taxonomía.

La nomenclatura binomial de Linneo permite nombrar con precisión a todos los animales y vegetales (el sistema se llega a extender a los minerales) usando para ello en primer lugar el género (que se escribe con mayúscula inicial) y el epíteto específico (con minúscula inicial). Ambos términos deben ser de origen latino (también se suele usar el griego latinizado). Por ejemplo: Linnaea Borealis (es una flor lapona, parecida a las campanillas que se ven aquí en las zonas de alta montaña).

Así pues la especie se nombra con los dos términos citados (género + epíteto) y cuando no hay lugar a equívocos se permite poner únicamente la inicial del género seguida de un punto y a continuación el epíteto (L. Borealis).

En cuanto a la taxonomía, establece en su obra principal Systema Naturae una jerarquía en: Reino, Phylum, Clase, Orden, Familia, Género y Especie. Por ejemplo en el caso del ser humano:

Reino: Animalia (organismos eucariotas sin pared celular y pluricelulares)
Phylum: Chordata (organismos con notocorda)
Clase: Mammalia (Mamíferos)
Orden: Primates (ojos frontales y pulgar oponible)
Familia: Hominidae (cerebro desarrollado)
Género: Homo (posición bípeda permanente)
Especie: Homo sapiens (capacidad vocalizadora)

(Como veis es una clasificación bastante más estricta que la mía que se basa en cuatro especies fundamentales: personas, bichos, muñecos y moscas)

Por si alguien tiene interés la notocorda es una evaginación que sale de la capacidad bucal y a partir de la cual se conforma la columna vertebral en los primeros estados del desarrollo. Una vez el individuo es adulto sólo queda el núcleo pulposo de los discos intervertebrales que sirven de amortiguación.

Por último, y a modo de curiosidad, decir que fue Linneo el primero que utilizó los símbolos del escudo y la lanza de Marte ♂ para representar a los machos y el espejo de Venus ♀ para las hembras. (Yo pensaba que era alguna movida hippy, o como mucho, invento de una marca de condones )

Nomina si nescis, perit et cognitio rerum.(Si desconoces el nombre de las cosas, desaparece lo que sabes de ellas)

Carlos Linneo, 1755