24 gramos

II Media Maratón Ciudad de León

2010-04-09T08:36:00.000-07:00

Unha semana despois da carreira de Monforte, o 21 de Marzo, celebrábase a media maratón de León. Foron moitas as veces que tiven a oportunidade de pasar por León, pero sempre con destino a algún outro punto da península, así que xa ía sendo hora de visitar específicamente esta cidade e a desputa dunha media maratón alí presentábase como unha oportunidade inmellorable para probarme de cara a Vig-Bay e aproveitar pola tarde para facer un rápido tour cultural-turístico polos puntos máis representativos da cidade. Tras completar con máis ou menos éxito as carreiras de Padrón e Monforte, éste ía ser o meu terceiro fin de semana consecutivo disfrutando dunha carreira popular e, neste caso, nada máis e nada menos que unha media, a segunda na miña corta traxectoria como popular e logo de dous anos sen facer ningunha, dende a Vig-Bay de 2008. Así que o reto presentábase compricado e a incerteza de saber se sería capaz de rematala facíase máis presente a medida que se acercaba a hora de comezo.

Despois dunha comida típica de sábado precarreira, a base de pasta, GasMan recolleunos a María e a min e xuntos emprendemos o camiño cara o noso destino, con escala previa en Becerreá para pasar alí a noite e aforrarnos, dese xeito, máis dunha hora de camiño o domingo. Vencendo os demonios que me atormentan cada sábado, funme pronto para cama e, sen chegar a descansar como me gustaría, conseguín dormir bastante ben ata que o despertador sonou as 6:00 a.m. e me recordou o alto grao de loucura que todo corredor popular debe ter para levantarse un domingo a esas horas para sufrir/gozar durante preto de 2 horas castigando as súas pernas. Último repaso para non esquecer nada e inicio da viaxe cara León baixo un ceo escuro que anuncia a néboa coa que nos obsequiaría durante boa parte do camiño o despertar do día. Noto unha mezcla de exaltación debida aos nervios precarreira e cansanzo polo madrugón pero a música bacaladera-metalera que me atopei pola casa axuda a que se impoña a primeira das sensacións (ata que María me manda quitala, xD).

Chegamos a Astorga e decidimos parar para almorzar como marcan os cánones, aprox. dúas horas antes da carreira. Sen embargo, atopámonos con que tódolos bares/cafeterías da cidade están pechadas, incluida a da estación de buses!!! Despois de recorrer uns kms pola carretera xeral atopamos unha cafetería aberta gracias a esa mezcla de instinto, sabiduría e changa que sempre pon á nosa disposición GasMan. Almorzo completo (zumo de laranxa, pastelería e chocolote) e listos para reemprender a marcha cara León. Correndo o risco de repetirme en exceso, chegamos a León e ninguén de nós tiña nin idea de como chegar ata o estadio Hispánico, onde se recollían os dorsais.

Encendo o GPS do móvil que nunca probara e como auténtico experto en tecnoloxía e orientación non consigo enterarme de nada do que me está contando, así que recurrimos ao método tradicional ... GasMan grita efusivamente que él coñece o camiño e a pesar de petalo ao principio, para darlle incertidume á cousa, equivocámonos na saída dunha rotanda, polo que acabamos perdidos e tendo que preguntarlle a un señor, con escaso éxito. Finalmente e como sempre, á segunda damos coa dirección e unha axente da policía munipal (como ben se di en nopainnoglory, moi guapa, xD), indícanos onde podemos aparcar.

Conseguimos recoller os dorsais, logo de dar unhas cantas voltas polo laberíntico pabellón situado xunto ao estadio, e fannos entrega do primeiro regalo do día, un chaleco-chuvasqueiro moi bonito e, sobre todo, moi útil. Voltamos ao coche, cambiámonos e empezo a quentar, vencendo a tremenda pereza que comeza a entrarme. Noto as pernas cansas pero non teño malas sensacións. O día comeza a abrir e, sen facer calor, o sol asoma e a temperatura comeza a subir. Condicións ideais para min, entre 10º e 15º graos.

Antes de comezar a carreira despídome de GasMan e desexámonos sorte pois seguro que non nos vamos ver ata ao final. El sitúase no caixón de saída para corredores entre a 1h30 e a 1h45 e eu busco o inicio do caixón para xente que teña pensado facer entre 1h45 e 2h. A organización colocou xente con globos para distintos tempos obxetivo (1h20, 1h30, 1h45 e 2h) para servir de referencia aos corredores. Atopo o inicio do meu caixón e sitúome alí pois teño a esperanza de ter un bo día e poder seguir ao tipiño do globo. O malo é que non o vexo por ningún lado, así que me despreocupo e espero a que se dé a saída intentando non agobiarme pensando que me quedan 21 kms por diante.

O meu amigo do globo de 1h45

Comeza a carreira e, como ven sendo habitual, tómomo con calma ao principio. Ademais, dada a cantidade de xente que me precede e que no primeiro kms hai un par de rotondas non resulta fácil progresar. Paso o km 1 en 5:35, miro para atrás e vexo que me está alcanzando o tío do globo das 2h, así que decido incrementar un pouco o ritmo. Noto que vou bastante cómodo así que decido exprimirme un pouco máis. Polo miña dereita sinto falar a dous notas que deberon saír ao final de todo e que van de paseo (para eles) falando tranquilamente namentres o resto da xente ten dabondo con acompasar a respiración, pero levan un bo ritmo polo que decido acoplarme a eles. Dobre beneficio, márcanme o ritmo e fanme máis amena a carreira. Paso polo km 3 con 15:10 e vexo que me atopo ben a ese ritmo, sobre 4:50 min/km, aínda que me da algo de medo seguir por se acaso me pasa factura ao final.

Pouco despois vexo ao (moi) lonxe un globo, o de 1h45, e a medida que van pasando os kms noto como me vou acercando, circunstancia que me sirve de estímulo. Decido marcarme como obxetivo a corto prazo alcanzalo sobre o km 10 e seguir con él ata onde poida, se é ata o final xenial e, senón, polo menos que por intentalo non quede. Regulo o ritmo e deixo que se vaian por diante os meus dous compañeiros de fatigas, que seguen coa súa entretida cháchara, e eu continúo coa miña progresión. Antes do km 9 doulle alcance ao do globo e pégome (literalmente) a el. Miro para o crono e comprobo que mantiven ese ritmo de 4:50 min/km. Nese grupo tamén van de parola polo que a carreira fáiseme bastante amena e, por riba, vou cómodo. Paso polo km 10 en 48:55, xiro a cabeza e vexo aparecer a preciosa catedral de León ao meu lado ... entón penso que facer esa carreira xa mereceu a pena só por ese momento.

Despois dun pequeno rodeo polo casco histórico de León, volvemos saír cara ás aforas e seguen avanzando os kms, conmigo sempre pegado ao home que levaba o globo. Sen embargo, ao pasar polo km 12 miro o crono e vexo que os 3 últimos kms fun un pouco máis lento e eso permitiume recuperar forzas para o tramo final. Medito a posibilidade de aumentar o ritmo e deixar atrás ao tío do globo e, finalmente, as ansias por mellorar o tempo en meta vencen á cordura e á prudencia e lánzome a un novo desafío, gañarlle segundos ao crono agora que estou ben por se acaso me pasa o da VigBay e exploto máis adiante.

Chego ao avituallamento do km 15 xa coas pernas pedindo clemencia pero nesto do atletismo de fondo manda máis a cabeza que as pernas, así que tomo un pequeno descanso para beber uns grolos de auga, miro para atrá e vexo moi ao lonxe a globoman e sen querelo plántome no km 16, correndo por un tramo apartado da cidade coa típica pista de asfalto estreita que vai aos pobos e que tanto me gusta. A partir de ahí, comezo a descontar os kms que quedan para o final e chego ao km 17, onde topo co límite físico (vamos que xa non vou cómodo, xD) polo que os últimos 4 kms haberá que facelos por convicción (cabezonería en realidade).

Chegando ao km 18 comeza unha recta moi longa, máis de 1 kms e co vento (mínimo) dando de cara, pero xa todo me molesta. Miro por primeira vez o crono antes de completar o km pero a fatiga comeza a facerse moi presente, o sol comeza a pegar con máis intensidade e sobre todo as pernas pesan moito. Finalmente chego ao km 19 e, nese preciso momento, sei que vou conseguir chegar correndo á meta. Acaba a dichosa recta, toda unha bocanada de aire fresco, e vexo ao fondo o avituallamento do km 20. Cada vez son máis cortos os intervalos de tempo nos que miro o cronómetro pero vexo que vou baixar seguro de 1h44 e estarei preto da 1h43.

Baixo o ritmo para beber no avituallamento, vótome auga por primeira vez por riba, respiro profundamente e tiro para adiante coas poucas forzas que me quedan. Penso para min que a próxima vez vou almorar máis cantidade para non chegar tan xusto e cando me quero dar conta, xiro nunha rotonda e vexo ao fondo o estadio Hispánico. Entro no estadio e vexo a desexada meta ao final con tódalas gradas repletas e animando. Miro o crono e comprobo que vou baixar fácil de 1h43 así que me relaxo e corro polas pistas do estadio camiño da meta disfrutando do momento, buscando a María entre os aficionados que hai na grada. Finalmente chego cun tempo de 1h42:46, 4:52 min/km, e escoito os ánimos de María.

Despois de recuperar o alento, diríxome ao avituallamento de meta e vexo a GasMan que me comenta que batiu marca persoal. Aluciono coa cantidade de cousas que dan, auga e aquarius de litro para beber, mazás e plátanos para comer e bolsa de corredor. Cando abro a bolsa do corredor definitivamente me quedo asombrado: unha camiseta, uns calcetíns, unha cinta para abrigar as orellas, unha especie de bidón, un mantecado, un zumo, unha barrita enerxética, un pouco de mel, ... (xunto co chuvasqueiro do principio), IMPRESIONANTE!!!

Cos 10 euros da inscripción foron capaces de organizar unha carreira preciosa, cun recorrido semiurbano moi completo e moi bonito no seu paso polo casco histórico, e cun trato fántastico cara o corredor popular, ofrecéndonos esa cantidade de regalos amén dunha perfecta organización tanto na recollida de dorsais como na entrega do avituallamento en meta e da bolsa de corredor, sen apenas colas a pesar da masiva participación. Outro aplauso para a cidade de León que se volcou coa proba e se votou ás rúas para aplaudir aos corredores dandolle moito colorido á carreira en moitas partes do circuito. E outro aplauso para María por aguantar estoicamente máis de 1h e media ata que chegaramos, facendo de reporteira gráfica.

Despois de todo esto, estiramentos no estadio, ducha en auga fría e a repoñer forzas comendo nun restaurante da zona antiga de León que, acertadamente, eleximos despois de barallar a posibilidade de completar o bolo suicida comendo nun McDonals ou nun Kebap. Pola tarde visita aos monumentos máis significativos da cidade, a Catedral de estilo gótico puro (eso di o experto) , a Casa Botines, a Basílica de San Isidoro, .... francamente visitas moi recomendables para todos aqueles que non coñecedes León. E, finalmente, regreso a Coruña con parada técnica en Becerreá despois dun completo día de deporte e turismo.

PD: Neste link podedes ver tódolos vídeos da carreira. Eu aparezo a partir do segundo 28 polo lado dereito da pantalla, con camiseta laranxa, neste vídeo, correspondente á cola do pelotón na saída e tamén ao final deste vídeo na chegada.

II Carreira Popular do Concello de Monforte

2010-04-07T08:59:00.001-07:00

A escasa actividade no blog durante o derradeiro mes contrastou coa frenética actividade deportiva que levei a cabo, entre adestramentos e carreiras populares. Así que, a poucos días da desputa da media maratón por excelencia en Galicia, a Vig-Bay, compartindo galóns coa de Ferreirúa, toca facer balance e postear as crónicas atrasadas. Foron tres as carreiras populares nas que participei dende a de Padrón, comezando a triloxía en Monforte e rematando novamente en Padrón, facendo polo medio unha pequena excursión por León para vivir o ambiente popular fóra de Galicia.

Logo do fiasco da carreira de Padrón, seguramente causado polas alerxias que tanto están afectando aos ciclistas de élite, tiña gañas de desquitarme o antes posible, así que ao domingo seguinte acudín a Monforte, terra do Conde de Lemos e unha das poboacións con máis historia da nosa comunidade. A pesar de estar situada a 1 hora escasa de Becerreá, ésta ía ser a miña primeira visita a esta cidade, escoltada por un fermoso castelo, construído no século XII, que se alza nunha pequena elevación próxima. A carreira constaba de dúas voltas a un circuito de 3,5 kms, serpenteando polas rúas da cidade, para completar un recorrido total de 7 kms totalmente chans. En realidade, a meta estaba situada un pouco despois de rematar a segunda volta, polo que probablmente a distancia real fora de 7,1 kms, pero non ten maior importancia.

A hora de saída da carreira, ás 12 da mañá, e a proximidade entre Monforte e Becerreá, fixo que esta vez non tivera que madrugar. Levanteime sobre as 9, almorcei con calma e, xunto con meu pai, tomamos dirección Monforte. Como non podía ser doutra forma, independientemente de quen me acompañe, chegamos alí e non tiñamos nin idea de onde era a zona de saída, así que tocou dar unha volta pola cidade e, ao non atopar o sitio, pregunta de rigor. Espectacular meu pai cruzando en vermello para preguntarlles aos da Garda Civil que se quedaron parados no semáforo, aberto para eles, con tódolos coches de atrás pitando, xD. Finalmente, chegamos sobre as 11:25 e eso que a recollida dos dorsais remataba as 11:30, ... primeira carreiriña para pillar o dorsal.

Nada máis chegar a zona de saída, con aparcamento reservado para os participantes da proba (detallazo), os meus ollos enseguida repararon na beleza daquel lugar, un conxunto formado por un pequeno riachuelo, un parque moi ben coidado e un edificio antigo moi fermoso que, despois de preguntar, me dixeron que era o Colexio da Nosa Señora da Antiga (post cultural pendente). Sen medo a trabucarme, podo afirmar que é a zona de saída dunha carreira popular máis bonita na que estiven. Dese xeito, alegre por disfrutar dunha nova mañá de atlestimo popular e por coñecer outro precioso tesouro que agocha os segredos da nosa rica historia, comecei o quecemento coa clásica dor de pernas. Sen embargo, ese súbito e inesperado enaltecemento do ánimo, acompañado polo soleciño primaveral que se asomaba e que anunciaba, por fin, unha carreira con boa temperatura, fixo que toda esa dor desaparecera enseguida.

Momentos antes de saír, durante o quecemento, atopámonos con Jesús, do clube de corredores de Becerreá, capaz de correr a ritmos inalcanzables para min con, prácticamente, a idade do meu pai. Fomos xuntos cara a saída, pero vendo que se ía poñer moi adiante, decidín quedarme na cola para que non me pisaran a cabeza. As 12 deuse puntualmente a saída, co castelo no horizonte, e a carreira pouca historia tivo. Os primeiros kms a bo ritmo, pero sen forzar demasiado e, a medida que apretaba a calor e pasaba compañeiros de fatigas, a temperatura subía e eu mantiña, máis ou menos, cómodo un ritmo de 4:30 min/km. O circuito era bastante feo, por rúas mal coidadas e que contrastaban coa beleza da zona de saída. A pesar de ser domingo, non demasiado cedo e con bo tempo, non había demasiado público e tampouco estaban moito pola labor de animar, aínda que sempre se agradecen os aplausos duns poucos que che transmiten ánimos, seguramente sen entender moi ben o sentido de todo aquelo. Con este panorama, paso pola primeira volta en 15:35 e vexo que vou facer un tempo bastante meritorio e, o máis importante, as sensacións en carreira son positivas.

Ao lonxe vexo a meu pai, que me anima ao seu peculiar xeito, pronunciando algo así como, "corre que xa pasaron todos", xD. Inicio a segunda volta e intento acoplarme ao ritmo dun corredor que teño xusto diante, así que lle dou un relevo, fago a clásica "paradiña" e volvo darlle outro relevo. Pero, como me agobia correr ao mesmo ritmo que outros corredores, acelero e fago o de sempre (cando vou ben), fixarme como obxetivo ao corredor que teño inmediatamente diante. O último km faiseme longo, pero manteño o mesmo ritmo, completando a segunda volta en 31:05. Vexo que xa non vou ser capaz de cumplir o obxetivo de baixar de 31' porque aínda me queda afrontar a recta de meta. Aumento o ritmo e acabo por esprintar para baixar de 31:30 pero non o consigo, así que xiro a un lado e a outro a cabeza como mostra de contrariedade. Pódese ver perfectamente esta secuencia ao final do vídeo (a partir do min 9:20) :

Paro o crono finalmente en 31:31, cun tempo real de 31:23 e un ritmo de 4:29 min/km. Diríxome á zona de avituallamento de meta e contemplo con ledicia que a carreira aínda nos ten reservada outra sorpresa. Auga, powerade de tódalas cores, plátano e huesitos para recuperar e unha camiseta de recordo moi bonita que non teño intención de empregar para facer deporte. Estos detalles co corredor popular, xunto coa perfecta organización en todo o tema de aparcamento, recollida de dorsais, ... fan que a de Monforte se convirta nunha carreira altamente recomendable. Para rematar a xornada, uns estiramentos, un intercambio de sensacións con Jesús e aplausos para todos aqueles que van chegando a meta. Como tiñamos tempo, quedamos a ver a entrega de trofeos aos gañadores, por primeira e supoño que por última vez, xD.

Alejandro Valverde

2010-03-19T05:18:00.001-07:00

Este martes o Tibunal de Arbitraxe Deportiva (TAS) ratificou a sanción de dous anos de suspensión imposta polo Comité Olimpico Nacional Italiano (CONI) sobre Alejandro Valverde que lle impedirá correr en territorio italiano ata Maio do próximo ano. Sen embargo, esta sentencia semella ser máis grave do que en principio se pode pensar posto que é a primeira vez que un órgano deportivo competente a nivel global admite que existen probas de que Alejandro estaba implicado na Operación Puerto. A consecuencia inmediata será a petición conxunta da Axencia Mundial Antidopaxe (AMA) e da Unión Ciclista Internacional (UCI) para facer extensiva esta sanción a tódolos países, por agora só localizada en Italia.

Ante toda esta sucesión de acontecementos que se remontan ao 2004, cando Alejandro era corredor do límpisimo equipo Kelme - Comunitat Valenciana e o seu médico era "Don Milagros" Eufemiano Fuentes, e que está dando os seus últimos coletazos neste 2010, non me queda outra que preguntarme se é xusto que sancionen a Valverde. Creo que a resposta máis acertada sería ... dende un punto de vista legal, sen dúbida algunha, pero dende un punto de vista deportivo, non está tan claro.

Deixando a un lado todos esos argumentos vanais que xustifican que a famosa bolsa nº18 incautada durante a Operación Puerto, Valv-Piti, se corresponde ou non co sangue de Valverde, basándose en que o seu perro se chamaba ou se deixaba de chamar Piti, o único que está claro é que o máximo estamento legal deportivo declarou culpable a Alejandro de tentativa de dopaxe a vista das probas presentadas pola acusación (CONI). É dicir, o ADN da famosa bolsa coincide co ADN de Valverde e, polo tanto, danos o mesmo que o murciano sen ningunha visión de carreira esté todo o día mareando a perdiz nas entrevistas que concede, intentando convencernos de que non tivo nunca un perro que se chamara Piti.

Esta evidencia supón un cambio radical para a legalidade do proceso que, dende fai preto de seis anos, intenta demostrar a implicación de Valverde no maior escándalo de dopaxe destapado no noso país e impoñerlle as sancións correspondentes. Atrás quedan tódalas especulacións basadas no feito de que a maioría de compañeiros do seu equipo confesaron doparse por aquela época, en que "Don Milagros" Eufemiano Fuentes era o seu médico ou, sendo mal pensados⁽¹⁾, no feito de que se retirara o día despois de subir silbando o Galibier.

A pesar do intento desacerbado de Lissavetzky e da súa cuadrilla de esconder toda a porquería que tiñan entre as mans, meténdoa debaixo da alfombra, poñendo continuas trabas aos organismos internacionais, escudándose en absurdos vacíos legais relacionados coas competencias (ou máis ben a incompetencia dalgún), e sempre presumindo ante os medios deportivos, interesados cómplices, de que en España se facía todo o posible na loita contra a dopaxe, a verdade finalmente sae a luz. Neste aspecto, só me queda expresar a incredulidade e a o sentimento de vergonza que me queda cada vez que penso que tivo que vir o CONI impoñer a xustixa que aquí fomos incapaces de impartir para protexer os intereses dunha serie de persoaxes detestables. Esos mesmos que seguirán pavoneándose de encumbrar o noso deporte ás cotas máis altas endexamais alcanzadas.

Deportivamente, Alejandro Valverde nunca deu positivo en ningún control antidopaxe, a pesar de ser un dos ciclistas máis vixiados do panorama internacional, perseguido durante anos e que, como consecuencia, pasa unha enorme cantidade de controles cada ano. A pesar deso, foi capaz de conseguir importantes éxitos en diferentes carreiras, clásicas, carreiras importantes dunha semana ou a Vuelta a España, ... se cadra con menos suficiencia que cando Eufemiano lle pasaba as súas habichuelas máxicas. Ademais, está demostrado o seu intento de dopaxe pero non se pode demostrar (legalmente), de ningún xeito, que en realidade recurrira finalmente a esas prácticas, ... cecais só gardaba unha bolsiña de sangue para un apuro, xD. Sen embargo, sería inxusto non sancionalo simplemente basándonos neste argumento, xa que outros moitos corredores que tampouco deron positivo en ningún control sí foron sancionados empregando argumentos menos sólidos, como o caso de Rasmussen, expulsado do Tour 2007, poñéndolle desa forma en bandexa o primeiro Tour a A.C., quen encarna a esperanza dun novo ciclismo sen dopaxe.

Ante a certa evidencia de que sí se dopaba cando corría no Comunitat Valenciana (no Caisse d'Epargne seguro que se quitou desas innobles prácticas) e que nunca deu positivo nun control antidopaxe, eu só podo sacar unha conclusión: os controles naquela época non servían absolutamente para nada, situación moi diferente a que se vive nos tempos actuais, onde os corredores dos equipos importantes que se dopan caen como moscas, ... ah! esquecíame que agora non se dopa ninguén.

(1) Recurrindo ao refraneiro popular, "pensa mal e acertarás".

VIII Carreira Popular de Padrón

2010-03-17T04:31:00.001-07:00

Un tranquilo mes de Febreiro, sen carreiras e con dúas semanas sen poder adestrar por mor dunha lesión no xemelgo dereito, deixou paso a un frenético mes de Marzo, ultimando a preparación de cara á media de León, e coa posibilidade de participar nunha/dúas carreiras cada fin de semana. Logo da suspensión da carreira de Porriñó pola cicloxénese nada explosiva, o único 10.000 que hai en Galicia ao principio de tempada xunto con Xinzo (tampouco fun por motivos climatolóxicos), a seguinte carreira que tiña marcada no calendario era a de Padrón.

A VIII edición desta carreira popular celebrouse o pasado sábado 6 de Marzo, pola tarde como a min me gusta. Constaba de dúas voltas de algo máis de 5 kms, pola zona do paseo do Espolón, para completar unha distancia total de aproximadamente 10,5 kms, completamente chans. Esta foi a miña terceira participación consecutiva neste carreira, sendo, polo de agora, a proba na que máis veces tomei a saída. Nas dúas edicións previas sempre acabei moi xusto de forzas e coa sensación de que, realmente, estaba mellor de forma do que se reflexou na carreira. Sempre hai carreiras que se che atragantan e non sabes moi ben a razón.

Pouco despois de comer, GasMan e mais eu pasamos a recoller a Migueliño, foreiro de Correr en Galicia que coñecimos en Lestrove, e xuntos fixemos o viaxe ata Santiago, onde nos esperaba Josef. Coma sempre que non nos perdemos, chegamos con tempo máis que de sobra a Padrón, recollemos os dorsais, coa decepción de que a nosa amiga voluntaria non estaba e fómonos cambiar para comezar o quecemento. Escasos 10 minutos de carreira suave e xa notei que ía ser un día duro, pernas moi cansas pola "tirada larga" do xoves, da que aínda non recuperara, e dor no xemelgo dereito. Así que toca saír con calma e se quedan forzas progresar na segunda volta.

A pesar de que a organización de Porriño decidiu que era boa idea establecer a nova data para a súa carreira ese mesmo domingo, xuntámonos preto de 500 corredores na saída de Padrón. Comeza a carreira e eu intento seguir o ritmo de Josef durante os primeiros kms pero, un pouco antes de pasar o km 2, a dor no xemelgo intensifícase e decido frear as miñas ansias porque máis vale non lesionarse a dúas semanas da primeira media do ano. Despois dun primeiro tramo de gravilla, entramos nunhna zona de carril bici, de asfalto duro, que me deixa o xemelgo como unha pedra.

E, de repente, antes sequera de chegar ao km 3, as forzas abandónanme por completo e teño a sensación de ir desfondado. Comeza a pasarme xente por todos lados e penso que será compricado acabar a carreira, posto que quedan preto de tres cuartas partes do recorrido. Pero, como facemos todos nestos casos, agocho a cabeza, intento olvidarme desa sensación de que os kms non pasan e só me concentro en dar unha nova zancada. Primeiro paso por meta en 24:30, dous minutos máis que nas edicións anteriores, pero nada deso importa xa.

Dende a VigBay do ano 2008, a miña primeira e única media por agora, non tiña esa sensación de ir tan "apajarado", pero igual que naquela ocasión a forza de vontade puido coas gañas de tirarme a un lado e descansar. Comezo a segunda volta e baixo aínda máis o ritmo para xestionar o gasto das poucas enerxías que me quedan. Os kms pasan moi despacio e, ademais, apenas teño referencias posto que, a maioría de corredores que ían conmigo, fóronme abandoando e os que veñen por detrás tampouco andan moi sobrados de forzas, así que noto esa sensación de inmensa soedade que as veces ten o corredor popular.

Os últimos kms debátense entre o esforzo para acabar e o medo a lesionarme de novo no xemelgo, cada vez máis tocado. Pero, finalmente, chega a recta de meta e paro o crono en 50:44, tardando case 26 minutos en completar a segunda volta. Tempo real de 50:27, a unha media de 4:48 min/km e co anhelo de que chegue a seguinte carreira para ver se consigo desquitarne do mal sabor de boca que me deixou a de Padrón.

Avituallamento en meta variado pero nada sólido que levarse a boca para mitigar a sensación de vacío coa que cheguei. Premio merecido por estar no furgón de cola do pelotón de corredores. Mentres Josef e GasMan esperan a chegada de Migueliño, aproveito para estirar e descansar un rato, pensando que o mellor é que aínda é sábado pola tarde e queda moito fin de semana.

PD: Podedes ler outras crónicas desta carreira con diferentes enfoques en nopinnoglory e delicatesen_cañi.

Instalacións deportivas da UDC

2010-02-27T07:06:00.001-08:00

A folga de carácter indefinido, covocada polo persoal de ximnasios e complexos deportivos en Galicia, obrigoume a buscar alternativas para continuar cos meus adestramentos de cara as medias de primaveira posto que, o ximnasio ao que habitualmente acudía, permanece pechado dende o día 1 deste mes. Esta intensiva búsqueda permitiume acceder á información das instalacións deportivas que ofrece a Universidade da Coruña e das súas diferentes tarifas.

Para os membros da comunidade universitaria existen dúas maneiras de poder facer uso destas instalacións. Por un lado, pódese solicitar o abono deportivo que custa 30 euros anualmente e que permite acceder a maioría de servizos sen custo adicional e por outro, a posibilidade de facerse socio de forma gratuíta que che permite acceder aos mesmo servizos pero cunhas tarifas diferentes as de abonado.

No pabillón de deportes de Elviña hai dispoñibles numerosas instalacións para uso de socios e abonados. En principio, as máis interesantes para a xente relacionado co mundo do atletismo son:

A sala de musculación situada no pabillón de deportes de Elviña. Para poder facer uso desta sala os abonados terían que pagar 30 euros cada cuatrimestre e os socios 50 euros. Non se pode pagar para ir días soltos, hai que pagar a couta total do cuatrimestre. Non está dispoñible para xente que non pertenza á comunidade universitaria. Está aberta de luns a venres de 15:00 a 21:00 dende setembro/outubro ata finais de xunio. Resulta moi económica respecto da maioría de ximnasios xa que, un abonado tería que pagar 90 euros por 9 meses (10 euros/mes).

As pistas de atletismo situadas ao redor do campo de fútbol de Elviña. Gratuítas para abonados, teñen un custo de 1 euro/sesión para socios e 2,20 euros/sesión para membros que non pertenzan á comunidade universitaria. Nestes dous últimos casos é necesario sacar unha autorización para o seu uso na administración do pabillón de deportes⁽¹⁾. Tamén existe a posibilidade de sacar un bono de atletismo de 10 sesións que custa 6 euros para socios e 12 para non universitarios e tamén se solicita na zona da administración. As pistas están abertas dende as 15:30 ata as 21.30 de luns a venres.

Estas pistan son de "tartan", son menos duras que o asfalto da carretera ou o hormigón das aceras, polo que os músculos sofren menos impacto e absorben menos vibracións. Son ideais para facer series xa que se nota menos rozamento ao correr e ofrecen maior sensación de velocidade e deslizamento. Outra opción é correr polos arredores do campo de fútbol sobre herba que minimiza máis o impacto sobre o chan e contribúe a fortalecer os músculos posto que, a forza que se require para correr por terreo brando e irregular, é maior. Desvantaxe: para entrear fondo é unha tortura dar voltas e voltas ao mesmo percorrido.

Distancias : 400 m na pista pola calle interior (corda), 450 m na pista pola calle máis exterior e 350 m pola herba ao redor do campo de fútbol.

Outro deporte que me gusta practicar, a pesar de que o teño bastante abandoado, é o tenis. En Elviña tamén hai unha pista de tenis que pode ser alugada por membros da comunidade universitaria ou por persoas externas. Os abonados poden disfrutar da pista de xeito gratuíto, os socios teñen que pagar 2,50 euros/hora e persoas alleas á universidade, 6 euros/hora (menuda cravada). No caso de ir xuntas persoas con diferente estatus, cada quen paga o que lle corresponda. A solicitude deberáse facer na administración do pabillón ou no seguinte link.

Podedes completar toda esta información ou ver a correspondente a outras instalacións da UDC neste link do servicio de extensión universitaria.

Pinchade nesta imaxe para agrandar o mapa

(1) A entrada para facer tódolos trámites administrativos: facerse abonado, socio, comprar bono de atletismo, solicitar un permiso para as pistas, alugar pista de tenis, ... está sinalada no mapa como administración e atópase fronte á facultade de maxisterio.

Realidades paralelas

2010-02-27T04:01:00.000-08:00

[Aviso de spoilers da season 6]

A sexta tempada de Lost aposta por un novo enfoque narrativo para describirnos a vida dos principais supervivintes do voo Oceanic 815 nunha "suposta" realidade paralela. Este novo recurso narrativo, basado no uso dos bautizados flash-sideways, supón unha volta de tuerca máis da serie para profundizar nesos aspectos claves sobre os que máis incide Lost, dende o seu comezo, entorno as relacións humanas e ao destino de cada persoa. Ademais, o uso dos flash-sideways incorpora un novo elemento narrativo ao rico conxunto de técnicas empregas en tempadas anteriores, composto por flashbacks, flashforwards, flashes temporais de Desmond ou historias que ocorren paralelamente en épocas temporais distintas.

Despois de ver a premiere, unhas das preguntas máis repetidas por tódolos seguidores da serie era qué causou esta realidade paralela. Lóxicamente, existen múltiples posibilidades. De feito, extrictamente dende o punto de vista da física cuántica máis fantasiosa, cada acción ou decisión dunha persoa pode orixinar unha nova realidade parale la. Dentro dese conxunto de infinitas alternativas, as dúas explicacións máis plausibles serían:

1. A explosión de Jughead sobre a bolsa de materia exótica provocou unha fendedura na bolsa e os efectos electromagnéticos resultantes só puideron ser controlados contruíndo a estación Cisne que John e Boone descubriron na primeira tempada. Este incidente creou, ademais, un "agujero de gusano" que trasladou a Jack, Sawyer, Sayid, Katie, Juliet, Hugo e Miles ao ano 2007 e desdobrou a realidade que coñecimos nas cinco primeiras tempadas en dúas, de tal xeito que, na nova realidade, a explosión causaba o afundimento da illa e daba lugar a unha nova cadea de acontecementos que evitaban o accidente do voo Oceanic 815.

2. A nova realidade describe a vida dos nosos protagonistas se Jacob nunca infuira nas súas vidas para atraelos cara a illa e facelos partícipes do seu perverso xogo con Némesis. Este xogo, probablemente, rematou nalgún punto específico do pasado, quizáis na época da iniciativa Dharma, e o resultado final foi o afundimento da illa, evitando ademais a necesidade de atraer novos candidatos para seguir coa partida, polo que o voo de Oceanic nunca se estrelou.

Neste caso, a realidade alternativa mostraríanos como sería a vida daquelas persoas que foron manipuladas por Jacob, no suposto de que eso nunca sucedera. Dende esta perspectiva, resulta curioso ver como o destino dos nosos protagonistas está condeado a cruzarse igualmente pero en situacións ben distintas e menos dramáticas. Ademais, os sucesos que acontecen en cada unhas das súas vidas parecen condealos aos mesmos infortunios da outra realidade, pero en situacións radicalmente distintas. Por exemplo, John Locke está en silla de rodas pero conta co apoio de Helen, con quen está a piques de casar e mantén unha relación, cando menos cordial, co seu pai. Jack nesta realidade está tamén divorciado e parecía ter problemas co seu pai falecido pero, por outro lado, ten un fillo que lle reporta certa ilusión na súa vida (e non ten problemas co alcol). A Hugo tocoulle a lotería pero resulta que agora é un tío afortunado. Noutras palabras, Jacob trenza vilmente o destino destas persoas para arrebatarlles calquera elemento emocional que lles dea unha razón para querer continuar coas súas vidas fóra da illa.

A miña opinión é que esta nova realidade correspóndese coa segunda das posibilidades. Pistas que me levan a pensar eso ... Benjamin Linus e Dogen están fóra de illa nesta realidade, se ben, a cadea de acontecementos que coñecemos, previa a explosión, debería habelos condeado a estar na illa no momento do seu afundimento, concretamente no templo. Cousas que non me acaban de encaixar ... Juliet xa morta dicíndolle a Miles: "It worked". En realidade non sabemos que quere dicir con esta frase pero o máis lóxico sería pensar que se está referindo a que a explosión da bomba funcionou como esperaban e as súas vidas non acabaron na illa. Pero, nese caso, ¿por que a Juliet desta realidade é consciente da súa outra realidade paralela?. O tempo e os seguintes capítulos terán que aclarar todas estas dúbidas.

O absurdo mundo de Marca

2010-02-25T04:08:00.001-08:00

Visto esta semana na versión online dese panfleto pseudodeportivo amarillento que menosprecia noticias relevantes doutros deportes que non sexa fútbol ou que non estén relacionadas co Real Madrid, para deleitarnos con estas exquisiteces periodísticas:

Espectacular portada deste luns 25 de Febreiro.

O notición ao que corresponde a foto neste link.

Nada que obxetar a tan ardua labor periodística. Link a outro notición.

Das poucas seccións que se salvan da súa obsesiva propaganda partidista, absurda e manipuladora, están Tiramillas e Fuera de Juego, nas cales non poden meter baza, quizáis polo banal dos seus contidos. Estas son algunhas das xoias que puidemos ver esta semana nestas dúas seccións menos deportivas e máis erótico-festivas:

Tiramillas: Mulleres e noivas de futbolistas

Fuera de Juego: A ex de Ashley Cole planta ao seu marido por infiel. Pobriño !!!

Máis Fuera de Juego: Hillary Duff comprometida cun xogador da NHL

Lost, unha perspectiva global (II)

2010-02-23T01:42:00.000-08:00

Recordando brevemente o que escribía na entrada anterior, a historia que nos intenta contar Lost pódese describir como unha enrevesada partida entre dúas enigmáticas figuras, Jacob e Némesis. Intuímos que ámbolos dous xogan, literalmente, co destino das distintas persoas/pezas que foron pasando pola illa. Cada un dos movementos aillados que semellan facer non parecen seguir ningunha lóxica pero, no conxunto global do xogo, poden revelarse como xogadas mestras. Por eso, teremos que esperar ao final da serie para entender, seguramente, moitas das cousas que, polo momento, parecen carecer de sentido ou non terminan de encaixar. Eso espero!!!Pero, ¿como se gaña este xogo? Nesta versión simplificado da historia, diremos que se pode vencer se anulas tódolos posibles movemento do teu rival. No caso de Némesis anular significa matar indirectamente a tódolos supostos "candidatos". É dicir, debe atopar algunha maneira de manipular as demais pezas (demais xente da illa) para acabar un por un co grupo de "candidatos". Unha boa forma de comezar sería manipulando o elemento máis débil do grupo, por exemplo un Sawyer abatido e moi cabreado, xD. Pero entón, ¿por que mata a Jacob? A resposta rápida sería... porque lle ten gañas. A outra posibilidade é porque matando a Jacob anula a súa influencia sobre o resto de persoas da illa (excepto Hugo).

Con estas cartas na man, situémonos nun instante indeterminado no tempo, no pasado ou no futuro, e sempre establecendo como liña temporal de referencia a actual, a que marcan os supervivintes do voo Oceanic 815. A partir dese instante de tempo x e durante un intervalo de tempo descoñecido, ocorren unha serie de sucesos que levan a Jacob e a Némesis á illa e lle confiren a ésta unha serie de propiedades especiales, como a posibililidade de autodesplazarse no espacio-tempo por "agujeros de gusano", utilizando materia exótica, ou certas propiedades curativas (aínda que esto podería ser obra de Jacob). A orde na que se producen esta serie de acontecementos non é relevante.

Por razóns aínda descoñecidas, ambos individuos adquiren características semidivinas e Némesis é despoxado da súa condición humana e condeado a vagar en forma de fume negro. Nese preciso instante comeza o xogo descrito anteriormente, de tal forma que, se gaña Némesis, a súa recompensa é abandoar a forma de fume negro e a posibilidade de retornar ao seu fogar (onde sexa). Se, pola contra, o gañador é Jacob descoñecemos a súa recompensa. A partir dese momento, Jacob comeza a atraer xente á illa e o xogo desenrólase segundo as regras establecidas con infinidade de movementos que rixen o destino de todo áquel que acaba por convertirse nunha peza máis na partida.

Se facemos caso da conversación que manteñen Jacob e Némesis na praia ao principio da season finale da quinta tempada, dá a impresión de que a partida que estamos a vivir através de Lost non é, nin moito menos, a primeira. Ao contrario, semella que, ao longo da historia, foron moitas as veces que se enfrentaron estes dous rivais, cun final descoñecido. O máis sensato sería pensar que todas acabaron en táboas e con tódalas pezas eliminadas. Esta nova partida debeu comezar nalgún instante de tempo anterior ao naufraxio de Black Rock na illa e prolóngase ata o período actual, momento no que parece achegarse o desenlace.

¿Como encaixa en toda esta teoría?

Richard Alpet.

Dúas posibilidades. Foi elexido como unha peza importante por Jacob quen lle outorgou o rol de conselleiro e de enlace con outras pezas menos relevantes (simples peóns), proporcionándolle ademais a capacidade de non envellecer. Ou ben, nalgunha das partidas anteriores, Jacob impúxose no xogo grazas a colaboración de Richard, quen quedou como único "candidato", pasando a convertirse nunha peza tremenda valiosa (peón convertido en reina). ¿Richard é o único que non envellece? Non o podemos asegurar despois de ver á xente do templo. Entón, ¿vivir no templo evita o envellecemento das persoas? ...

As peculiares habilidades de Miles para falar con persoas mortas, de Hugo para ver a persoas mortas, de Walt para matar páxaros, ...

O máis sensato é pensar que non son máis que pezas que xogan no bando de Jacob e que, dalgún xeito, foron dotados con algunha habilidade fóra do común para servir aos seus propósitos. ¿Para que pode servir un neno que mata paxaros? ¿Por que o grupo de Iliana tenta disuadir a Miles para que non vaia a illa? Ese é o verdadeiro xogo de Lost... preguntas sen resposta.

Desmond

Desmond non encaixa en ningunha teoría comprensible para o ser humano. Un home capaz de revivir a súa vida no medio dunha implosión de materia exótica para acabar cometendo os mesmos erros, simplemente porque "Mrs. Time" lle di que ese é o seu destino. Un home capaz de que a súa consciencia viaxe no tempo ou de percibir os cambios que se producen na súa liña temporal através de soños (despois de falar no pasado con Faraday), non pode seguir ningunha regra física e dudo moito que do propio xogo Jacob vs Némesis. Difícil de explicar pero sempre nos podemos agarrar a frase de Eloise Hawkins, "La isla no ha terminado contigo".

John Locke

Claro exemplo de peza escollida por un xogador que acaba servindo aos propósitos do outro. Manipulado por Jacob e Némesis todo o tempo, acaba por autonconvecerse de que está destinado a ser alguén especial e que debe liderar o grupo de "Los otros" na illa cando, en realidade, está sendo guiado cara o seu fatal destino. Enfrentado con Ben por ese liderazgo, resulta curioso que ambos acaben sendo as pezas fundamentais para asasinar a Jacob. Enfrentado con Jack, pola súa condición de home de fé fronte ao home de ciencia, comparte o seu mesmo destino, como "candidato" para que o fume negro use o seu corpo e poder acceder a Jacob. As circunstancias determinan que, finalmente, sea John o elexido.

Aaron

Fillo de Claire, sobriño de Jack, parece destinado a desenrolar un papel clave na historia, especialmente despois de que Claire se aparecera nun soño de Katie pedíndolle que non o levara de volta á illa. Parece claro que algún dos dous xogadores (Némesis?) non ten interés en que Aaron regresa á illa. Peza clave no xogo, posible sustituto de Jacob, ... máis preguntas sin resposta.

Benjamin Linus, Eloise Hawkins e Charles Widmore

Estos tres persoaxes encarnan a figura de líder operacional do grupo de "Los Otros" fóra do templo, onde o líder espiritual semella ser, dende fai tempo, Dogen. A diferencia de Charles e Eloise, Ben pode ser considerado como a peza mestra de Némesis. Un home manipulador, capaz de convertirse en líder pero, a súa vez, fácilmente manipulable, débil de moral e sen escrúpulos, características que o convirten no candidato ideal para servir aos fins do home de negro. Resulta lóxico pensar que foi Némesis quen moveu os fíos para que Ben fora disparado de neno e salvado no templo, chegando incluso a "visitalo" na forma da súa nai morta. Por outro lado, Ben nunca mantivo contacto con Jacob (segundo as súas palabras) e, ademais, posiblemente o enfurecera cando cambiou a espiritualidade do templo pola comodidade de Dharmaville.

A posición que ocupan Charles e Eloise no taboleiro é confusa e resulta difícil decidir en que bando están. Durante a súa estancia na illa compartían con Richard a responsabilidade de protexer aos demais membros do grupo e acatan as ordes que, supostamente, lles trasmitía Jacob através de Richard, ata a chegada de Ben. Sen embargo, despois de saír da illa, Widmore está obsesionado con voltar e utiliza tódolos seus recursos para conseguilo, mentres Eloise é quen axuda a volver aos Seis de Oceanic. A diferencia do pobre Ben e, incluso de Richard, ambos parecen coñecer a existencia da gran batalla que se aveciña entre Jacob e Némesis. ¿Como poden sabelo se están fora da illa? Son pezas do home de negro dende que estaban na illa ou, de forma similar ao que acontece con Iliana, Jacob foi visitalos para pedirlles a súa axuda. Se me permitides a licencia de apostar, Widmore, fiel a Jacob, e Eloise acaba convertíndose noutra peza máis de Némesis, sen ser consciente.

Dogen e os resto de inquilinos do templo

Son persoas que acabaron na illa pola influencia directa de Jacob, algunhas delas supervivintes do naufraxio de Black Rock, e conforman o seu exército principal no caso de necesitar defender as súas pezas clave.

Viaxes no tempo e demais propiedades pseudofantásticas (non pseudofísicas) da illa

Os movementos espacio-temporais da illa son causados por diversos efectos electromágneticos (ex: o efecto Casimir), causados pola presenza de bolsas de materia exótica, que permiten crear "mini-agujeros de gusano". Falando en serio, o taboleiro sobre o que se desenrola a partida posee unha serie de características especiais que poden ser aproveitadas e deben ser consideradas polos xogadores para realizar cada un dos seus movementos. Podemos pensar que é unha forma de darlle máis emoción á partida.

Os números chungos

Son os coeficientes da ecuación de Valenzetti que predice o momento exacto no que a humanidade se extinguirá a sí mesma. Ademais, cada un destes números está asociado a algún dos "candidatos" que quedaban sen tachar. O patrón para asociar números e "candidatos" non é coñecido polo de agora pero parece ter gran unha relevancia.

Seguro que despois de ler estas interminables entradas, seguides tendo centos de dudas sobre cómo encaixar as pezas do complexo puzzle creado pola serie, pero neso reside precisamente a súa grandeza ou o seu punto máis débil, dependendo de como se mire. Calquera cousa que se vos ocurra que non encaixe, comentario e tentaremos darlle unha explicación. Comezo eu: ¿Por que Sun non viaxou ata 1977? ¿Cal e a súa relevancia na partida?

PD: O 23 de Maio vou reler esta entrada e votarme unhas risas do perdido que estaba a tan só 12 capítulos do final da serie.

Lost, unha perspectiva global (I)

2010-02-22T11:16:00.001-08:00

A avalancha de información do capítulo 6x04, "The substitute", a necesidade inherente do ser humano de intentar buscar unha explicación racional daquelo que non comprende e, sobre todo, o marcado carácter social que adquiriu esta serie dende o seu comezo, (quizais tamén axudou o non ter moito que facer), motivou numerosas conversacións, dende o mércores, nas que teorizamos e teorizamos sobre posibles explicacións do que aconteceu, está a acontecer e acontecerá na illa. Mantendo estas trascendentais conversas deime conta do desorden xeralizado que existe na miña cabeza cando intento comunicar as miñas reflexións, asi que nun alarde de autodisciplina vou tentar poñer en orden todas estas ideas e deixar constancia da miña teoría global sobre Lost nesta entrada da forma máis clara e estructurada posible.

[Esta teoría non contén nin está basada en spoilers de episodios posteriores ao 6x04. Calquera parecido coa explicación real é pura casualidade]

Para tal propósito vou recurrir a outra das analoxías máis empregadas no universo Lost. Imaxinemos que a fastuosa partida que parece ter lugar entre Jacob e Némesis (ou como vos apeteza chamalo) pode ser vista coma unha partida de xadrez entre dous xogadores, onde o taboleiro é a illa e as pezas son as persoas que estiveron ou están sobre ela. Do mesmo xeito que no xadrez existen unha regras, este perverso xogo ten as súas propias, das cales apenas coñecemos algúns detalles. Ademais, dun xeito similar ao que acontece neste milenario xogo, as pezas son movidas polos xogadores sobre o taboleiro cun determinado propósito que lles permita tomar vantaxe sobre o rival e gañar a partida. E, seguramente, deba existir un certo concerto e unhas restriccións á hora de movelas. Lóxicamente, non tódalas pezas teñan porque ter a mesma relevancia.

Os xogadores parecen ser Jacob e Némesis, aínda que esto non o sabemos con total certeza. Pode que eles sexan as pezas principais dos verdadeiros xogadores. Ademais, en calquera xogo e, máis nun coma éste con implicacións tan trascendentais, debe existir unha especie de árbitro ou alguén que vixíe pola correcta aplicación das normas. Podemos pensar que o neno rubio que se lle aparece a Némesis xoga ese rol, que non o coñecemos aínda ou que, en realidade, non existe tal figura.

Cada un destos dous xogadores poseen unha serie de "habilidades" que deben empregar para mover convenientemente as súas pezas e acercarse á victoria. Jacob aparece como un manipulador que dirixe o destino das persoas para atraelas cara a illa e que sirvan ao seu propósito, proporcionándolles unha falsa sensación de liberdade de elección, de libre albedrío. Outras habilidades de Jacob por agora permanecen ocultas. Tamén podemos asumir, polo momento, que Jacob é mortal a pesar da súa apariencia divina.

Pola contra, sabemos con certaza que Némesis pode materializarse en persoas que están mortas para manipular ou influír decisivamente nas que están vivas, através das inquitantes "aparicións" que vimos dende o principio. Tamén pode "reclamar" a persoas que, supostamente, deberían de estar mortas. Vamos a supoñer que reclamar significa, en certa maneira, reclutalas para o seu fin, convertilas nas súas pezas. Se ben, a principal "habilidade" de Némesis é a súa facultade para desplazarse pola illa a gran velocidade e a súa atroz capacidade destructiva convertido nunha columna de fume negro.

Mentres Jacob parece identificarse coa figura do destino, Némesis parece afondar nos temores, medos e na culpabilidade das persoas que "visita" e acostuma aparecer asociado coa figura da morte. A súa principal debilidade é que non pode atravesar espacios protexidos por algún tipo "especial" de ceniza, podendo incluso ser confinado nun círculo de ceniza como aconteceu na famosa cabaña que vimos no capítulo 4x11, "Cabin Fever". Sen embargo, semella que non pode ser directamente asasinado, a diferencia de Jacob.

¿Cal é o propósito destas dúas persoaxes? Atendendo a season finale da quinta tempada, Jacob móstrase como unha "persoa" que confía na existencia dunha natureza bondadosa no ser humano entre toda a imperfección e a vileza que amosan, mentres Némesis parece estar resignado e sen esperanza despois de moitas experiencias negativas. Nese momento podíamos pensar que se buscaba facer unha analoxía bíblica, onde Jacob representaba o ben, a compresión e encarnaba o perdón, namentres Némesis todo o contrario. Dende ese punto de vista, Jacob atraería xente á illa para probar as súas ideas, a súa fé na condición humana, fronte a un Némesis que intentaría manipular e envenenar a alma dos humanos para espertar o seu lado máis malvado.

Sen embargo, logo dos catro primeiros episodios desta sexta tempada, a dimensión metafísica da serie parece que comeza a impoñerse e a idea dunha batalla existencial entre estas dúas figuras colle forma. O seu propósito será, polo tanto, gañar a partida. ¿Cómo remata o xogo e cómo gaña cada xogador? Aínda non o podemos saber con certeza pero xa coñecemos a versión dun dos xogadores, agora faltaría coñecer a do opoñente.

Respecto as regras do xogo, temos moi pouca información. Sabemos con exactitude que Némesis non pode matar directamente a Jacob e sospeitamos que tampouco pode matar aos chamados "candidatos", como Sawyer. Ten que manipular a xente máis débil da illa, como un Ben consumido por sentirse culpable pola morte da súa filla, para logralo. Persoalmente, intúoo que Némesis busca acabar con Jacob e os demais candidatos, pero para iso teríamos que explicar con algo máis de detalle en que consiste o xogo, o que quedara para a seguinte entrada.

Analizando Lost ...

2010-02-19T03:58:00.000-08:00

Inexorablemente vaise aproximando o final dunha das mellores series de TV de tódolos tempos, Lost, e con el a necesidade de dar respostas a tódalas incógnitas plantexadas ao longo das 5 primeiras tempadas. Unha das mellores e máis usadas metáforas para describir o universo Lost é a dun enorme puzzle onde tódalas pezas encaixan perfectamente para crear un maxestuoso lenzo repleto de sutís matices que combinan mitoloxía, pseudofísica, filosofía, relixión, ... mediante un estilo narrativo único e que evoluciona a medida que avanza a trama (flashbacks, flashforwards, flashes, flash sideways). E o mellor de todo é que, a pesar desto, Lost segue sendo unha serie plenamente orientada aos persoaxes, centrada nas súas relacións, nas consecuencias das súas accións e na forma na que reaccionan ante o que acontece nas súas vidas.

[Aviso de spoilers do episodio 6x04]

Despois de ver o último capítulo da season 6, "The substitute", tiven a sensación de estar asistindo atónito a un bombardeo a discreción de pezas dese xigantesco puzzle de Lost por parte de Damon Lindelof e Carlton Cuse que, polo momento, non sabemos moi ben cómo e onde encaixar pero que, antes ou despois, acabaremos por ubicalas no seu correspondente lugar dentro do tapiz para descifrar, dunha vez por todas, ese gran misterio que nos mantivo enganchados dende o piloto. A única dúbida que me queda é saber se tódalas pezas encaixaran para darlle á historia un sentido global coherente ou empregaran pezas "comodín", decantando a balanza cara o lado máis metafísico da historia, onde todo vale. Esa será a diferencia entre formar parte, como espectadores, da máis maravillosa e asombrosa partida endexamais imaxinada ou ser en realidade nós as pezas do maior embeleso da televisión.

Reveladora imaxe para promocionar a season 6 - ¿Contei eu mal ou hai 14 persoas?

Interesante forma de presentarnos unha nova clave para descifrar o enigma do que está pasando en Herbert Jablonski, empregando unha fina analoxía cunha das imaxes que maior controversia despertou ao longo da historia e que, presuntamente, agocha a chave para comprender un dos maiores misterios da nosa sociedade. Aparte da singular imaxe anterior (que cadaquén saque as súas propias conclusións), o segundo visionado do capítulo deste martes e as dificultades para conciliar o sono, fixéronme reflexionar sobre un dos fénomenos máis fascinantes da realidade máxica creada por Lost, as "aparicións" de persoas supostamente mortas ou que non deberían estar na illa. Ex: Christian Shepard, a nai de Ben ou o propio Walt.

Despois de ver a impresionante season finale da quinta tempada, tódolos amantes de Lost, eu entre eles, asociamos estas "aparicións" a unha materialización do fume negro, antiJacob, Némesis ou o tío de negro que charlaba na praia con Jacob, na forma dunha determinada persoa. Sen embargo, a extraña irrupción en escea dun neno rubio coas mans ensangrentadas que deixa desconcertado a fume negro, xa materializado en John Locke, ata a punto de humanizar as súas reaccións, sembra de incógnitas este razoamento.

Recapitulando un pouco, sabemos con relativa certeza que fume negro pode adoptar a forma de persoas que están mortas e, moi posiblemente, sempre é cando o seu cadáver se atope na illa. Ex: John Locke, Christian Shepard, Alex... O resto de "aparicións" que non cumpran estas características poden ser debidas a calquera outro fenómeno que aínda non foi revelado, entre elas as relativas a persoas que están mortas pero o seu cadáver non se encontraba na illa (Ex: nai de Ben) ou a persoas que seguen con vida fóra da illa (Ex: Walt). Eso por non falar das supostas "aparicións" fóra da illa ou da singular capacidade de Hugo para ver supostamente a persoas mortas.

Outro aspecto intrigante deste cuarto episodio é a sensación de que Sawyer presencia con absoluta normalidade a "aparición" do neno rubio mentres Richard non pode velo. Cando fume negro se materializa nunha determinada forma, tódolas persoas que están preto podeno ver sen problemas. Ademais, falando de memoria, do que ando bastante escaso, creo recordar que, en todos aqueles momentos nos que había varias persoas cando se manifestaba unha "aparición", só podía vela aquela persoa á que estaba destinada, excepto nun caso co mesmo protagonista, Sawyer, quen respondía cunha frase moi similar a deste capítulo... Pois claro que o podo ver!!! ¿Qué significa que Sawyer poda ver tódalas "aparicións"? Algunha habilidade estilo Hugo... En realidade, outra peza máis que queda por colocar.

Lóxicamente, este razoamento non deixa de ser subxetivo e no universo Lost, onde calquera cousa é posible, poden existir múltiples explicacións para esta extraña "aparición", dende a máis sinxela... non se trata realmente dunha "aparición", senón dun habitante máis na illa con certa habilidade para desaparecer rápido e Richard non pode velo porque xa se foi cando el se xira... ata a máis compricada... que implicaría saltos temporais e onde o neno sería unha versión distinta de humo negro en algún instante temporal non determinado.

Recordade a Guillermo de Ockham e a súa famosa navalla: "La explicación más simple y suficiente es la más probable, mas no necesariamente la verdadera".

Up in the air

2010-01-30T02:41:00.000-08:00

Despois dun longo período sen acudir ao cine por falta de tempo e de películas mínimamente apetecibles, centrado na cantidade de series que estou a seguir actualmente, este venres pola noite decidimos acercanos ata os Filmax para ver se había algún film o suficientemente interesante cómo para gastar os máis de 7 euros que costa agora mesmo o cine. Como tódolos anos por estas datas avalancha de películas destinadas a acaparar as nominacións dos oscars, entre as que destacaban Nine, Invictus, Avatar ou Up in the air. Logo dun compricado proceso de selección, a elexida foi Up in the air, dirixida por un semidescoñecido Jason Reitman, director de películas como Juno, factor que seguramente pesou bastante na decisión final.

Up in the air busca reflexionar sobre a complexidade das relacións humanas e sobre a distinta forma que ten cada persoa de entender os seus entresixos, utilizando como elemento conductor da historia as vivencias dos seus tres persoaxes principais, destinados a entenderse a pesar das enormes diferencias que os separan.

Destaca por riba de todos, Ryan Bingham, interpretado con sobriedade por George Clooney, un home que anhela viaxar dun lugar a outro, sen permanecer demasiado tempo en ningún lugar e evitando establecer calquer tipo de relación coas persoas que o rodean. Esa facilidade para evitar crear vínculos emocionais co resto de persoas fano o candidato ideal para o seu traballo: despedir persoas cando os seus xefes non teñen a suficente valentía para facelo e ofrecerlles alternativas para encauzar as súas vidas a partir dese momento. Un emprego terrible que lle fai entrar en contacto coas miserias/desesperanzas dos seus semellantes pero que, sen embargo, lle permite viaxar prácticamente tódolos días do ano, sempre lixeiro de equipaxe (material e emocional).

Superficial e reconfortado pola vanalidade que impregna toda a súa existencia, o destino ofrécelle unha oportunidade perfecta para cambiar a súa peculiar visión das cousas e romper esa coraza que se creou durante anos, cando irrumpe na súa vida, Natalie Keener, interpretada por Anna Kendrick, disposta a actualizar o proceso de despido utilizando as ventaxas que ofrecen as novas tecnoloxías, evitando, deste xeito, que Ryan e os seus compañeiros, teñan que viaxar por todo o país para realizar os despidos cara a cara.

Natalie móstrase como unha muller moderna, intelixente e, sobre todo, ambiciosa que, sen embargo, tende a idealizar (e planificar) as relacións de parella, repetindo vellos estereotipos que a sociedade impuxo históricamente sobre a condición femenina e que o cine reflexa constantemente, aínda que pronto se dará conta de que a realidade é moi distinta de como a súa xuventude lle fai vela e a súa paixón pola vida contrasta coa confirmade que amosan os outros dous protagonistas da historia, machacados polas súas experiencias. Apoiada nos seus estudios de psicoloxía, cree que é posible mecanizar as reaccións humanas pero pronto descubrirá que non resulta tan sinxelo sintetizar nun conxunto de instruccións o imprevisible que resultan as reaccións de cada persoa.

E, finalmente, Alex, interpretada por unha guapísima Vera Farmiga, unha muller madura que comparte con Ryan Bingham o seu gusto por viaxar e por minimizar as implicacións morais que supoñen as relacións (ou as que a sociedade nos quere facer ver), e que acaba por convertirse no elemento decisivo para acelerar o cambio emocional do noso protagonista.

A partir de aquí a película pérdese en continuas reflexións profundas e semifilosóficas sobre a vida, sobre a búsqueda da identidade de cada persoa, sobre o medo de envellecer aislado e en soedade e demais psicoloxía barata, abuso de esteoreotipos sociais, todo ben removido cunha boa dose de pasteleo e sentimentalismo e, finalmente, rociado con toques de humor, ao mais puro estilo irmáns Cohen, que acaba por crear unha película de manual, desas que convencen por igual a membros da academia, a crítica especializada e a espectadores con gañas de reflexionar, destinada a acaparar unha boa recua de nominacións pero que carece da frescura doutras películas do mesmo xénero como, por exemplo, a súa predecesora Juno.

Toda esta parrafada que vos acabo de soltar non significa que non se trate dunha boa película, moi coidada técnicamente e cunhas interpretacións e diálogos, por momentos, maxistrais, especialmente no que se refire as interpretacións de George Clooney e Vera Farmiga e, por suposto, moi recomendable para ver e para reflexionar, eso sí con coidado, sobre a importancia de elexir a forma na que queremos vivir a nosa vida, sobre as relacións persoais ou, xa tirándome ao vacío, sobre cómo as novas tecnoloxías (e as redes sociais) están crando un novo modelo de relacións humanas, favorecendo que se volvan máis frías e impersoais.

Valoración persoal: 7

IX Carreira popular de Moaña

2010-01-29T04:30:00.000-08:00

Este sábado pola tarde tocaba visitar Moaña para disputar unha nova carreira popular e coñecer outro "pueblaso" máis da xeografía galega no que nunca estivera e ao que seguramente nunca máis volva salvo para correr alí de novo. A carreira que inicialmente eran 6 kms, finalmente, quedouse en 5,5 kms cun recorrido pouco atractivo, por non dicir feo de ..., que consistía en 3 voltas por un trazado con continuas subidas e baixadas, curtas e moi tendidas, sen un só metro chan. En definitiva, o típico recorrido de tobogáns que me encanta e que fai moito máis amena e levadeira calquera carreira. A volta intermedia era un pouco (uns 100-150 metros) máis curta que a primeira e que a derradeira e eso fixo que me despistara un pouco cos tempos.

Unha vez máis, as dichosas gardas impediron que me acompañara GasMan polo que, xusto despois de comer (cedo), sobre as 14, pillei o tren cara Santiago, onde me recolleu Josef e, xa no seu coche, fomos xuntos ata Moaña. Como acontece cada vez que vamos por primeira vez a un pobo, a parte máis compricada é chegar ao sitio sen perderse e, esta vez, non ía ser menos. O único que tiñamos claro era que, para chegar a Moaña, había que pasar por Redondela, así que cando vimos a saída da autopista para Redondela pensamos que era esa pola que tiñamos que saír. Sen embargo, cousas do destino ou da "changa" indirecta, na peaxe tiramos pola cabina de telepeaxe e xa non puidemos incorporarnos a esa saída, con tan boa sorte de que, xusto antes de chegar á ponte que cruza a ría de Vigo, había unha saída directa para Moaña que enganchaba cunha vía rápida que nos deixaba xusto na entrada do "pueblaso".

Como todo "pueblaso" de Galicia que se precie, a saída da súa carreira popular ten que ser diante da casa do concello ou, no seu defecto, diante da casa do cacique. Esta vez tocaba diante da casa do concello, onde ademais se recollían os dorsais e onde tamén estaba situada a zona de avituallamento de meta. Despois de aparcar e comprobar que nos quedaba aínda moito tempo, acercámonos a recoller os dorsais. Menudo caos tiñan organizado alí... sorte que a carreira era máis ben humilde e non houbo gran afluencia de populares. Desafiando toda lóxica, decidiron facer catro colas: unha para os rapaces, outra para os inscritos pola web, outra para os que compraran o chip amarelo e outra para os inscritos por teléfono/fax. Lóxicamente as dúas primeiras estaban petadas e as outras dúas prácticamente baleiras. O máis normal sería facer unha cola para as categorías inferiores e outras tres organizadas por número de dorsal. De todos xeitos, non tardamos demasiado en facernos cos nosos dorsais... cousas peores se teñen visto.

Como nos sobraba un montón de tempo, decidimos examinar o circuito xa que sempre é mellor coñecelo de antemán e así logo regular mellor os esforzos durante a carreira. Eu ía coa idea de que o percorrido era completamente chan, despois de ler o foro de correr en galicia, pero cando revisamos o circuito por onde trancorría a proba leveime unha grata sorpresa. Fixemos tempo vendo aos rapaces máis novos, alucinando ao ver como recibían os últimos consellos dos seus pais que, xa dende pequenos, os queren educar na doutrina do bilardismo e, cando quedaban menos de 20 minutos para comezar, fomos cambiarnos e empezamos a quentar. Despois das nefastas experiencias vividas nas saídas das carreiras lucenses, tiña claro que esta vez ía saír ben adiante para non verme de novo freado pola xente.

No quecemento comezo a notar os esforzos dos adestramentos realizados durante a semana e, sobre todo, o do día anterior, pero mentalízome de que é un esforzo intenso pero breve. Cando quedan uns 5 minutos, finalizo o quecemento, busco a Josef e colocámonos no medio do pelotón de populares, non demasiado lonxe dos que encabezan o grupo. Dase a saída sobre a hora prevista, algo que sempre é de agradecer, e comezo a marcarme un ritmo esixente, nesta ocasión sen problemas para poder correr limpamente, sen xente que me vaia freando... case esquecera esa sensación!

Completo a primeira volta, cun ritmo alegre, nun 7:50 e penso que podo facer bastante bo tempo e baixar dos 24'. Na segunda volta comezo a acusar o cansanzo e o ritmo tan alto que estou a levar pero o trazado ondulado axuda a atenuar o cansanzo e permite recuperar nas zonas de baixadas. Nese punto da carreira tódolos corredores estamos no noso sitio natural e xa só penso en que teño que intentar manterme con ese grupo ata o final e, se na última volta recupero forzas, tentar adiantar a algún que vaia maduriño. Fixo a vista nun corredor coa camiseta verde da maratón de montaña de Penedos dos Lobos e decido que esa será a miña referencia ata que poida... acabo a segunda volta, miro o cronómetro e vexo que a fixen en 7:30, así que cansado pero contento afronto a derradeira volta (non me acordaba de que esta volta era máis curta, xD).

Correndo no medio deste grupo ...

De novo, toca sufrir nas subidas e intentar recuperar nos tramos de baixada. Vexo como o amigo de Penedos ten moito gas e acaba por deixarme na derradeira mini-subida, pero xa só me queda afrontar a baixada final... por fin respiro. Adianto a unha rapaza que foi conmigo prácticamente toda a carreira e xa, na recta de meta, escoito como todos os do público a coñecen e a animan para que me sprinte. Primeiro miro o cronómetro e observo con ledicia que vou baixar sobrado de 24'. Logo lixeiro vistazo atrás para situala, paradiña estilo Valverde, e sprint, pasando polo arco de meta cun tempo de 23:17 (según championchip 23:22). Restando os 5 segundos que tardei en pasar pola saída, tempo neto de 23:12, que me da unha media de 4:13 m/km, convertíndose na miña carreira máis rápida ata o de agora.

En primeiro plano Belén, a rapaza que animaba a xente

Acabo contento polo tempo, pola media por km e, especialmente, porque fun capaz de manter o mesmo ritmo durante toda a carreira, completando as voltas en 7:50, 7:30 e 7:50. Tendo en conta que a segunda era algo máis curta, máis regularidade non se pode pedir. Despois de cruzar a meta, sitúome na cola para recoller o avituallamento e vexo como chega pouco despois Josef. Pero aínda nos esperaba outra sorpresa, no avituallamento a xente de Moaña tíñanos preparados bocatas de queixo, chourizo, nocilla,... froitas varias e todo tipo de bebidas (non alcólicas), dende as típicas isotónicas e auga ata cocacola ou nestea. Mágoa que non deran camiseta pero supoño que prefiren manter o espiritú cercano ao corredor popular e non escatimar esforzos para mantelo contento, algo co que estou totalmente dacordo, posto que somos os populares os que facemos grandes as carreiras.

Logo de avituallarnos quedaba o viaxe de volta a Coruña para disfrutar do terceiro tempo, xD. Toda a "changa" que nos sorriu na ida volveuse na nosa contra, primeiro porque nos perdemos saíndo do "pueblaso", logo porque nos equivocamos e nos metemos por unha infernal carretera que nos levaba cara o interior da ría e, para acabar de rematalo, non collemos a vía rápida e demos toda a volta pola costa por outra "carreterasa" ata que, finalmente, chegamos ata o inicio da ponte onde se collía a autopista. En fin, toda unha experiencia vital.

CCNOS II : Nocturna de Reis

2010-01-26T09:29:00.000-08:00

O sábado da semana pasada, 16 de Xaneiro, celebrouse a segunda proba do circuito CCNOS 09-10, a Nocturna de Reis. Este circuito, que vai xa pola novena edición, agrupa unha serie de probas de curta distancia que se disputan cada mes por toda a cidade de Lugo, co principal obxetivo de promover o deporte, en xeral, e o atletismo, en particular, entre os rapaces máis novos da comarca. Carreira un sábado pola noite, en Lugo e ademais curta... oportunidade perfecta para facer un test de velocidade de cara ás vindeiras carreiras e ver se os adestramentos para gañar fondo son suficientes para acadar tamén algo de velocidade. Esta carreira convertiuse na miña primeira popular nocturna (correr de noite mola moitísimo) e na terceira consecutiva que disputaba en Lugo. Custou comezar pero agora non fago outra cousa que correr nesta cidade.

O recorrido da proba discorría pola avenida de Ramón Ferreiro e os arredores do parque Rosalía de Castro. Constaba de tres voltas a un circuito que comezaba fronte ao seminario, avanzaba por Ramón Ferreiro ata o final onde se xiraba 180º para voltar polo outro sentido da avenida e seguir pola rúa Rodríguez Mourelo ata o parque onde, de novo, se realizaba un xiro de 180 º para regresar ao inicio de Ramón Ferreiro. A primeira das voltas era máis curta que as dúas seguintes xa que non se facía o tramo do parque. Esto deixaba a distancia final en 4,266 kms (así de precisos somos en Lugo).

Despois de comer e descansar un rato, GasMan e mais eu puxémonos rumbo a Lugo para afrontar a primeira carreira do ano. Algo menos de 200 kms de viaxe en total, para correr menos de 20 minutos..., en fin. Chegamos a Lugo un pouco antes das 19 con tempo de sobra para cambiarnos e recoller os dorsais. En realidade, só GasMan tiña que recoller dorsal e chip porque eu xa tiña o meu dorsal para todo o CCNOS e o chip amarelo. Miramos o termómetro e vemos como marca 12º, uns 18º máis que a última vez que estivemos en Lugo, a finais de Decembro, con motivo da disputa da monumental.

Media hora antes do inicio da carreira, programado para as 19:40, cambiámonos, esta vez sen pasar frío e sen problemas para colocar o dorsal, e acercámonos á zona de saída para iniciar o quecemento. Alucino coa cantidade de rapaces/as que compiten nas categorías inferiores e alégrome da gran afición que hai entre os máis novos por este deporte e penso na gran labor que están a realizar tódolos estamentos implicados nesta cidade. Inicio o quecemento pola zona do parque e enseguida noto as pernas cansas e con pouca chispa... mal sinal para unha proba onde se precisa moita explosividade e a esixencia física é moi intensa. Decido non cansarme moito e vou estirar antes que GasMan que prosegue co quentamento. De súpeto, escoito que chaman aos corredores para que se coloquen na zona de saída e comezo a buscar desesperadamente a GasMan pero non atopo. Pola contra vexo a Suso, do clube de corredores de Becerreá, e tamén a Migueliño, do foro de correr en galicia, e vou cara eles. Saúdoos e miro a un lado e a outro, pero nin rastro de GasMan. Vexo que, de novo, saio prácticamente dos últimos e, esta vez, sí que me trastoca os plans porque esta carreira quería tomala en serio e, sendo tan curta, con tanta xente por diante, non hai tempo nin espazo para recuperar o que perda na saída.

Comeza a carreira e tardo uns 20'' en pasar polo arco de saída. A partir de ahí non atopo sitio para pasar porque a xente que me precede vai máis lenta e tapona toda a rúa. Éntrame un pouco a desesperación e vou a cambios de ritmo, sprintando para adiantar algunhas posicións e freando cando vez que atopo de novo a rúa toda taponada, indo dun lado a outro buscando ocos para pasar, o que me obriga a moverme, por momentos, en zigzag. Tendo en conta que a distancia real era 4,266 kms, seguro que eu fixen uns cantos metros de máis... Tralo primeiro xiro de 180º, a cousa mellora un pouco e o pelotón de populares comeza a estirarse e aparecen máis ocos para pasar. Aínda así sigo sen poder correr en línea recta nin a un ritmo regular. Nese momento, penso que todo ese esforzo vouno acabar acusando ao final porque tanta velocidade, explosividade, cambio de ritmo, sprint... non é o meu formato, prefiro carreiras máis longas e a un ritmo regular.

Pasados os problemas iniciais e con camiño libre, comezo a correr ao máximo ritmo que me permiten pernas e pulmóns. Completo a primeira volta con suficiencia e decido manter ese ritmo e ir adiantando, pouco a pouco, a aquela xente que lle pase factura saír con tanta forza. Cando vexo o tempo no segundo paso por meta, 10:50, véñome un pouco abaixo porque me dou conta de que tardei 7:20 en completar esa volta e teño que facer a seguinte máis rápida para tentar baixar dos 18'. Chegando á zona de "lixeirísima" subida entre o parque e o inicio de Ramón Ferreira, sinto as pernas cansas e acórdome dos alegres esforzos do principio así que baixo un pouco o ritmo para tentar chegar con forzas ao final. Completo esa volta nuns 7:40, 20 segundos máis lento que o paso anterior, case sen folgos e cun tempo total de 18:33, ao que lle habería que restar sobre 20 segundos para obter o tempo neto. A pesar de levar cronómetro, coas presas de adiantar xente ao inicio, esqueceuseme darlle e non poido saber con absoluta certeza o tempo neto. Supoñendo un tempo de 18:11, obtería un media de 4:15 m/km, que sería a miña segunda carreira máis rápida despois de Porriño (aínda que aquel era un 10000 m). Estos resultados deixáronme bastante contento e agora toca seguir acumulando kms para as medias de primaveira.

Guía do bo español

2010-01-15T09:40:00.000-08:00

Estos son os dez mandamentos que debe cumplir devotamente toda persoa que aspire a convertirse nun verdadeiro aficionado español:

Amarás ao Real Madrid por riba de tódalas cousas e venerarás ao seu salvador todopoderoso, Floren.
Lerás cada día o diario Marca, onde se atopan tódalas respostas, e seguirás sen vacilar o seu credo.
Odiarás a Lewis Hamilton, Lance Amstrong e a calquera outro que ose criticar ou facer fronte aos nosos deportistas.
Honrarás a Tomás Roncero e abrazarás o seu dogma verdadeiro na loita contra a lacra da sociedade actual: o villarato.
Establecerás marca como páxina de inicio do teu navegador.
Vibrarás con cada éxito da "Roja", esa selección (só a de fútbol) que pasea orgullosa o nome de España alá por onde vai. Ademais, cada mediodía, emocionaraste con cada comentario dos Manolos.
Menospreciarás os éxitos dos deportistas foráneos, principalmente de Federer e Schumacher.
Equipararás aos nosos heroes cos grandes deportistas da historia (Ex: Pau Gasol con Michael Jordan ou A.C. con Eddie Merckx).
Defenderás a honestidade e a limpeza dos nosos deportistas a pesar das evidencias e do clamor popular (auténtico acto de fé).
Non dudarás das excepcionais cualidades dos campións españois. Eles son perfectos e sempre hai unha xustificación para os seus fracasos.

Carreiras en Decembro (y III)

2010-01-15T08:01:00.000-08:00

Tras levar algo máis de 2 anos participando en carreiras populares por toda a xeografía galega, a VIII edición da Lugo Monumental foi a primeira que corrín na miña provincia e como as sensacións foron tan positivas estaba deseando repetir. Ademais, dende que estou enganchado a este vicio de correr, sempre tiven gañas de despedir o ano correndo unha San Silvestre e, este ano, tiña unha excelente oportunidade en Lugo.

O clube fluvial de Lugo organizaba este ano a XV edición da San Silvestre Fluvial que se celebraba o día 31 as 17:00. Esta carreira constaba de 6,5 kms que transcorrían polos arredores do clube fluvial situado no paseo do Miño. Despois dun primeiro km bastante chan, comezaba unha constante subida que a partir do km 3 se facía máis dura durante preto de 1 km para, finalmente, acabar baixando de novo cara o clube nuns derradeiros 2 kms que resultaban moi cómodos.

Perspectiva área da zona de saída e de meta

Como se podía esperar polas datas nas que se disputaba, os días previos á carreira foron unha sucesión de saídas nocturnas e excesos varios que fixeron que a preparación fora moi compricada e repleta de obstáculos. A pesar de todo, nun esforzo titánico, conseguín adestrar un par de días esa mesma semana, chegando así cun bo punto de forma que me deixaran as carreiras e os adestramentos previos.

Pero o día 30 pola noite todo se compricou. Visitas inesperadas (pero agradables) , con promesas de festa e diversión, doblegaron a miña vontade e rematei por abrazar o lado oscuro, festexando un improvisado simulacro do fin de ano. A mañá do día 31 levanteime disposto a correr a toda costa, independientemente das lamentables condicións nas que me atopaba. Enseguida notei que a felicidade da noite anterior aínda non desaparecera e que, polo tanto, ademais de ser a miña primeira San Silvestre tamén ía ser a miña primeira carreira en directo ¹. Nese momento agradecín que só foron algo máis de 6 kms.

Viaxe a Lugo en bus. Foron 2 longas horas que agradecín porque me serviron para descansar e relaxar tanta felicidade matinal. Chego a zona do clube fluvial sobre as 16, con tempo de sobra para recoller o dorsal, cambiarme e quentar, moi suavemente, non vaia ser que me canse antes de comezar. Despois de recoller o dorsal e recibir a bronca dun "amable" traballador de championchip por esquecerme do meu chip (estaba eu para acordarme deso), camiñei tranquilamente cara a zona de saída baixo a choiva. Desafortunadamente non facía suficiente frío para que nevara pero co chaparrón que estaba a caer aveciñábase outro bolo suicida. Busquei algunha cara coñecida e despois dun rato atopeime cun dos corredores do clube de Becerreá.

Quentamos xuntos durante 10 minutos e colocámonos na saída sorprendidos pola afluencia de populares, preto de 500 corredores. O ambiente era claramente festivo, con moita xente disfrazada de Papa Noel ou simplemente co gorro (como un servidor). E, como sempre neste tipo de carreiras, non poden faltar os "personajazos", neste caso un grupo de corredores disfrazados de enfermeiras que arrastraron durante boa parte do percorrido unha camilla para todo aquel que a necesitara. Ademais, xunto con ela, portaban diversos reconstituíntes: cervexa, kalimotxo, viño, ... eso sí, nada de bebidas isotónicas.

Cun pouco de retraso, ao redor das 17:15, dáse a saída. Comezo cun ritmo tranquilo e sen ningunha intención de forzar. Nos primeiros metros empeza a pasarme todo o mundo e cando me quero dar conta, miro para atrás, e estou prácticamente na parte final, vendo como as "enfermeiras" se acercan perigosamente. Entón penso que non pode haber nada mellor que facer a carreira con esa xente, así que manteño o ritmo e disfruto coa algarabía que montan.

A carreira segue co seu discurrir normal, ata que no km 2,5 aprox. as "enfermeiras" paran de correr para tomar un reconstituínte. Vexo como quedan moi poucos corredores por detrás miña, así que decido acelerar un pouco o ritmo para coller os grupiños de xente que teño por diante. Sinto que as pernas responden e sigo forzando na subida, adiantando a unha boa cantidade de corredores. Cando acado a cima desa pequena subida, lánzome na baixada para acabar o antes posible posto que quedei con Marcos para tomar tamén uns reconstituíntes antes da cea.

Cando queda algo máis de 1 km para meta volvo ver ás "enfermeiras", paradas diante dunha casa, ofrecendo cervexa a todos os corredores que pasan. Medito se pararme e disfrutar de tan delicioso manxar ou seguir en pleno sprint para non facerlle esperar ao meu amigo. Finalmente, continúo e chego á meta, esprintando coma un poseso, cun lamentable tempo de 32:36, a algo máis de 5 min/km, xD. Bonita experiencia e feliz por acabar o ano dunha forma tan deportiva e festiva á vez.

Con esta última proba do ano cerrouse un 2009 onde participei nun total de 10 carreiras populares e recorrín algo máis de 1100 kms en adestramentos, a pesares de ter que estar parado máis de 3 meses por dúas lesións. En 2010 máis kms e seguro que moitas máis carreiras coas que disfrutar.

(1) Término privado que utilizamos para referirnos a correr ao día seguinte dunha noite de festa coas "negativas" consecuencias que eso conleva.

PD: Cando me envíen as fotos desta carreira actualizarei esta entrada para que poidades verme co gorro de Papa Noel.

Carreiras en Decembro (II)

2010-01-12T07:54:00.000-08:00

Despois de acabar tan satisfeito a carreira de Lestrove, o meu corpo e a miña cabeza pedían máis carreiras e, a poder ser, que foran en condicións metereolóxicas adversas. A seguinte proba que tiña marcada no meu calendario persoal era a Lugo Monumental, o domingo 20 de Decembro. Era unha carreira que me motivaba especialmente por diversas razóns: prometía un tempo infernal con temperaturas moi baixas e se había un pouco de sorte con neve, era o máis preto da casa que ata o daquela correra e co aliciente engadido de correr por riba dun monumento con preto de 2000 anos de historia e declarado patrimonio histórico da humanidade.

A carreira constaba de 9,8 kms que transcorrían por algunhas das zonas máis coñecidas de Lugo. A liña de saída estaba situada na zona peatonal da rúa Bispo Aguirre e logo de xirar pola rúa Villalba e dar unha pequena volta pola avenida de Ramón Ferreiro, realizábanse dúas voltas prácticamente completas pola Ronda da Muralla. Logo de completar a segunda volta, xiro cara a zona vella de Lugo entrando pola porta de Santiago e unhna volta completa por riba da muralla que nos deixaba a tan só 300 metros da meta que transcorrían polas rúas da zona vella, pasando polo lado da catedral, para rematar fronte ao concello. Un recorrido precioso para unha carreira sen tanta tradición como outras en Galicia, por exemplo a pedestre de Santiago, pero que promete convertirse nun referente para os populares galegos.

Unha vez decidida cal sería a seguinte carreira só quedaba adestrar e coidarse un pouco ante tanta cea de Nadal. Se ben certo é que estaba moi motivado e tiña moitas gañas de facelo ben nesta carreira, non deixa de ser máis preciso que, con estas temperaturas, non apetece nada adestrar e a miña vontade é moi fácil de quebrar ante a posibilidade dunha boa noite de festa. En definitiva, non adestrei demasiado e acabei saíndo, con todo o meu gas, o finde antes da carreira e ese mesmo venres, así que o domingo tocaba correr con resaca diferida. Se non era dabondo correr con resaca e coa metade dos pulmóns inutilizados polo tabaco, pillei uns días antes un catarro que me impedía respirar con normalidade e aumentaba a fatiga á hora de realizar esforzos físicos. A pesar de todos estos contratempos, nada me ía impedir participar na proba, aínda que tivera que arrastrarme para rematar.

A eso das 10 da mañá do domingo plantámonos en Lugo, GasMan, Josef e máis eu. Facía unha temperatura agradable, uns -6º, ideais para a práctica do deporte. Logo de pillar os dorsais, sen ningún problema de aglomeracións (e eso é noticia en carreiras con tantos inscritos), e ver algunhas zonas do recorrido que non coñecía ou non recordaba, fomos resgardarnos do frío a unha cafetería onde me metín un café só para espertar e entrar en calor. A medida que se acercaba a hora da carreira, máis frío me entraba só de pensar que me tiña que cambiar na rúa ata que, vencendo ese desalentador pensamento, fómonos cambiar e preparar todo para comezar a quentar. A temperatura subira pero o termómetro aínda marcaba uns -2º ou -3º. Despois dalgúns problemas para colocar o dorsal e o chip, primeiros estiramentos na praza de San Roque e paseo ata a zona da saída mentres vía como Josef e GasMan se alonxaban porque eles xa comezaron o quecemento. Quedamos en vernos na saída.

Comezo a quentar apenas 10 minutos antes do inicio da proba e vexo á xente do clube de corredores de Becerreá. Saúdoos e procedo a colocarme na zona de saída. Para evitar posibles problemas debidos a que a rúa onde comezaba a carrira é bastante estreira e enseguida hai un xiro a esquerda algo perigoso, establecéronse tres grupos diferenciados pola cor do dorsal. No primeiro grupo estaba a xente que baixara dos 36' en anos anteriores ou nalgún 10000. O criterio seguido para asignar dorsais ao resto de corredores é un misterio aínda a día de hoxe, pero o certo é que a min mandáronme ao terceiro grupo e como cheguei tarde e sabía que mo ía tomar con calma ao principio, situeime atrás de todo. Vamos que saín dende a estación de bus e tardei 45" en pasar pola alfombrilla da saída, xD. Seguimos a -2º aprox, pero coa braga, os guantes e a camiseta de manga larga o frío sopórtase mellor, ademais nalgunhas zonas comeza a aparecer un sol moi agradable.

O primeiro km transcorre con tranquilidade, freado continuamente pola xente que teño diante e empurrando por algúns dos que veñen por detrás con présa. Paso cun fántastico 5:47 que me deixa máis conxelado que a temperatura ambiente, así que decido esixirme un pouco máis, por eso do orgullo. Enseguida comeza unha lixeira subida cara a estación de bus que aproveito para subir pulsacións, coller ritmo e adiantar aos que antes me estaban freando. Comeza a primeira volta pola Ronda da Muralla, que se me pasa rapidísima porque intercala tramos chans con outros de baixada que axudan a recuperar. Noto que estou disfrutando con esta carreira, que me gusta moito o recorrido e que, correndo a 4:40 min/km, vou cómodo e podo disfrutar da paisaxe e ver a toda esa xente tan valente que saiu das súas casas para animar. Sigo adiantando a xente e mellorando os meus tempos por km. O termómetro marca aínda -1º, pero xa non noto nada de frío.

Paso o km 3 e comeza unha subida un pouco máis longa e dura que a da estación. A rúa é moi estreita e a xente que teño diante comeza a acusar o esforzo de saír con tanta alegría e non me deixan avanzar. Teño que pararme literalmente, pero en canto chegamos a Ramón Ferreiro volvo acelerar para superar a ese grupo e así evitarme máis problemas ao longo da carreira. Por mor deste incidente na subida fago ese km nalgo máis de 5 min/km. De novo, subida cara a estación e segunda volta pola Ronda da Muralla. Sigo notando como a ese ritmo non teño ningún problema e que vou acabar a carreira moito máis cómodo do que presumía ao principio. Pasan os kms 5, 6 e chegando ao 7, xusto antes de comezar a volta por riba da muralla, vexo como diante teño a unha parella de rapazas que, en plan risas antes de comezar, dixemos que sería un bo target para que nos marcaran o ritmo. Aguanto un pouco a esa velocidade neste tramo de baixada que me axuda a recuperar e fágolles compaña un par de minutos. Agora o termómetro xa marca 0º e comezo a notar algo de calor (non sexades mal pensados).

Este crack tiña que ser de Becerreá por suposto

Pasado o km 7, afronto a rampa de subida á muralla e o primeiro tramo por riba desta que presenta unha subida tendida de preto de 1 km. Vou bastante cómodo, aínda que as pernas parece que comezan a pesar. Teño que baixar un pouco o ritmo pero vexo que o esforzo lles pasa máis factura aos compañeiros que levo diante e comezo a sobrepasar a un montón de xente. Completo a volta á muralla en 10:36, a uns 4:49 min/km e enfilo os últimos metros polas rúas da zona vella. Miro o cronómetro e vexo que vou baixar fácil de 46', cando o obxetivo era baixar de 48', sendo ambicioso, así que me relaxo e tómome con calme a última recta na que me pasan 2 ou 3 corredores. Finalmente, tempo real de 45:58,. Tanto me relaxei que case non baixo de 46', xD.

Para evitar quedarme frío, diríxome rápidamente cara a zona onde dan o avituallamento e quedo alucinado cando as rapazas voluntarias se ofrecen a quitarme o chip das zapatillas. Dígolles que non, que eu non teño que devolvelo e avanzo ata a carpa onde nos dan unha bolsa con auga, un regalo e "un yogurt coa súa cuchara". A excelente labor da organización e dos voluntarios posibilita que non se formen colas (como ocorre por exemplo na pedestre) e en segundos xa estabas despachado e preparado para irte duchar, cambiar ou o que quieras e así non tiñas que papar frío esperando. Ademais, a carpa colocada pola organización permitíache estar resgardado do frío e da choiva, en caso de que fixera acto de presenza. Nada máis saír da carpa, vexo a GasMan relaxado e a Josef cunha cariña ... que era todo un poema. Comentamos como nos foi na carreira e decidimos que o mellor é irse canto antes. Vexo tamén aos corredores do clube de Becerreá e descubro, con sorpresa, que algún deles non me sacou demasiado tempo. De sabelo houbéralle dado algo máis de zapatilla para facer a carreira acompañado.

Resumindo, unha carreira preciosa, cun recorrido ideal con tramos chans, subidas tendidas e zonas de baixada para recuperar, nunha localización única e cunha organización excelente. As únicas pegas que se lle poden poñer é o extraño tema da asignación de dorsais e que non regalaran camiseta para gardar un recordo, pero polo demais a mellor carreira a que acudín este ano, xunto con Santa Cruz. E que mellor forma de completar un gran día que cunha gran noite por Santa Cristina ...

Carreiras en Decembro (I)

2010-01-08T03:17:00.000-08:00

Despois do parón obrigado de algo máis de 1 mes pola lesión no talón, a principios de Novembro, retomei de novo os adestramentos coa ilusión de poder disfrutar dalgunha carreira popular máis antes de que finalizara o ano 2009, marcado polas lesións. Finalmente, foron 3 carreiras en Decembro as que sirviron de peche para o meu segundo ano completo nesto do running. Con máis retraso do que me gustaría, pero aquí vai un pequeno resumo destas carreiras.

A primeira delas foi en Lestrove, un pequeno pobo pegado a Padrón, o sábado 5 de Decembro. Sendo sinceiro, encántanme as carreiras de sábado pola tarde por moitas razóns pero, principalmente, porque non hai que madrugar e porque logo podes aproveitar a noite para saír (saír un domingo é un pouco máis compricado). A carreira constaba de 10,05 kms, totalmente chans, repartidos en dúas voltas por pistas ben asfaltadas polas aforas de Lestrove, debuxando unha especie de réctangulo.

Nesta ocasión un dos meus fieis compañeiros de andainas, GasMan, non puido acudir así que, en principio, tería que ir eu só no tren dende Coruña ata Santiago, onde me atoparía con Josef, para tirar xuntos cara Padrón. Sen embargo, a través do foro de correr en galicia quedei con outro dos foreiros, Migueliño, a quen tiven o pracer de coñecer nese momento e fixo máis amena a viaxe e o resto da xornada. Así que nos plantamos os tres en Padrón, pero a carreira non era alí, senón en Lestrove, así que nos tocaba andar un par de kms (mínimo) e indagar onde se recollían os dorsais porque ningún dos tres fora nunca a esta carreira.

A mañá amenceu soleada en Coruña polo que nada facía presaxiar as condicións metereolóxicas que nos esperaban pola tarde. Nada máis baixarnos do tren puidemos ver como a cousa estaba moi compricada para correr, diluviando e cun vento moi racheado que, por momentos, soplaba con moita intensidade. Primeira molladura no traxecto dende a estación do tren ata o pavillón de deportes de Lestrove, onde daba comezo a carreira. Recollemos dorsais, cambiámonos (eu poño camiseta e pantalón corto, xD) e comezamos a quentar no interior do pavillón porque da medo só de mirar pola fiestra a que está caendo. Eso sí, no meu interior estou encantado de que as condicións sexan tan adversas, facendo máis duro e máis divertido o reto que nos espera, súbeme a motivación. Cando quedan apenas minutos para que dé comezo a proba, saímos do pavillón e vamos correndo cara a saída, case non chegamos porque xa está todo o mundo esperando e nada máis chegar xa se dá a saída. Eu xa estou completamente empapado pero feliz e cun sorriso de orella a orella.

Estas eran as condicións instantes antes de darse a saída

Comeza a carreira e deixo a Josef un pouco por diante para que me sirva de referencia ao principio. Escoito como un grupo de corredores ven a toda velocidade, empuxando á xente para poder pasar. Cando chegan a miña altura eu apártome e vexo como empuxan violentamente a unha pobre rapaza que estaba ao meu lado. ¡Serán cabróns! Por estar un pouco máis resgardados da choiva chegaron tarde á saída e logo como se creen que son os mellores e só eles corren, menospreciando ao resto de populares que vamos a pasalo ben, pasan por riba túa se é necesario. Avanzo uns poucos metros e vexo a un rapaz parado a un lado da carretera coa rodilla sangrando. Logo entereime de que esos garrulos o empuxaran cara o borde da calzada e él resbalara e se caera. ¡Viva o espíritu deportivo! E por riba, logo presumen no foro de que a pesar de saír tarde gañaron trofeo na súa categoría. Pois eu quitáballelo por antideportivos e obrigáballes a pedir perdón no foro en lugar de tanto fachendear.

A pesar das malas condicións climatolóxicas, do meu pésimo estado de forma, dos poucos kms acumulados nas pernas trala lesión, atópome cómodo ao ritmo que me está marcando Josef, miro o cronómetro e vexo que estamos cravando 4:30 min/km cada vez que pasamos por un cartel que indica un novo km. Penso que vou reventar porque é imposible que poida facerme un 10000 a un ritmo tan alto. Nos primeiros kms da carreira cae un diluvio universal acompañado dun aire que, por momentos, pega en contra e case non nos deixa avanzar, e noutros tramos pega lateralmente, empuxándonos cara fóra da estrada. A loita contra o vento supón un esforzo extra que añade máis desgaste ao esforzo. Noto a auga golpear na miña cara e sube se cabe máis a motivación.

Avanza a carreira e vexo como nos pasos que van por debaixo da estrada principal está o circuito completamente anegado, así que toca chapotear polos charcos. A emoción alcanza un punto que aínda nunca experimentara nunha carreira (polo menos dende que acabei a primiera pedestre): choiva, vento en contra, tramos anegados, ... non se pode pedir máis!!! Épico!!! Na metade da primeira volta xiramos prácticamente 90º e o aire segue a pegar lateralmente pero un pouco a favor, así que toca alargar zancada e recuperar o tempo perdido polo aire en contra. Outro xiro, máis lixeiro esta vez, e o aire comeza a pegar completamente a favor, prácticamente te leva en volandas cara adiante. Que sensación máis maravillosa correr con forte aire a favor. Fago un esforzo e alcanzo a Josef. Mágoa que rápidamente chegamos ao km 5, acábase a primeira volta e toca volver a afrontar o tramo de aire en contra. Paso cun tempo de 22:35, penso que é factible baixar de 45' se me sigo atopando tan ben como ata daquela.

Comezamos a segunda volta Josef e mais eu xuntos e ben acompañados por unhas rapazas que, tranquilamente, van falando entre elas (a 4:30 min/km!), namentres eu vou votando o fígado. Cazamos a un grupo de atletas coas camisetas do clube de Noia. Entón penso, ¡coño! os meus vellos amigos. Outros que van falando tranquilamente mentres corren e me petan o cerebro na maioría de carreiras, máis ben, cando eles van de relax e eu a tope, xD. Quen pense que as carreiras son un mal escenario para ligar terían que estar en Lestrove. Os de Noia a tirarlles os trastos as chavalas e elas que lles seguen o rollo ata que deciden acelerar e deixarnos a todos mirando como o seu bonito ... cogote se alonxa pouco a pouco. Ben, realmente a todos non, porque Josef acelera e arranca detrás delas. Eu penso que é mellor quedarse cos meus amigos. Comeza a amainar a choiva.

Van pasando os kms, comeza a aparecer o cansanzo pero mentalízome de que teño que chegar ata o km 8 xa que a partir de ahí toca de novo aire a favor. Vexo moi na distancia a Josef quen tampouco pode co ritmo das supernenas. Despois dun par de sustos porque case me saio da estrada polo aire racheado e de chapotear como un neno polos charcos que salpicaban o recorrido, vexo como se achega o cartelón do km 8 e con el o xiro para afrontrar o camiño de volta ao pobo con aire a favor. Miro o cronómetro e vexo que baixar de 45' será imposible pero vou facer unha boa marcar. Déixome levar polo aire a favor ese km que se me pasa rapidísimo e afronto o último km con máis folgos dos que pensaba que me quedaban. Así que acelero e vexo como me acerco pouco a pouco a Josef. Sen embargo, os últimos 200 metros fánseme moi longos e non podo chegar a súa altura, aínda así acabo facendo os últimos 1050 metros a 4:10, para parar o crono nun tempo neto de 45:25. Recollo o avituallamento de meta, intercambio sensacións con Josef e corremos resgardarnos no pavillón da choiva que volve arreciar. Cambiámonos rápido e esperamos a que chegue Migueliño para afrontar o camiño de regreso a casa. Eu sigo alucinando co meu tempo e moi contento polas boas sensacións que tiven durante a carreira e, sobre todo, por chegar con forzas ao final, algo que non me pasaba dende Porriño, alá polo mes de Febreiro.

Finalmente atopámonos con Migueliño e dinos que un amigo seu, outro foreiro, Xan de Ris nos leva en coche ata Coruña, aforrándonos deste xeito a espera ata que chegue o tren e o posterior coñazo de viaxe. Chego a Coruña con tempo suficiente para ducharme, cambiarme e ir ver o Depor-Barsa e sabendo que nos espera un noite de festa que sempre se agradece e máis despois do esforzo titánico de correr en Lestrove.

Feliz 2010

2010-01-05T07:07:00.000-08:00

Nesta primeira entrada deste novo ano quero aproveitar para desexarlles aos poucos, pero fieis, readers deste blog un Feliz 2010 e que se cumplan tódolos propósitos, ilusións, desexos, novos proxectos, ... que teñedes e que poidamos seguir compartindo as nosas opinións a través deste humilde blog.

Ao comezar un novo ano, e mais se cabe este 2010, son moitas as preguntas que nos podemos facer e que serán respostadas ao longo dos 365 días (361 en realidade) que nos quedan por diante. A modo de resume, algunha das inquedanzas que me asaltan son:

¿Deixaremos de oír a palabra crise ata na sopa?
¿Seremos capaces de sobrevivir ao final das dúas mellores series da década que nos cautivaron durante tantas tempadas? ¿Cómo será a derradeira escea de Lost?
¿Será 2010 o ano definitivo no que Mago de Oz completará a triloxía de Gaia?
¿Acabaremos ata as narices do mundial de fútbol de Sudáfrica, de Catro e do podemos? E se gaña España, ¿teremos que emigrar a outro país?
¿Respeteránse por fin os dereitos dos internautas e deixarán de tratarnos como a delicuentes a tódolos que pagamos unha conexión para facer máis cousas que descargar películas ou música, accións que nin sequera están tipificadas como delito?
¿Serán capaces os de Telecinco de sacar unha nova edición de Gran Hermano ou OT? ¿Ata que punto serán capaces de levar o neorrealismo televisivo para gañar audiencia se as cousas van mal?¿Sobrevivirá SQLH cando se marche Pilar Rubio? ....
¿Quen será o seguinte gañador do Nobel da Paz? ¿E do Premio Príncipe de Asturias dos Deportes?
¿Será portada do diario deportivo Marca algo que non teña que ver co Real Madrid, Pau Gasol, Rafael Nadal, Fernando Alonso ou A.C.? Supoño que non pq a filosofía deportiva de calquera español debe asentarse sobre estas cinco bases fundamentales.
¿Que pasará con TVE agora que non pode emitir publicidade? ¿Como afectará esto a Anne Igartiburu os días que teña que presentar 3 ou 4 programas? ¿TVE non ten máis presentadores/as ou non pode contratalos porque está arruinada?
¿Será sancionado dunha vez por todas Alejandro Valverde? ¿E que pasa co resto de nomes vinculados coas numerosas operacións emprendidas pola xustiza española?
¿Entrará en vigor a nova lei antitabaco? ¿Sairemos de festa na porta dos garitos ou das discotecas en plan poligoneros coa música do coche a todo trapo?
¿Derivaráse por fin algún descubrimento científico relevante dos experimentos realizados no CERN co LHC? ¿Aparecerán novas partículas que, polo de agora, só existen na imaxinación dos físicos?
¿Seguirá J.J. Santos torturándonos nos partidos que se retransmiten por Telecinco ou apagarano cando chegue o apagón analóxico? ¿ E Galloso e o Luar, sobrevivirán ao cambio da televisión analóxica pola TDT?
¿Como será a ano postsextete? ¿Convertiráse en presidente do FC Barcelona o amigo de Laporta que viste coas americanas extravagantes?

Estas e outras moitas preguntas serán contestadas segundo avanza o ano. E para comezar con bo humor esta nova aventura de 12 meses, escoitemos unha das cancións máis optimistas e animosas que se me veñen á cabeza neste momento.

Awesome

2009-10-30T04:02:00.001-07:00

Posiblemente un dos momentos máis grandiosos e divertidos da televisión, cando menos no que respecta as series de comedia dos últimos anos. Sitúovos: capítulo 14 da cuarta tempada de How I met your mother, titulado The Possimpible.

Robin, de orixe canadiense, está a piques de ser enviada de volta a Canadá porque perdeu o seu traballo de presentadora de noticias nunha canle local. Precisa atopar un traballo en poucos días antes de que venza o seu visado de traballo. Cando lles ensina o seu videocurrículum ao resto do grupo, Barney decide amosarlle un auténtico videocurrículum awesome. Disfrutade desta verdadeira xoia de 2 minutos e 11 segundos:

Barney: "All my life I have dared to go past what is possible"
Voz-Off: "To the impossible?"
Barney :"Actually, past that. To the place where the possible and the impossible meet to become the possimpible".
.....
Barney: "Nothing and everything is possimpible".

Na páxina web http://www.barneysvideoresume.com podedes ver un resumo do videocurrículum en calidade awesome. E nesta outra páxina podedes vistiar o divertidísimo blog de Barney Stinson.

THAT GUY'S AWESOME !!!!!!

Real triplete

2009-10-28T08:39:00.001-07:00

O 2 de Maio de 2009 será unha data difícil de esquecer para tódolos aficionados do Real Madrid, despois de presenciar como un dos equipos máis mediocres da historia do Madrid era aplastado, no seu propio estadio, por un dos equipos máis brillantes da era moderno do fútbol, o seu eterno rival, que lle infrinxía unha contundente goleada (2-6) e que lle daba un baño de xogo, para deixar sentenciada a liga 08-09. Se nos remitimos á diferencia de calidade que existía entre ambos equipos e, especialmente, a mellor preparación táctica, a sensación de equipo e de saber a que xogaba que transmitía o Barcelona, o resultado, sen deixar de ser abultado, entra dentro do posible. O que non ten ningunha explicación lóxica, nin xustificación, é o que aconteceu onte na ida dos dezaseisavos de final da copa do rei.

O mellor clube da historia do fútbol, a plantilla máis completa da liga, a entidade que gastou 260 millóns de euros en fichaxes galácticas, o equipo que busca a exelencia no xogo a base de talonario, o equipo que quere gañar o triplete, ... foi humillado, ridiculizado e desprestixiado por un humilde conxunto da segunda división B, o Alcorcón. Un equipo que conta cun presuposto de 1 millón, fronte aos 400 do Madrid, cantidade que non daría para pagarlle nin un mes a Cristiano, e que xoga nun estadio con aforo para 3000 persoas (Estadio de Santo Domingo). Para esta vergonzosa derrota non existe xustificación posible, nin os árbitros, nin as rotacións, nin o villarato, nin o entrenador, nin que sigan sen un esquema de xogo definido, nin as lesións, nin tan sequera o bruxo Pepe. Sinxelamente, VERGONZOSO.

As portadas dos principais diarios deportivos españois resumen a perfección o que se viviu onte no modesto campo do Alcorcón e quedaran para a historia:

O 27 de Outubro de 2009 pasará a ser outra data que, seguramente, lles gustaría esquecer aos desencantados aficionados madridistas. Fronte ao famoso triplete que acadou o FC Barcelona a tempada pasada, o Madrid pode presumir do seu particular triplete en 2009: o 4-0 de Anfield, o 2-6 no Santiago Bernabéu e o 4-0 fronte ao Alcorcón na noite de onte.

Agora (y III)

2009-10-26T16:56:00.000-07:00

Terceira e prometo que derradeira entrega da enciclopedia que me estou a escribir sobre a nova película de Alejandro Amenábar. Logo de analizar no post anterior algúns dos aspectos clave, como a profundidade das persoaxes principais ou as confrontación relixiosas que tiveron lugar en Alexandría, vamos a intentar cerrar esta crítica comentando outros dos puntos fortes que se tratan na película e que contribúen a convertir a Ágora nun excelente film, máis tendo en conta como está a industria do séptimo arte.

Astronomía:
Hipatia, a filósofa máis famosa de Alexandría nesa época, aparece como unha muller racional, intelixente, continuamente intrigada por entender cómo funcionan as cousas que a rodean, obsesionada por atopar unha explicación lóxica para descifrar os misterios do universo. Cegada polas ensinanzas que pregoaron os sabios da grecia clásica durante séculos, basadas nun modelo ególatra que sitúa a Terra como o centro inmóvil do universo sobre o que xiran os demais corpos, describindo órbitas circulares, acepta o modelo de Ptolomeo como a xustificación máis plausible para explicar, de maneira global, todo o que acontece no universo. Un modelo que lle confire unha esencia máis armoniosa, centrado no círculo, símbolo da perfección e da divinidade, pero que presenta sustanciais incoherencias con algunhos fenómenos que se podían observar habitualmente, como os movementos dos planetas Venus e Mercurio, ou a variación de tamaño do Sol segundo a época do ano.

Estas contradiccións faran que Hipatia se cuestione a exactitude do modelo xeocéntrico e inicie a búsqueda dun modelo máis lóxico que permita explicar, de forma máis sinxela e racional, o que se pode observar no ceo de Alexandría. Esa búsqueda vaina levar a desempolvar as hipóteses de Aristarco de Samos, un dos filófosos teóricos antigos que máis me chamaron a atención dende sempre. Un home que foi capaz de obviar as conviccións socias da súa época e plantexar un modelo heliocéntrico no que o sol era o centro e o resto de planetas xiraban entorno a el seguindo unha órbita circular. O interesante de Aristarco, ademais de ir en contra da pensamento popular, é que foi capaz de imaxinar un universo heliocéntrico 20 séculos antes de que Nicolás Copérnico demostrara empíricamente que a Terra xiraba ao redor do Sol, coa significativa desvantaxe de que os aparellos empregados por Aristarco eran sensiblemente máis rudimentarios e menos precisos que os empregados polos astrónomos do século XVI.

Hipatia, seducida polo heliocentrismo, comeza a afastarse das irracionais crenzas paganas que a acompañaron ata ese momento e das erróneas ideas herdadas ao longo da historia, para buscar probas que corraboren as súas revolucionarias teorías. Eses plantexamentos contrarios á fé cristiana e a súa negativa a aceptar os preceptos e aseveracións que nela se predican, convírtena nunha perigosa enemiga do obispo Cirilio, quen non dubidará en acusala públicamente de muller impía e de feiticeira, o que desencadeará o seu asasinato a mans da obediente masa parabolana. Un feito que se repetiu ao longo de toda a historia con outros librepensadores, físicos, astrónomos, ... que foron asasinados por soster ideas contrarias ao dogma cristiano.

Resulta especialmente conmovedora a escea onde, unha exaltada e feliz Hipatia, tenta explicarlle, de forma sinxela, ao seu sorprendido axundante a razón pola que se ve o Sol con diferentes tamaños en diferentes épocas do ano, debuxando unha elipse sobre a area que emula a órbita que describe a Terra. O mesmo acontece coa escea da morte desta brillante muller, satisfeita por comprender un pouco mellor a realidade que a rodea, é asasinada a mans do escravo Davo, quen evita desa forma o posterior sufrimento que lle pretendían infrinxir os misericordiosos parabolanos.

Algunha das frases que xa pasaron a formar parte da historia do séptimo arte:
"Debemos ver el mundo tal y como es. Dejemos atrás las ideas preconcebidas".
"Te das cuenta de que podemos ser las dos únicas personas en el mundo que saben que ahora mismo se están moviendo".
"El círculo, la figura más perfecta, no es más que una elipse en la que sus dos focos principales se han acercado tanto que forman uno sólo".

Ágora preséntase como unha crítica feroz contra os fanatismos relixiosos e condena a irracionalidade das súas accións. Busca eloxiar as virtudes humanas através da filosofía e da ciencia encarnadas na figura dunha muller intelixente, brillante e que cuestiona o pensamento popular imposto, basado na minupalación exercida por uns poucos.

Ambientación:
Para todos aqueles que caemos presos da maxia da cidade de Alexandría, Ágora permítenos pasear polas súas rúas, sobrevoar o seu Faro, unha das sete maravillas do mundo antigo da que apenas se conservan restos, visitar a súa impoñente Biblioteca e o Serapeo, disfrutar dos seus templos ou da súa ágora, ... Disfrutar da recreación da Alexandría do século IV d.c. na gran pantalla supón todo un luxo, difícil de expresar con palabras. Amenábar combina hábilmente planos impregnados por unha intensa e, por momentos, sublime luz cando Hipatia contempla a cidade dende o alto dun edificio e Alexandría se extende aos seus pés, o que realza o seu misterioso encanto, con planos escuros das zonas máis sombrías dos templos paganos, da Biblioteca, do Serapeo, ... que contribúe a enfatizar os claros e escuros que se vivían nesa época de decadencia cultural. Independientemente da polémica xerada pola vehemencia coa que a película ataca o suposto fanatismo cristiano, resulta incuestionable a brillantez que acada en tódolos aspectos técnicos.

Outro tipo de recurso moi utilizado por Amenábar, ao longo de todo o film, son os planos nos que progresivamente nos vamos alonxando da Terra ata que ésta se perde na inmensidade do universo. Aínda que nun principio non acaba de entender o seu próposito no conxunto da película, segundo avanza a trama, a sensación de inmensidade do universo fronte a insignificancia da trascendencia humana e a imposibilidade de comprender os seus recónditos segredos faise máis presente e esta sucesión de planos reforzan esa idea.

Aínda que Ágora non se pode definir estrictamente coma unha película de acción, as violentas loitas que tiñan lugar entre os diferentes colectivos relixiosos, nesa época tan convulsa, conforman unha peza esencial dentro do conxunto total do film. Á hora de rodar estas esceas, Amenábar decide apostar por dotalas dunha maior sensación de realismo, evitando abusar do retoque por ordenador tan común neste tipo de films pseudohistóricos, conseguindo ademais que eso non supoña unha pérdida sensible de espectacularidade.

O resultado final é un apaixoado retrato dos violentos episodios vividos en Alexandría, narrados cunha desgarradora crudeza, e acompañando cada un destos momentos pola tradicional banda sonara épica que tanto gusta no cine americano, e que axuda a crear unha atmósfera máis vibrante e emocionante para o espectador. Desta forma, Amenábar da un paso ao fronte e, ademais do seu habitual coidado polo detalle en cada plano, decide impregnar o seu cine dunha forte compoñente emocional que se fai máis presente no relato a medida que se acerca o desenlace do film.

Valoración personal: 8.0

PD: Para pechar definitivamente esta crítica, mencionar dous pequenos apuntes sobre algunhas das críticas que escoitei nada máis saír do cine. A pretensión de Ágora non é mostrarnos unha fiel descripción da historia, senón que podemos dicir que pertence a ese xénero que me gusta denominar pseudohistórico porque colle elementos da historia coñecidos e verídicos e confecciona unha historia de ficción entorno a eles. Polo que non se pode censurar a película simplemente porque non se ciña milimétricamente á realidade histórica. E por outro lado, os razoamentos e as exposicións que se fan sobre astronomía soan evidentes e ñoñas dende a perspectiva actual, pero se somos capaces de imaxinarnos por un momento esa época, marcada por imposicións ideolóxicas e falsas crenzas, descifrar algúns dos pequenos enigmas do universo era toda unha odisea.

Agora (II)

2009-10-23T04:57:00.001-07:00

Pasaron preto de dúas semanas dende o estreo máis esperado do "cine español" en 2009, pero por diversas razóns non puiden atopar un oco para ir ao cine e disfrutar de Ágora ata esta semana. Así que agora xa estou en condicións de completar a crítica da nova película de Amenábar, pero antes un par de avisos para aos readers. A crónica non é que conteña spoilers da película senón que a destripa, literalmente, así que senón tivestes a oportunidade de vela, abstédevos de seguir lendo. Se despois de acabar de ler o post tedes a sensación de que son gay e estou enamorado de Amenábar, probablemente estedes no certo, pero as miñas críticas son subxetivas e máis nesta peli que toca algunhos temas que me encantan:

Todo o relacionado co mundo antigo, especialmente o referente á cultura grega e Alexandría.
Retrata aos cristianos como foron ao longo da historia (e seguen sendo), aniquiladores do resto de credos, censuradores da razón e a intelixencia humana para saciar a súa necesidade de poder.

Persoaxes
Soberbios e perfectamente caracterizados os tres persoaxes principales, Hipatia, Davo e Orestes, o que lles permite acadar a profundidade necesaria para que o espectador participe das súas emocións, dos seus sentimentos, dos seus pensamentos,... Hipatia, interpretada por unha excelente Rachel Weisz, é unha muller racional, intelixente e piadosa que se atopa no medio dunha sociedade decadente que loita por impoñer sen piedade e sen escrúpulos as súas crenzas irracionais. A súa meta é a búsqueda da verdade, entender como funciona este mundo sen preocuparse por vaguedades espirituales.

Davo, interpretado por Max Minghella, o esclavo bondadoso namorado da súa ama, Hipatia, sen unha fé férrea, acaba abrazando o cristianismo para apaciguar a ira que lle produce ser rexeitado pola súa namorada. A súa intelixencia e as ensinanzas de Hipatia fan que durante toda a película cuestione a fé cristiana e os seus actos parezan movidos exclusivamente polos sentimentos cara a súa mestra. É o reflexo de como un home bondadoso e con aptitudes intelectuais acaba matando polas súas crenzas, abusando da súa ama, destruíndo as obras que antes alimentaban a súa curiosidade..., por citar algunhas atrocidades, cando o fanatismo relixioso lle nubla a razón.

Orestes, interpretado por Oscar Isaac, o home pragmático, díscipulo de Hipatia, mostra escaso respeto polo físico e o metafísico, o que lle fai cuestionarse as ensinanzas dos sabios griegos e a suposta perfección atribuida aos dioses paganos. Acaba converténdose ao cristianismo e escalando no concerto político durante a ocupación romana de Alexandría. Enamorado de Hipatia dende que era o seu díscipulo, acaba sucumbindo á presión cristiana e abandónaa cando ela é acusada de impía e hechiceira, nun intento desesperado por manter o poder fronte a Cirilio, quen representa, maxistralmente, a ambición sen límites do cristianismo por convertirse na relixión única e no estamento político máis importante na decadencia de Alexandría.

Relixión
Un dos aspectos máis destacados do film é o retrato social da Alexandría do século IV d.c, caraterizado polo diversidade cultural e, sobre todo, polo diversidade relixiosa, convivindo nas súas rúas cidadáns cristianos, paganos e xudíos. Esta confrontación relixiosa provacaba continuas revoltas que contribuiron decididamente ao final do esplendor da cidade e eso queda perfectamente reflexado na película de Amenábar. As familias acomodadas, que copaban o poder político da cidade, practicaban ritos paganos, mentres as clases socias máis desfavorecidas poñían as súas esperanzas nunha nova relixión que xustificaba as penurias desta vida con vagas promesas no máis alá. Esta desigualdade social e económica acentúabase no plano intelectual, posto que só os paganos tiñan acceso as grandes obras dos sabios griegos, custodiadas na gran Biblioteca de Alexandría e no Serapeo, e só os fillos de paganos recibían unha educación axeitada. Esa ignorancia foi aproveitada polos cristianos ansiosos de poder para crear unha masa social descontenta, ansiosa de vinganza contra os paganos, para provacar unha revolta que culminaría coa aniquilación dunha fé milenaria e co saqueo da Biblioteca de Alexandría e do Serapeo.

Unha das esceas máis impactantes e emocionantes de Ágora é cando os paganos abandonan a defensa da biblioteca, namentres Hipatia e os seus díscipulos tentan salvar as obras máis importantes, ante a inminente entrada dos cristianos enfurecidos. Centos de miles de obras que contiñan todo o coñecemento acumulado durante séculos, miles de anos de historia, queimados nuns poucos minutos por unha masa ignorante, manipulada por unha igrexa que proclama a piedade e a existencia dun máis alá, pero que non mostra piedade e o único que desexa é controlar o mundo terrenal (en nome de Deus, eso sí). Os cristianos acaban por convertir a biblioteca máis importante da antigüedade nun lugar para realizar cultos relixiosos e nunha corte para dar cobixo aos animais.

Pero que se pode esperar dunha igrexa ególatra que proclamou durante séculos que eramos o centro do universo, que fomos creados a imaxe dun Deus perfecto, o que nos convirte na obra máis maravillosa do universo. Que se pode esperar dunha igrexa de ignorantes, que non era capaz de comprender o mundo que os rodeaba e xustificaba todo o que non entendían como a creación dun ser superior. Que se pode esperar dunha igrexa que tratou de borrar os avances logrados durante séculos e frear o progreso para encerrarnos na máis profunda escuridade intelectual durante a Idade Media. Que se pode esperar dunha igrexa que xustificaba a miseria e desgracia humana como unha proba terrenal para unha vida eterna idílica, en lugar de facer algo para mellor as inxustizas. Que se pode esperar dunha igrexa que tentou aniquilar a pluralidade relixiosa para convertirse no credo único, matando sen compasión a todo aquel que se permitira pensar por sí mesmo (en nome de Deus).

Esta sucesión de virtudes históricas do cristianismo queda perfectamente reflexado neste film, moi presentes nas persoaxes do obispo Cirilio e do axitador social e, finalmente, "mártir", Amonio. Resulta curioso como os cristianos xustifican as masacres de paganos e xudíos, cando Davo se cuestiona se estarán a facer o correcto, respondéndolle que se Deus o permite é porque é a súa vontade. Finalmente, os cristianos logran o seu obxetivo, acabar cos ritos paganos e cos xudíos, instaurando o seu réxime de obediencia dictatorial, a necesidade de suprimir as inquitudes intelectuais e dedicarse a adorar o trascendental e espiritual, o que remata por condenar ao olvido unhas das páxinas máis brillantes da nosa historia.

To be continued ...

Agora (I)

2009-10-22T04:20:00.000-07:00

Quinta película do director español, recoñecido internacionalmente, Alejandro Amenábar, que ve a luz despois de máis de 4 anos de intenso traballo para dar forma a esta superproducción, a máis cara da historia do "cine español". Tralo éxito acadado polas súas predecesoras, comezando pola súa ópera prima, Tesis (1996), onde se acercaba ao macabro mundo das películas snap, logo a sorprendente Abre los ojos (1998), donde nos ofrecía a súa peculiar visión da crionización, Los otros (2001), a súa obra mestra, onde o terror psicolóxico acada a perfección e, finalmente, o drama sobre Ramón Sampedro, Mar Adentro (2004), Amenábar volve demostrar a súa valentía ao embarcarse nun proxecto tan alonxado dos seus anteriores traballos e tan arriscado. Analizando a súa traxectoria como director podemos sacar dúas cousas en claro:

1. Amenábar non encaixa no perfil da maioría de directores actuales, que abogan por sacar o maior número de films que poidan, independientemente da calidade, para facer taquilla. Eso provoca que algúns directores fagan unha ou, incluso, máis películas cada ano de escasa calidade e que se nota que non están demasiado traballadas nos aspectos ténicos, no guión, nas interpretacións,... A ambición recaudadora sen límite e a escasa paciencia de compañías cinematográficas, productores, ... obriga aos directores a ofrecer resultados a curto prazo¹ para poder sacar adiante os seus proxectos. Quen paga sempre manda! Sen embargo, observando as datas das súas películas, podemos ver como Amenábar se desmarca dos seus colegas de oficio e dedica moito tempo antes de completar e estrear cada un dos seus proxectos.

2. A filmografía de Amenábar é incataloable, non podemos dicir que se encadre nun xénero determinado. Dende o terror psicolóxico ata a ciencia-ficción, pasando polo drama, parece reinventarse en cada nova película. Por eso resultan tan agradables os seus films, nunca sabes con que te vai a sorprendar a seguinte vez; cando escoitei que ía facer un película histórica, na que recreaba a antiga Alexandría, quedeime sinxelamente a cadros. Supoño que o seguinte será a comedia romántica ou o gore, que é do pouco que lle queda por explorar. No principio da súa carreira comparábano con Shyamalan, o tipo que só sabe facer pelis de suposto terror coa súa peculiar visión dos fantasmas, superheroes, extraterrestres, mostruos irracionais, ninfas, ... As comparacións son odiosas, sobre todo para quen leva as de perder.

Ágora² narra a historia de Hipatia, unha brillante astrónoma que trata de evitar a destrucción da Biblioteca da antiga Alexandría, debido as violentas revoltas que se producen durante a ocupación romana da cidade. A película ofrece unha interesante combinación de historia, astronomía, relixión, ... situándonos na decadencia da enigmática e apaixoante antiga Alexandría, famosa pola súa beleza e por ser o principal foco cultural e intelectual nesa época. Ese desenfreo intelectual que tiña como epicentro Alexandría convertiu a súa biblioteca na máis grande e máis importante do mundo antigo, nela estaba almacenada e centralizada a maioría da saiduría acadada durante os séculos anteriores. Expertos estiman que chegou a contar con máis de 700.000 volumes, incluíndo as obras máis importantes da antigüedade. Foi destruída nalgún dos numerosos saqueos da cidade, en circunstancias aínda descoñecidas, que rodean dun certo halo de misterio todo o relacionado coa biblioteca, en particular, e coa decadencia de tan esplendorosa cidade, en xeral.

Todos estos ingredientes fan do film un apetitoso manxar que non me perdería por nada do mundo. Sumándolle a esto a miña admiración confesa polo traballo de Amenábar, todas as súas películas me gustaron, en maior ou menor medida, e o gran interés que desperta en min tódolos misterios do mundo antigo e, en especial, de Alexandría, fan que as miñas expectativas respecto de Ágora sexan moi elevadas.

(1) Algo parecido acontece no mundillo da investigación. Antes publicábanse menos papers que agora, pero os que se publicaban eran realmente dignos e representaban importantes avances nos distintos campos da investigación. Agora os investigadores están obrigados a publicar un número mínimo de artículos para poder recibir a pasta que lles permita continuar co seu traballo (pero eso é carne doutro post).

(2) Nas antigas polis gregas, ágora era unha praza pública, situada no centro da cidade, na que os cidadáns exercían o libre intercambio cultural e comercial sen ningún tipo de participación do goberno.

Ágora de Atenas

Unha breve reflexión sobre ...

2009-10-02T05:59:00.000-07:00

A política lingüística en Galicia

Ler o periódico "de buena mañana" perxudica seriamente a miña saúde ou polo menos ponme de moi mal humor as veces. Habitualmente, despois de chegar ao traballo e lanzar as primeiras simulacións do día, consulto algún periódico de tirada nacional na súa versión online, pero nunca periódicos galegos no seu formato tradicional. Sen embargo, esta mañá, na entrada da facultade, unha moza, "muy guapa por cierto", estaba repartindo a edición en papel do Xornal de Galicia para "La Coruña". Despois de votarlle un ollo por riba á primeira páxina, atópome cun titular que atrae a miña atención: "Feijoó abre a porta a cambiar a Lei de Normalización polo "L" de A Coruña", así que abro o periódico pola páxina onde se profundizaba sobre esta noticia e comezo a ler prestando maior atención.

Resumindo un pouco, a noticia ven a dicir que segue aberta a polémica sobre a castelanización do topónimo da cidade dos fachas,... quero dicir do Facho de Hércules e que Núñez Feijoó quere reformar a Lei de Normalización para permitir a dobre vertente, galega e castelán, de tódolos topónimos. Ademais, acompañan esta información dun resumo da política lingüística levada a cabo polo PP galego dende que chegou á Xunta. Transcribo literalmente:

Fin da obrigatoriedade de acreditar o coñecemento do galego nos procesos de selección administrativa mediante un exame na lingua propia.
Eliminación da identidade corporativa das Galescolas e creación da denominada “Galiña Azul” que relaxa o contacto dos máis pequenos co galego na escola infantil.
Estáse a preparar o borrador que define o novo marco para a regulación do galego no ensino que elimina a repartición equitativa das asignaturas que se deben dar en galego e castelán.
Utilizando a excusa da contraversia entorno a topónimo A Coruña, propónse unha reforma da Lei de Normalización Lingüiística de 1983.

Comezando porque penso que existen problemas máis urxentes e máis importantes para a poboación galega que satisfacer as necesidades retrógradas de certos sectores conservadores, que seguen anclados na mentalidade dos séculos escuros ou dos anos da postguerra, permitídime dicir que a política lingüística en Galicia está completamente a deriva nestos últimos anos. Enfrascados nunha absurda loita por definir as competencias dos dous idiomas oficiais, os tres partidos principais non se poñen dacordo.

O PP, moi amigo da pluralidade e do potenciamento da diversidade cultural das distintas rexións españolas, segue na súa cruzada por desfacer os cambios levados a cabo polo anterior goberno e, incluso, polo goberno popular anterior que asentou as bases do galego como idioma oficial.

O BNG segue obsesionado por reinventar a historia e convertir a Galicia nunha sociedade con sensibilidade nacionalista artificial, empregando un discurso apocalíptico onde se nos atemoriza falando dun exterminio do galego, nun intento de acercarnos perigosamente á Cataluña ou ao País Vasco. Esto provoca recelo dentro e fóra das nosas fronteiras, con medidas no ámbito lingüístico demasiado trasgresoras para unha xente acostumada a vivir atemorizada pola ameaza da represión durante tantos anos.

E que dicir do PSOE, que varía a súa postura dependendo da dirección na que sople o vento. Con este panorama, a situación semella compricada e a manifestación máis clara da incertidume que existe entorno a este asunto é a absurda loita por impoñer o seu criterio de cada grupo sobre a forma correcta do topónimo de Coruña.

Na miña humilde opinión, este tema debería ser ben sinxelo de resolver sen darlle tantas voltas e sen malgastar tanto tempo útil para resolver problemas máis importantes e que nos afectan en maior medida a tódolos galegos. Está claro que tódolos topónimos deben ter unha denominación oficial para todo tipo de trámites burocráticos. Se en 1983 se decidiu, por consenso de tódalas forzas políticas, que éste fóra en galego, pois xa está, non ten maior importancia. Cando empregamos un idioma tendemos a utilizar o topónimo nese idioma, cando falamos en galego ou castelán non soemos dicir London ou New York, así que se os castelán-falantes queren dicir La Coruña, Arteijo, Ordenes, Sanjenjo, Puerto del Son... están no seu dereito a pesar de que me chirríen os oídos ao escoitalo.

No caso da regulación do uso do galego no ensino obrigatorio a solución semella igual de sinxela e lóxica. Tendo en conta que, galego e castelán comparten un mesmo rango como idiomas cooficiais dentro do territorio galego, sería xusto que a metade de asignaturas, sen ter en conta Lingua Galega, Lingua Castelá e as correspondentes Literaturas, fosen impartidas en galego e a outra metade en castelán para fomentar o uso por igual de ambas linguas, sen importar as preferencias dos pais dos alumnos. Ben distinto sería o caso da universidade na que se debe preparar aos estudiantes para un mundo laboral específico, lingüísticamente hetereoxéneo, no que a responsabilidade de saír adecuadamente preparado para as necesidades idiomáticas debe recaer no propio alumno.

En resumo, o idioma debe ser un vehículo para permitir a comunicación entre individuos, debe verse coma unha manifestación histórica da pluralidade dun sector da sociedade, coma a representación tanxible dunha cultura diferente, ... Nunca debe interpretarse coma un mero instrumento de manipulación política, nin debe servir de cortina para desviar a atención sobre outros asuntos máis importantes. Non debe servir de excusa para cerrar as nosas fronteiras, para renegar da nosa, histórica e xeográfica, condición española ou europea, para acentuar o menosprecio e o desexo de vinganza contra un estado que cometeu innumerables erros históricamente, nin para definir a nosa personalidade política basada no extremismo e, deste xeito, discutir con todo aquel que non comparta a nosa idea. Non debe ser empregado coma unha arma arroxadiza entre as distintas formacións políticas e, moito menos, para dificultar o desenrolo normal das actividades daqueles que non coñecen o idioma autóctono, como ocurre a miúdo en Cataluña.

Dito todo esto, no meu caso síntome claramente galego e sei que son español e europeo, a pesar de que non o sinta, do mesmo xeito que me sinto lucense e non coruñés a pesar de vivir nesta cidade durante tantos anos.

Noite de adiviñanzas (II)

2009-10-02T02:29:00.000-07:00

Segundo post dedicado a este tipo de adiviñanzas, un tanto máis modernas e sofisticadas. Como vos avancei na primeira entrada, coñezo bastantes acertixos deste tipo gracias ao meu excompañeiro de habitación na residencia universitaria así que, cada certo tempo, ireivos propoñendo novos misterios que confío en que intentedes resolver.

Recórdovos un pouco en que consiste o xogo. Eu cóntovos os detalles máis relevantes dunha escea que se corresponde co final dunha pequena historia e vos tedes que intentar esclarecer a secuencia de sucesos que desencadearon ese final. Para conseguir esto tedes que irme facendo, sucesivamente, preguntas sobre esos detalles da escea final que se deben poder respostar exclusivamente con sí/non. A partir da información que vades extraendo das miñas respostas debedes ser capaces de reconstruir toda a historia.

"Anarky vai camiñando polo deserto cando de repente se atopa cun home morto sobre a area, sen aparentes signos de violencia, completamente espido e cun palito na súa man. ¿Que lle aconteceu a ese home?"

Yo soy mongolo

2009-10-01T13:15:00.000-07:00

A nova parella cómica dos informativos deportivos, os novos expoñentes do periodismo deportivo basura e do amarillismo español, os últimos en incorporarse ao clube dos pseudoperiodistas deportivos do absurdo, encabezados por Tomás Roncero e Roberto Gómez, os tonechos de Cuatro co seu humor arcaico, desfasado, facilón e patético, os Jorge Javier Vázquez e Belén Esteban da desinformación deportiva, os futuros sustitutos do gran Pipi Estrada ... teñen vídeo promocional, Yo soy mongolo!!! Aquí tedes o enlace onde podedes disfrutar deste excepcional vídeo.

Promo deportes cuatro

PD: Que será o seguinte? Un vídeo promocional do home enamorado de Villa (Juanma Castaño) facendo o mongolo como cando retransmitía a Eurocopa de Suiza e Austria.

PD2: Atención aos vídeos de youtube dos señores Roncero e Gómez que podedes ver pinchando nos correspondentes enlaces.

Descubrindo sensacións ...

2009-10-01T12:11:00.000-07:00

Despois de levar preto de dous anos asistindo, de xeito máis ou menos continuado, a carreiras populares por toda Galicia, estas dúas últimas semanas, as carreiras do Facho de Hercules en A Coruña e As Dores en Lalín, permitíronme experimentar sensacións como corredor que ainda non vivira, a pesar de que non foran demasiado agradables.

Vaiamos por partes e comecemos pola primeira delas, a I Carreira Popular Torre de Hércules, que se disputou o domingo 20 de setembro nunha cidade "engalonada" para festexar que a UNESCO, por fin, declarou patrimonio da humanidade o Facho de Hércules, algo que lle fai sacar peito a todos esos coruñeses que tan orgullosos están de vivir na Alexandía contemporánea. A carreira constaba dun percorrido de aproximadamente 6,3 kms que comezaba na explanada do Facho, transcorría polo paseo marítimo dirección castelo de San Antón onde se xiraba para voltar cara o Facho pola zona de Adormideras, rematando ao pé de tan maxestuoso monumento que moitos corredores comparaban co final na praza do Obradoiro da pedestre de Santiago (se comparamos o Facho de Hércules co Faro de Alexandría, pois sí ...). Na fotografía podedes apreciar o recorrido completo.

A súa corta distancia e o feito de coñecer perfectamente o recorrido, por onde habitualmente adestro, convertíaa no escenario perfecto para probar o meu estado de forma de cara as carreiras de outubro, especialmente, Coruña10, a pesar de que a última parte contara con varias subidas que rompían o ritmo. Sen embargo, as cousas nunca saen como a un lle gustaría e todo se foi compricando. En primeiro lugar, as molestias no talón esquerdo, no canto de cesar, íanse facendo máis difíciles de soportar durante os adestramentos. Despois, saída nocturna non planificada o venres pola cidade na que se dorme de pé, coas súas consecuencias: falta de descanso, alcol + tabaco, ... E para rematar, un catarro que me impedía respirar con normalidade.

A pesar de todas estas trabas e cunhas condicións climatolóxicas ideais, diluviando, a ilusión da postcarreira puido máis e presenteime na saída xunto con Panchito "el glu glu" e GasMan, disposto a dalo todo coma sempre sen importarme o tempo final. Primeira sensación novedosa: correr baixo a choiva a todo o que che dan as pernas (non como en Negreira), con resaca diferida(*) e sen poder respirar profundamente. O mellor foi sen dúbida rematar enteiro, sen pillar unha pulmonía e cun tempo bastante aceptable, 28:09, a algo máis de 4:25 min/km. Como premio a este esforzo, o resto do domingo outorgoume a posibilidade de disfrutar dunha excelente postcarreira (legendaria) con copiosa comida e moitas risas con GasMan e Panchito "el glu glu".

Despois do esforzo do domingo esperaba recuperarme ben do catarro e comezar a incrementar a intensidade dos adestramentos para chegar en mellor forma a Coruña10. Sen embargo, ese luns pola mañá deparoume unha desagradable sorpresa: correr a un ritmo alto, forzando, con tantas molestias no talón, fixo que variara a miña forma de correr e, como consecuencia, apareceron molestias no muslo esquerdo, xustamente na zona na que estivera lesionado en primaveira. Así que tocaba parar uns días para evitar lesión máis severas. Como son un cabezota, ou un Bilardo se preferides, e sabendo que o sábado tocaba carreira en Lalín, non me dei por vencido e decidín probar a ir, vendando de xeito compresivo o muslo. Mala idea!!!

Nestas precarias condicións físicas acudín este pasado sábado pola tarde á carreira de As Dores en Lalín. Era o segundo ano que participaba e acordábame perfectamente do percorrido,uns 7,5 kms polo paseo fluvial do río Pontiñas, cun primeiro km descendente, uns 1500 m finais en subida e o resto bastante chan. En compañía de GasMan e Josef acercámonos despois de comer ata Lalín para "disputar" a proba co único obxetivo de acabar, recoller a camiseta e ir a Santiago para despedir ao noso amigo Jaichachu que se nos foi durante case un aniño a terras italianas.

Sen embargo, a sinxela empresa de acabar 7,5 kms convertiuse nunha odisea dende o primeiro kilómetro. A vendaxe compresiva non deixaba subir as tensión do golpeo dos pés contra o chan cara a zona superior do muslo, evitando así a rotura fibrilar, pero todas estas tensións acumulábanse no cuadríceps de tal xeito que, a medida que avanzaba a carreira, cada zancada semellaba un puñetazo nesa zona, ata chegar un punto, ao redor do km 5, no que a dor se fixo insufrible e foi necesario parar. Segunda sensación novedosa: a necesidade de parar de correr durante unha carreira popular e plantexarse o abandono. A pesar de todo, despois de parar durante un par de minutos e andar uns 100 metros, decidín reanudar a carreira dun xeito lento e penoso para evitar o abandono e chegar o antes posible, sendo superado pola maioría de participantes. Sería a miña cabezonería (bilardismo) ou inspirado polo espíritu do grandísimo campeón Pedro Nimo, icono do atletismo galego, admirado polos tifosis populares, o noso Fernando Alonso, un deses grandes homes que forma parte do olimpo dos que nunca se rinden, aqueles que, a pesar das circunstancias, son capaces de superarse a sí mesmos e non poñen excusas... pero, en definitiva, conseguín chegar a meta. E para qué? Para que me deran esa preciosa camiseta conmemorativa diseñada pola Agatha Ruiz de la Prada de Lalín en talla XL, que me queda polas rodillas.

Despois desto, só me queda descansar por un tempo para recuperar a lesión do talón e despois comezar con máis forzas os adestramentos para as vindeiras carreiras.

(*) Término privado co que nos referimos a esa sensación de certa deshidratación e cansanzo que aparece aos dous días despois de saír e que se comeza a notar a medida que avanzan os anos.

Inglorious Bastards

2009-09-26T02:47:00.000-07:00

Malditos Bastardos é o título do novo proxecto do peculiar director estadounidense Quentin Tarantino tralo éxito dos dous volumes de Kill Bill e o experimento cinematográfico de Death Proof, xunto con Robert Rodriguez, director de Planet Terro r, en homenaxe ao cine gore cutre dos anos 70. Ademais, senón me traiciona a memoria, trátase da súa primeira película cun marcado trasfondo histórico, dado que a acción se situa durante a ocupación nazi do norte de Francia nos anos da segunda guerra mundial. Unha combinación explosiva: un montón de nazis e un Tarantino desexando darnos a súa delirante visión da historia.

Como non teño demasiado tempo e me levantei máis ben perezoso tentarei facer unha crítica lixeira e fácil de dixerir para os readers. A película conta, de forma atropelada, a historia dun grupo de soldados americanos que viaxa ao norte de Francia, de fora secreta, para tender emboscadas ao soldados alemáns e sembrar o desconcerto nos altos mandos do III Reich. De xeito paralelo, narra o drama dunha moza xudía que sobrevive durante o ataque dun grupo de alemáns que acaba con toda a súa familia, o que lle provoca un enorme desexo de venganza contra todo nazi vestido de uniforme. Obviamente, ambas historias acaban por confluir nun mesmo punto e lugar, o cine que posee en París esta moza xudía que se parece a Scarlett Johansson recén levantada, mirando dende lonxe e con miopía.

Mèlanie Laurent

(Alerta de Spoilers)

A película organízase en diferente capítulos, dun xeito similar ao que acontecía en Kill Bill, cunha estética e cunha banda sonora que tamén recorda por momentos á súa predecesora. E se me apurades e cambiades a Uma Thurman polo amago de Scarlett, aos maniacos yacuzas por nazis e algún pequeno detalle máis....en fin. Malditos Bastardos é, sen dúbida, unha película Tarantino total, onde abundan as secuencias moi moi moi largas con diálogos, preferentemente entre un grupo numeroso de persoaxes, densos, cargados de intensidade, cunha linguaxe directa e, para algúns, repletos de xenialidade, para outros, disparatados, e todo esto misturado con esceas de violencia explícita e cun final ao estilo das traxedias shakespearianas. Pero esta película vai máis alá e estos rasgos, propios do cine de Tarantino, son acompañados de toques de humor máis cercanos ao cine dos irmáns Cohen e cun final que me recorda a aquel capítulo dos Simpson donde Mel Gibson, coa inestimable axuda de Homer, parodiaba o clásico de Frank Capra, "Caballero sin espada" , reescribindo o final desta obra mestra para dotalo de violencia sen sentido e certamente inoportuna. A conclusión é ben sinxela: se es amante do cine de Tarantino, Malditos Bastardos gustaráche, se es amante do bo cine quedarás desconcertado, pensando que a película se fixo excesivamente larga, que fácilmente podía durar 1 hora menos, que o final é un despropósito made in Tarantino e recordarás que Kill Bill era un peliculón.

Para rematar gustaríame expoñer unha lista das cousas que non acabo de entender da película. Con esto non quero dicir que sexan cousas negativas ou positivas, senón que simplemente non me encaixan, quizais debido a miña incapacidade para entender que todo o que fai un director de culto coma Tarantino debe ser considerado unha obra mestra:

A banda sonora que mezcla acordes de "Para Elisa" de Beethoven con música máis propia de pelis do oeste, encaixaban de foma sublime en Kill Bill, pero non acabo de verlle o punto nunha historia plagada de nazis e americanos bastardos.
A actuación de Brad Pitt... como ben me correxiou o amigo GasMan, seguramente gañe moito en versión orixinal, pero os caretos que poñía o bo de Brad recordábanme máis aos que poñía en Snatch, interpretando a un xitano, que aos propios dun oficial americano.
Presentar a un asesino de oficiales da Gestapo como se presenta en Xapón aos participantes dos concursos de humor amarillo resulta cando menos curioso.
Ridiculizar a Hitler sempre resulta atractivo, pero que apareza como un retrasado manipulado polos seus oficiais... non sería tan retrasado se alcanzou o poder en Alemania e convenceu a unha nación enteira para aniquilar xudíos e loitar contra os Aliados na Segunda Guerra Mundial.
Por qué Tarantino nos quixo marear na escea do hall do cine parisino, dando voltas e voltas ao redor de Aldo o apache, Hans Landa e Bridget von Hammersmark, moi ao estilo Michael Bay cun par de copas de máis.
Se estás nunha misión super secreta para asasinar a altos mandos das SS, cunha famosa actriz alemana implicada como axente dobre, e algo sae mal, deixar o escenario onde tivo lugar a reunión para preparar esa misión plagada de nazis mortos e pistas para descubrir o plan, non me parece a decisión máis acertada.

Excepcional no primeiro capítulo a conversación entre o coronel Hans Landa e o dono francés dunha granxa para producción de leite e a metáfora entre os xudíos e as ratas. Sobresaínte o capítulo dous coa presentación dos Bastardos e os seus interrogatorios aos nazis capturados na emboscada, cun interesante manexo dun primeiro plano que cambia de xeito rápido e preciso entre as facianas do interrogador, do traductor e do interrogado. Aburridos os capítulos tres e catro para acabar cun desconcertante final que, sendo sinceiro, me tenía vendo o desenrolo dos acontecemento e sabendo que o director era o señor Tarantino. Os verdadeiros amantes do cine deste director disfrutarán enormemente sentados na súa butaca con este final con innumerables detalles que nos recordan ao Tarantino que, persoalmente, a min máis me gusta, ese Tarantino violento que nos deleita cunha estética coidada con esmero envolta nun halo de perversa fascinación.

Valoración persoal: 4

XXVIII Maratón Popular San Xoán de Piñeiro

2009-09-15T09:38:00.000-07:00

O pasado sábado pola tarde disputouse unha nova edición do Maratón Popular San Xoán de Piñeiro, no concello de Mugardos. A proximidade deste pequeno pobo respecto da Coruña e o feito de que a carreira se celebrara despois de comer, evitounos o típico madrugón dun domingo de carreira popular. Así que, despois de comer relativamente cedo e descansar un pouco, partimos Gasman e mais eu cara un novo desafío popular.

Logo de facer unha pequena excursión por diferentes lugares do concello de Mugardos, conseguimos chegar con tempo de sobra ao centro social onde estaba situada a saída e a meta. Tempo suficiente para escoitar os finais do partido do Eurobasket de España contra Turquía e da etapa con final en Sierra Nevada da Volta a España, en Radio Marca, con Ramón Trecet desquiciando aos comentaristas e ao presentador ... ¡Qué grande! Tempo dabondo para concentrarme de novo antes dunha carreira, escoitando temazos para motivarme, e tempo xustiño para un curto quecemento, motivado pola desinformación sobre a qué hora comezaba a carreira para os adultos.

Esta carreira constaba, nun principio, de 11,3 kms cun perfil bastante rompepernas e coa parte máis compricada, unha subida duns 3 kms, na parte final, que sempre se fai máis dura que se está no comezo, cando as forzas están intactas. Finalmente, por motivos que non puiden escoitar, o recorrido que, inicialmente, se tiña previsto realizar foi modificado e a distancia final foi, aproximadamente, duns 10,6 kms. Aquí podedes apreciar o perfil da carreira que representa con bastante precisión o que nos atopamos no transcurso da proba.

Pasadas as 18:30 da tarde, o reducido grupo de corredores que nos demos cita na saída comezamos a correr. No meu caso, situado nas últimas posicións, como de costume, comecei con moita calma, vendo como se alonxaba rápidamente Gasman, e outros moitos corredores, ata perdelo por completo de vista. Todo o primeiro tramo da carreira fun a un ritmo relativamente cómodo e, a pesar de notar as pernas cansas polos adestramentos durante a semana, afrontei sen demasiados problemas as primeiras subidas coas súas correspondentes baixadas, forzando un pouco nos tramos de subida e logo afloxando o ritmo e descansando nas zonas máis cómodas do percorrido. Durante os primeiros kilómetros tiven á ambulancia xustamente detrás miña, toda unha sensación, co molesto sonido dos seus pitidos de acompañamento verbenero, ata que a xente comezou a descolgarse por detrás e terminei por alonxar ese molesto compañeiro de fatigas.

Despois de aproximadamente 30 minutos correndo e xa máis de 6 kms recorridos, ainda non se manifestaban os primeiros signos de agotamento físico, en parte debido ao ritmo controlado que en todo momento levaba e, en parte, debido a que as condicións climatolóxicas eran bastante adecuadas, cunha temperatura non moi alta e cun ceo nubrado que impedía que o sol quentara e me agobiara só coa súa presenza. Esta circunstancia animoume a forzar un pouco o ritmo cando chegamos a unha longa recta, antes de comezar a parte final en subida... ¡Craso error! Ao finalizar esta recta, a carreira foise endurecendo pouco a pouco ata entrar nunha zona de camiños que subían constantemente con tramos duros e pequenos descansillos que permitían osixenar as pernas. Todo este terreo pestoso, sen apenas metros chans, o paso dos kilómetros e o cansanzo que comezaba a asomar, fixeron que se intensificara a miña dor en ambos tendóns de aquiles, especialmente no dó pé esquerdo, o que me impedían facer un apoio correcto para afrontar as subidas.

Despois de algo máis de 1 kilómetro de subida paso polo km 8 en un tempo bastante aceptable, 36:25, a algo máis de 4:30 m/km. Sen embargo, o cansanzo faise máis presente, a dor nos talóns máis intensa e acompañada da sensación de vacío nos cuadríceps cada vez que tocaba ir cara arriba e, finalmente, a xente que me acompañou durante a maior parte da carreira comeza a abandonarme no meu vía crucis particular. Así que, como case sempre, toca sufrir e tirar de mentalidade para rematar a proba nas mellores circunstancias posibles. Paradiña ao estilo Valverde, recuperando respiración e pulsacións e póñome un ritmo un pouco menos esixente que o que me fixo reventar nese punto. Os kilómetros e os minutos comezan a pasar moito máis despacio, chego ao km 9 e fíxome como obxetivo, mentalmente, o km 10. Neste punto de fatiga máxima, pensando que a carreira son 11,3 kms, paso polo km 10 enfrascado nun punto no horizonte onde remata un novo repeito que, a pesar de non ser tan duro, a min paréceme o peor que tiven que superar na miña corta vida como popular. Alcanzo ese punto que facía uns instantes parecía tan lonxano, rezo para que o kilómetro que penso que queda non sexa en subida e, para a miña sorpresa, atisbo unha meta, a pouco máis de 300 metros, que cría moito máis lonxana. Mirada inquisitiva ao reloxo, como un movemento reflexo do meu organismo, e vexo que se apreto un pouco nese tramos de baixada que me conduce ao final, podo baixar dos 50 minutos. Paro o crono nun tempo real de 49:53, aproximadamente a 4:42 m/km e sensación de que a carreira se me fixo máis dura do que pensaba e do que me gustaría.

Unha vez sobrepasada a meta, atopo a Gasman, intercambio breve de impresións e dos tempos realizados e descubro a mala noticia da xornada, nesta carreira non dan a típica camiseta conmemorativa. Primeira vez que o esforzo non se ve recompensado con ese modesto agasallo, tan apreciado, sen embargo, cando chegamos á meta dun novo reto cumplido. Coa mesma celeridade que quentamos, facemos os estiramentos postcarreira e abandonamos o pobo de Piñeiro cun sabor agridoce que logo se convertiría definitivamente en doce nunha desas noites lexendarias, xD.

Lamentable ...

2009-09-10T07:37:00.001-07:00

... que un equipo que, fai pouco máis de un ano, estaba loitando pola medalla de ouro olímpica e poñendo en serias dificultades a un dos mellores equipos USA(**) da historia, ao mellor equipo do mundo na actualidade que apalizou ao resto de combinados nacionais, se teña que xogar o seu pase a segunda fase dun europeo fronte a un equipo mediocre, descoñecido e menospreciado no concerto internacional como é Gran Bretaña e, por riba, sufrindo e permitíndolles poñernos en apuros ata o punto de estar eliminados a falta de 2 minutos para o final, para estupor dos aficionados españois (e alegría do resto de veciños europeos).

.... que o suposto mellor equipo FIBA, para Andrés Montes e o seu séquito, dilapide un vantaxe de máis de 15 puntos, no derradeiro cuarto de partido, fronte a un equipo medio dentro do contexto europeo, con bos xogadores que se enrugan nas grandes citas e que teñen como obxetivo máis ambicioso non facer o rídiculo posto que, en ningún caso, poden aspirar ás medallas, para finalmente gañar nun final de infarto con prórroga incluída.

.... que un dos mellores xogadores do mundo e, probablemente, o máis completo a nivel europeo, segundo os diarios deportivos deste gran país, desapareza nos momento máis importantes dos partidos e, cada vez que intenta asumir a responsabilidade, tropece unha e outra vez contra a defensa rival. Un xogador sobrevalorado dende tódolos puntos de vista, con movementos moi coñecidos pola maioría de defensas rivais e demasiado endeble en defensa. Un gran xogador, que no primeiro compromiso da selección neste Eurobasket, lanza 8 tiros libres e só consegue anotar un deles, o derradeiro. Un xogador que no segundo partido, aínda mellorando un pouco a súa porcentaxe, ésta parece máis propia dun xogador aficionado que dun profesional, sen esquecernos que estamos a falar do mellor xogador europeo. A única explicación posible para tan nefastos lanzamentos, tanto dende a tanda de tiros libres como dende a media distancia, pode ser a súa recente lesión no dedo. Pero, nese caso, non entendo como pode xogar máis de 30 minutos e ser o home de referencia no ataque español. Para refrescarvos un pouco a memoria, só dicirvos que a única final que gañamos foi en Xapón de 2006 sen un Pau Gasol lesionado e que os mellores momentos da final olímpica contra EEUU coincidiron, casualmente, cos intervalos nos que Pau estaba descansando no banquillo. E, para rematar con este tema, o que máis gracia me fai é a cara que pon cada vez que perde un balón ou se leva por diante a un defensa, facéndolle honor ao seu nome.

.... que un equipo que basou a súa solidez de antaño na fortaleza do equipo e que conta cun gran número de individualidades de gran calidade (Navarro, Rudy, Felipe, ...) , se ofusca en cada xogada en intentar darlle o balón a un xogador que acaba de saír dunha importante lesión e dá mostras de estar falto de ritmo. Por non mencionar o feito de que non puido adestrar co resto dos seus compañeiros ata prácticamente o inicio do Eurobasket e que non disputou ningún partido amistoso, circunstancia que lle impide estar conxuntado co resto do equipo e causa unha inevitable inestabilidade no xogo colectivo.

.... que un equipo que se convertiu en campeón do mundo e acadou numeros metais noutros europeos, xogos olímpicos, ... con esta mesma xeración de xogadores, gracias a un excelente traballo defensivo que nos permitía recuperar balóns e saír rápido ao contrataque, practicando un xogo vistoso, áxil e alegre, se convertiu nunha selección apagada, sen intensidade defensiva e cun xogo monótono e previsible, basado en buscar balóns interiores para o mellor xogador europeo, xogadas individuais de Rudy ou Navarro que, en xeral, rematan con tiros forzados dende a liña de 6,25 ou en xogadas de bloqueo e continuación base-pívot. É obvio que falta claridade, imaxinación e impovisación e o terceto de bases escollidos por Scariolo non invita ao optimismo. Como se vota de menos a falta de Calderón que, ademais de estas cualidades, aporta sentido ao xogo, amenaza de tiro e unha importante cantidade de puntos no marcador final. Ricky, Cabezas e Raúl están moi lonxe de aportar todas estas virtudes para un equipo.

... que un equipo que aspira a gañar o ouro europeo se presenta no campeonato sen a solvencia que se lle debe esixir e con certos aires de superioridade. Agora mesmo, España é unha selección sen suficiente rigor táctico, tanto en defensa como en ataque, pouco traballada en liñas xerais, con movementos e automatismos arcaicos e, moito me temo, cunha deficiente prepación fisica. Un exemplo claro de todo esto é a vergonzosa zona 2-3 que exhibimos nos tres partidos da primeira fase. Unha zona pouco agresiva, descompensada, cos xogadores deambulando dun lado a outro do parquet porque chegan sempre tarde ás axudas (nótase que están máis lentos do normal) e que, as poucas veces que se puxo en funcionamento, conseguiu, curiosamente, o contrario do seu propósito: facer que os equipos rivais melloren o seu tiro exterior, ... sen comentarios. Pouco queda daquela selección de Aito que presionaba en toda a pista, que sorprendía aos seus rivais con zonas moi agresivas e singulares, como a zona 1-3-1 e que lograba deixar aos contrarios en guarismos moi baixos.

.... que o seleccionador español sexa un técnico sobrevalorado en decadencia e que tenta impoñer un estilo de xogo atrasado, monótono, previsible e que non se adecúa as características dos nosos xogadores.... ter que verlle a cara, no palco do pabellón de Varsovia, ao defectuoso secretario de Estado para o Deporte, o señor Lissavetzky, e ao presidente da FEB, José Luis Sáez, sufrindo co terrible xogo da selección e rezando para que non quedemos eliminados na primeira fase e así evitar o bochorno popular e o rídiculo causado pola súa desastrosa xestión. José Luis Sáez, ese home que decidiu facerlle a vida imposible a Pepu Hernández, o home que nos fixo campións do mundo e que encumbrou o baloncesto ao escalón máis alto en España, ese home que creou unha lexión de seguidores do baloncesto que antes non sabían que existían máis deportes que o fútbol, ese home que transformou unha selección segundona, con grandes xogadores, nun EQUIPO campión, ese home que eliminou dos titulares deportivos a palabra gasoldependencia,... e preguntaredesvos o porqué desa actitude. Pois a resposta é ben sinxela, por diferencias persoais. José Luis Sáez, un visionario, que fai e desfai en función de cada momento, sen dispoñer de ningún plan específico a largo plazo e que contrata técnicos a tempo parcial e con contrato temporal.

... que os aficionados españois prefiramos obviar todos estos argumentos e votarlle a culpa a que Calderón está lesionado, que Pau acaba de saír dunha lesión, que Rudy e Garbajosa están tocados, que Ricky tivo un ano díficil polas lesións e non está ao 100%, ... e seguramente sexa en parte verdade. Ter lesionados ou tocados a 4 xogadores dos 5 que forman o habitual quinteto inicial é un lastre moi importante, pero a realidade é que a calidade dos homes que saen dende o banquillo é moi inferior a dos titulares e insuficiente para formar parte dunha selección campiona do mundo.

PD: Estas críticas respecto da selección española de baloncesto son incuestionables, independientemente de que cheguemos a final do Eurobasket ou o gañemos, cousa probable mentres contemos cun xogador como Navarro que soluciona a papeleta nos momentos máis difíciles, esos nos que o seu gran colega desaparece.

(**) Moi probablemente España sería campiona olímpica se o trío arbitral aplicara con sentido as reglas FIBA co mesmo baremo para tódolos equipos.

Noite de adiviñanzas

2009-09-08T10:07:00.000-07:00

Lendo esta entrada no blog de jaichachu viñeron a miña memoria aquelas interminables noites na residencia universitaria que se prolongaban ata altas horas entre conversacións, chistes malos ou viciando a calquera xogo de PC, ... Unha das cousas que recordo con maior nostalxia son as adiviñanzas que me plantexaba algunhas noites o meu compañeiro e que remataban por atraer toda a miña atención, sen poder durmir, ata conseguir atopar a súa solución. En realidade, tratábanse dunha versión máis refinada e interactiva do tradicional concepto de adiviñanza.

Un interlocutor narra a escea final dunha historia, describindo unha serie de detalles relevantes que a outra persoa debe utilizar para descifrar os acontecementos que desencadearon ese final, realizando de xeito repetitivo preguntas que só poden ser contestadas cun sí ou cun non (tamén se pode responder que a pregunta non é relevante). Deste xeito, só utilizando os datos iniciais e a información que se extrae das sucesivas respostas, debemos ser capaces de descifrar o enigma. Aquí vos propoño un dos acertixos que máis tempo e esforzo me costou resolver:

"Un home entra nunha habitación e atopa a Xulieta tirada no chan, rodeada de auga e cristais por todos lados. Cando se achega á fiestra dase de conta de que está aberta... ¿Que lle aconteceu a Xulieta?"

Grandes inventos

2009-09-06T09:06:00.000-07:00

O transistor

Este dispostivo semiconductor de estado sólido, presente de forma masiva en absolutamente tódolos aparellos electrónicos que se utilizan na actualidade, é considerado por moitos científicos como un dos inventos máis importantes da historia, tanto pola súa posterior aplicación en tódolos ámbitos da nosa vida, a nivel persoal e industrial, como porque non pode ser entendida a gran evolución (ou revolución) que experimentaron algún campos como as telecomunicacións, o desenrolo hardware de ordenadores, a automoción, ... sen a invención do transistor.

A mediados dos anos 40 as compañías que se dedicaban ao desenrolo de aparellos electrónicos utilizaban un inxenioso dispostivo, denominado tubo de vacío, para regular a transferencia dun fluxo de corriente electromagnética, xa que permitía controlar o movemento de electróns a través do "vacío" a unha presión moi baixa. Sen embargo, este dispositivo presentaba unha serie de incovenientes que dificultaban o seu empleo a gran escala: consumían unha gran cantidade de enerxía, eran pouco resistentes, resultaban fráxiles e un tanto inestables cando eran estresados e o seu tamaño era demasiado grande. Para facernos unha idea da súa dimensión, os expertos insinúan que, se sustituimos os transistores dun móvil actual por tubos de vacío, o seu tamaño sería equivalente ao do Empire State en New York.

Por esa razón, os laboratorios Bell, unha das compañías líder no desenrolo tecnolóxico nesa época, estaban moi interesados no descubrimento dun dispositivo de menor tamaño e con maior resistencia que permitira igualmente controlar o fluxo eléctrico. Un dos investigadores dos laboratorios Bell, o físico estadounidense, William Bradford Shockley, estaba convencido de que esto se podía lograr gracias as singulares propiedades dos semiconductores, materiais que se comportan como conductores ou aislantes da corriente eléctrica segundo a temperatura a que se atopen. Deste xeito, dependendo da enerxía que se aplica sobre o semiconductor é posible regular a súa conductividade do fluxo eléctrico. As investigacións de Shockley sobre semiconductores, que contou coa inestimable axuda de John Bardeen e Walter Houser Brattain, resultaron na construcción do primeiro transistor bipolar no ano 1947.

Este dispositivo estaba formado por dúas pequenas placas de ouro, que conformarían o colector e o emisor, conectadas sobre unha base de xermanio. Para solventar a necesidade de aplicar presión sobre as placas de metal decidiron utilizar un clip que actuaba como unha especie de resorte. Este tipo de transistor denomínase transistor de punta de contacto e foi paulatinamente evolucionando ata converterse no transistor de efecto de campo que se utiliza hoxe en día.

Os seus inventores decidiron darlle o nome de transisor a este novedoso dispostivo posto que aumento amplificado do estado sólido non soaba excesivamente ben. Este término conxugaba as palabras en inglés "transfer" e "resistor", que definen as principales características deste modelo, a posibilidade de transferir un fluxo eléctrico a través do elemento semiconductor e a posibilidade de regular esta transferencia mediante o uso dunha resistencia. William Bradford Shockley, John Bardeen e Walter Houser Brattain foron galardonados co Premio Nobel de Física en 1956 polas súas investigación dos materiais semiconductores e, especialmente, polo descubrimento do transistor. John Bardeen volveu a ser premiado con este mesmo galardón en 1972, xunto con Leon Neil Cooper e John Robert Schrieffer, pola formulación da teoría da superconductividade, convertíndose deste xeito nun dos poucos científicos en recibir dúas veces tan distinguido premio (honor que comparte con Marie Curie, Linus Pauling e Frederick Sanger). Este primeiro modelo dun transistor atópase actualmente exposto no vestíbulo dos laboratorios Bell de Murray Hill en New Jersey.

Este importante descubrimento e a súa posterior aplicación noutro dos grandes avances do século XX, os circuitos integrados, permitiron o diseño de dispositivos electrónicos máis potentes, máis pequenos e con menor consumo que hoxe en día utilizamos e que semella seguirán evolucionando namentres non se alcancen os límites físicos que nos obriguen a emprender un cambio radical de tecnoloxía, da mesma forma que sucedeu cando o transistor sustitiu ao tubo de vacío.

Enemigos públicos

2009-09-05T15:52:00.000-07:00

A película conta a historia de Jonh Dillinger, un famoso atracador de bancos no Chicago dos anos 30. Dirixida por Michel Mann e protagonizada por Johnny Deep e Christian Bale, o film non só nos presenta un minucioso retrato sobre o apoxeo e decadencia de Dillinger, senón que ademais nos ofrece unha cuidada representación da variopinta sociedade americana da postdepresión económica e dos seus vicios, combinado cun trasfondo histórico marcado pola inicio da creación dunha entidade interestatal estructurada que fixera fronte ao crime organizado, o FBI. Ata a aparición da ola de crimes dos anos 30, provocada pola gran depresión do 29, e de famosos criminais coma Dillinger, a loita contra o crime estaba descentralizada e as competencias repartidas entre as diferentes oficinas de cada estado. Como guinda, ofrécenos unha visión sobre o ocaso da esplendorosa época dos célebres atracos a bancos, da evolución do crime ante esta decadencia e da incorporación da razón e de métodos máis científicos por parte da policía para a detención dos criminais.

A valoración da película desde un punto de vista técnico é impecable, como ocorre na maioría de películas de Michael Mann. A súa excelente dirección, na que combina con gran habilidade o uso (non abuso) de planos curtos con outros máis descriptivos, resulta tremendamente acertada. Os planos curtos contribuen a que, os máis que aceptables diálogos entre os protagonistas, gañen en intensidade, favorecendo unha percepción máis detallada das súas reaccións e emocións, através das que realmente se conta a historia, namentres que o resto contruen o escenario perfecto para desenrolar a trama.

O duelo interpretativo que a priori se plantexa entre Johnny Deep e Christan Bale queda descafeinado, dende o principio, ante a inevitable relevancia que cobra o papel interpretado por Johnny, protagonista absoluto do film, refrendado ademais pola vanalidade da persoaxe interpretada por un correcto Christian Bale, un prometedor detective do FBI. Sen dúbida, moi meritoria a actuación de Johnny Deep, como Jonh Dillinger, moi alonxado dos seus típicos papeles de excéntrico ou de pirata afeminado.

Dos restantes aspectos técnicos destacar a súa coidada fotografía e escenografía (incluindo decorados, vestuario, ambientación...), que representan, con gran afecto polo detalle, a cidade de Chicago da época e as restantes localizacións que formaron parte da historia de Dillinger nesa etapa da súa vida. Predominan os planos e ambientes escuros, sombríos e, en moitas fases, ata difuminados que contribuen a crear unha fermosa atmósfera "gangsteriana" para o espectador. A banda sonora entremistura as clásicas melodías que por entón sonaba nos clubes americanos, con predominio do jazz e do blues, que nos translada dun xeito suave e case despreocupado a eses meláncolicos lugares nesa apaixoante época, con temas máis rítmicos nas escenas de acción que se aproximan, en maior medida, a música propia das pelis de gangsters e que, de inmediato, nos arranca un malicioso sorriso (a todos no fondo nos gustaría haber sido algún desos gangsters que saen nas películas).

O mellor da película, aparte da súa sobriedade dende un punto de vista visual e técnico, son aqueles instantes onde o trasfondo perde importancia e cobra relevancia a historia, cando dous persoaxes (en xeral) manteñen un interesante duelo verbal ou unha conversación que ambos saben que será a derradeira ou incluso nos interrogatorios, onde a música desaparece e só queda o diálogo, os planos curtos que nos aproximan á faciana, aos xestos, ás expresións dos individuos, transmitíndonos medo, sufrimento ou compasión. Nestos instantes aparece esa agradable sensación de que os actores son realmente as persoas que viviron esa historia. Excepcionais son as escenas do cárcere no único encontro entre Dillinger e Purvis (C. Bale) e as esceas do cine en Chicago. Reseñables son, tamén, as esceas dos múltiples tiroteos que acontecen ao largo do film, rodadas con gran esmero e de xeito minucioso, non exentas dunha adecuada dose de acción, para o deleite do espectador.

Como aspectos negativos da película gustaríame destacar a súa frialdade, semellando que Michael Mann centra tódolos seus esforzos en transladarnos, con gran detalle e fidelidade, a historia de John Dillenger, pero obviando os sentimentos que acompañaron a éste ao largo dela. Este rasgo aparece habitualmente na filmografía de Mann, con títulos como Ali ou Collateral. Destacar que este apunte se está facendo dende un punto de vista global, posto que eu prefiro este tipo de películas, nas que apenas se presentan as emocións dos protagonistas e nas que non se profundiza nas persoaxes nin nas súas intrincadas relacións, que películas excesivamente emocionales e, seguramente, moi edulcoradas. O problema desto é que, ao saír do cine, tes a impresión de que esta película xa a viches centos de veces, a historia dun criminal famoso, entreñable, perseguido por un tenaz policía, non deixa de ser un argumento moi manido no cine hollywodiense polo que, para convertirse nunha gran película, debe ofrecer algo máis ao espectador. Por eso, esta película quédase nunha boa película, cun bo guión e técnicamente moi coidada, pero ....

Finalmente, o papel do detective Melvin Purvis está desaproveitado por completo, resultando prescindible a presenza dun actorazo como Christian Bale para tan trivial papel, claramente está infravalorado. A película convértese por momentos nunha exaltación da figura de Dillinger, un criminal que cometeu numerosos asesinatos e que na película aparece como un galán con complexo de Robin Hood que se entremistura coa flor e nata da alta sociedade de Chicago sen que estos se den conta. E mellor non falar da fuga do cárcel de mínima seguridade ... semella máis á parodia dunha fuga de calquera outra película.

Adiccións modernas

2009-08-31T08:25:00.001-07:00

Nun dos capítulos dos Simpsons emitidos onte pola noite en Antena 3, Melvin Van Horne, máis coñecido como o actor secundario Mel, pronunciou unha frase bastante representativa sobre a conducta humana nestos últimos anos, que é posible extender a outros confortables espacios en Internet que facilitan a procrastinación, como son as redes sociais, os foros ou os xogos online.

"Los aplausos son tan adictivos como la heroína o consultar si tienes nuevos mensajes en tu correo electrónico".

Segundo un estudio realizado por Dr Thomas Jackson da Universidad de Loughborough, no Reino Unido, a mente humana necesita aproximadamente uns 64 segundos para retomar unha actividade que estaba realizando ante a presencia dunha distracción. Ademais, estimaba que o tempo medio necesario para leer un correo e contestalo sitúase entorno a 1 minuto e 44 segundos, tempo necesario para leer o correo, evaluar a súa importancia e a necesidade de ser respostado e, finalmente, responder no caso de que se considere necesario.

Estas cifras tradúcense nunha serie de conclusións que resultan un tanto preocupantes. Se un traballador calquera consulta o seu correo cada 5 minutos pode chegar a peder ata 8 horas e media durante a súa xornada laboral cada semana. Si extendemos estos resultados, un traballor tipo pasaría a cuarta parte da súa vida laboral lendo os mensaxes do seu correo, o que equivaldría a un período próximo aos 10 anos. Polo visto, neste estudio cren que todo o mundo se pasa máis de 40 anos traballando, algo que na maioría de países resulta unha suposición moi optimista. Por outro lado, estímase que o 32% dos correos que reciben habitualmente os traballadores de calquera empresa son inútiles para a súa actividade laboral (spam) así que, destos 10 anos, algo máis de 3 pérdense en consultar mensaxes sen ningunha relavancia.A maioría de expertos coinciden en que a consulta do correo electrónico se convertiu definitivamente nunha necesidade máis, nunha actividade repetitiva e mecánica que se foi incorporada paulatinamente ao conxunto de procesos que conforman a nosa rutina diaria. Se queredes ampliar esta información podedes consultar este link.

Vuelta a España 2009

2009-08-29T06:42:00.000-07:00

Este sábado comeza a derradeira proba ciclista de tres semanas do ano, a Vuelta a España, sen dúbida a peor das tres grandes, moi por debaixo de Giro de Italia e Tour de Francia. Esta afirmación dista moito de ser subxetiva e está suficientemente xustificada porque:

A participación na inmensa maioría das súas edicións é lamentable, sustentada en corredores españois que non cumpliron os seus obxetivos no Tour de Francia ou que preparan específicamente a Vuelta a España porque non poseen as cualidades físicas necesarias para que o seu equipo os leve as restantes grandes. É dicir, son os desperdicios ou descartes das restantes carreiras. Con respecto a participación extranxeira, sempre se pode destacar algún nome, como este ano o de Andy Schleck ou Cadel Evans pero que, na maioría de casos, simplemente veñen de paseo para preparar o mundial ou no caso de que veñan a disputala son corredores de segundo nivel.

O recorrido resulta pouco atractivo para o espectador (e seguramente para moitos ciclistas), acadando o seu apoxeo máximo o ano pasado, onde a organización se luciu co conxunto de etapas que nos preparou e fixo o rídiculo máis absoluto que recordo eu nos últimos anos, tendo que saír no programa de humor de Carles e Perico a pedir perdón. Este problema é simplemente a consecuencia lóxica de dúas cousas: a orografía española e a falta de interés da organización, municipios, empresas... para buscar recorridos alternativos que garanticen o espectáculo. O primeiro é inevitable, en España non dispoñemos de Alpes nin Dolomitas e temos que conformarnos cuns Pirineos onde os portos son máis curtos e de menor altitude e dureza. Os restantes macizos montañosos só se prestan, na maioría de casos, a preparar percorridos con finais en alto e non auténticas etapas de montaña con 3 ou 4 portos verdadeiramente duros. Exemplos desto son as etapas andaluzas, a Covatilla ou as etapas asturianas, especialmente Lagos e Algliru. O segundo punto é un problema debido especialmente a causas económicas, falta de recursos e organización. Sería moi fermoso disfrutar dunha etapa polos Ancares lucenses, pero para eso é necesario que alguén poña o diñeiro, que se ofreza a seguridade necesaria aos ciclistas, que se dispoñan dos recursos necesarios para preparar a infraestructura que requiere unha etapa con máis de 180 corredores e que se garanticen unhas condicións mínimas para acoller a todo o que se move cunha proba destas características (staff dos equipos ciclistas, prensa, ...). Polo que, a menos que algo desto cambie, sempre nos atoparemos cos mesmos finais de etapas xa tan desgastados.

O palmarés desta proba é, sen dúbida, o peor de todos, aparecendo nel nomes como Álvaro Pino, Melchor Mauri, Aitor González, Ángel Casero, Abraham Olano, ... homes que en ningún caso poderían gañar ningunha outra volta por etapas de tres semanas. Esto é un feito irrefutable e mellor non falar dalgúns corredores que fixeron podium na Vuelta a España. Seguramente, este punto sea un consecuencia dos dous factores anteriores; se a participación é pésima e o recorrido non resulta suficientemente selectivo, o abanico de probables gañadores ábrese considerablemente.

A súa traxectoria histórica é máis curta, menos relevante e apenas goza de momento épicos e que se quedaran grabados na memoria dos espectadores, momentos que son os que realmente fan grandioso este deporte.

O público español enche estadios de fútbol e discotecas poligoneras nos fines de semana pero non se moviliza demasiado nas etapas da Vuelta e, salvo nas etapas de montaña, móstrase indiferente e frío ante o paso dos corredores. A cultura ciclista é moi distinta en España que noutros países con maior tradición e que viven con maior paixón este deporte, coma Francia, Italia, Bélxica ou Holanda.

Unha victoria na Vuelta a España ten menor relevancia e importancia que no Tour ou Giro, así que as etapas son menos atractivas para os corredores e, normalmente, menos disputadas e entretidas.

Todos estos factores e a progresiva decadencia deste deporte fan que afronte con menor interés esta Vuelta a España, que neste 2009 cumple a súa 64º edición. De todos xeitos, supoño que seguirei as retransmisións da parella cómica de TVE os fins de semana. Para comezar, onte vin a retransmisión da presentación desta proba en Holanda e surxíronme algunhas cuestións as que non acabo de atopar resposta.

¿Por qué a Vuelta a España comeza en Holanda, nunha provincia con nome de futbolista do Real Madrid (Drenthe)? Podería ser lóxico que comezara en Portugal, sur de Francia ou se queredes en Canarias (non o vexo demasiado viable), pero en Holanda a máis de 1500 kms da fronteira con España.

¿Por qué a etapa prólogo se disputa nun circuito destinado aos deportes de motor, en Assen? Que será o seguinte, ver a Pedrosa ou Alonso rodando en moto ou co seu monoplaza por un velódromo.

¿Por qué a primeira xornada de descanso se presenta tan só despois de 3 días de competición? Realmente, neste caso sí coñezo a resposta. É necesario realizar un traslado dende Holanda ata Tarragona, para seguir co discurrir normal da proba por España. Sempre pensei que a xornada de descanso era para que os corredores descansaran pero, neste caso, sacrifícase esa finalidade para satisfacer os absurdas e extraños plantexamentos da organización.

¿Por qué dúas das cinco etapas de montaña desta Vuelta a E spaña se disputan na Comunidade Valenciana que se caracteriza polo seu terreno sinuoso? Díficil de explicar tendo en conta que están os Pirineos, Asturias, ou calquera outra zona que seguro que é máis montañosa.

¿Por qué a inmensa maioría de etapas de montaña son en círculo, pasando dúas veces polos mesmos portos, unha e outra vez...? Ah sí, porque se queremos preparar etapas de alta montaña en zonas donde só hai un par de portos de entidade só nos queda pasar varias veces por eles. ¡Qué humildade!

¿Por qué un tío que deu positivo nun control antidopaxe no transcurso do Tour de Francia, que só é sancionado por un ano pola afamada federación kazaja de ciclismo e que non pode correr na maioría de carreiras do circuito profesional, pode participar na Vuelta e destácase como un nome importante dentro da exquisita participación extranxeira? Namentres, outros corredores que nunca deron positivo nun control antidopaxe non poden correr no Tour porque unha etapa transcorre 40 kms por territorio italiano e a federación deste gran país emitiu unha sanción local e ilegal a tódolos efectos. Logo temos a fama que temos no panorama deportivo internacional.

¿Por qué o heroe nacional A.C. non corre esta Vuelta a España? Toda unha nación orgullosa de tan gran deportista e el non defende as cores do seu honorable equipo diante dos seus compatriotas que tanto o idolatran. E eu que esperaba que fora profeta na súa terra. ¿Cando se marchará vivir a algún paraíso fiscal como outros grandes deportistas que pasean orgullosos o nome do seu país polo mundo? Non vos atrevades a criticalos que eso pode ser considerado antiespañol e unha forma rastreira de traizón a este gran e unido "país".

¿Por qué as cancións da Vuelta a España son cada vez máis lamentables e cantadas por artistas tan,tan, tan coñecidos? Este ano a canción chámase "Merezco" e está cantada por unha tía de voz moi nasal que podería pasar perfectamente por un gato acatarrado. Xuzgade vós mesmos.

XXXI Carreira Popular de Santaia

2009-08-28T09:06:00.000-07:00

O pasado domingo pola mañá celebrouse a trixésimoprimeira edición da carreira popular de Santaia, en Santa Cruz. A pesar das datas nas que se encadra esta lonxeva carreira, a cuarta con máis edicións dentro do panorama popular galego, este ano decidínme a participar para poder disfrutar do xa familiar ambiente dunha carreira popular e ademais nun terreo moi coñecido para min, xa que en moitas ocasión adestro por algunhas das zonas polas que transcurría esta proba.

Así que despois dunhas intensas vacacións e duns poucos adestramentos para habituar o corpo de novo ao esforzo físico que supón correr, plantámonos na liña de saída Gasman, Francisco (máis coñecido como panchito el glu glu) e un servidor, Anarky. O recorrido constaba de dúas voltas de 4,2 kms aproximadamente que resultaban nun total de 8,4 kms, ainda que na páxina de championchip figuraba unha distancia de 8,9 kms que distaba bastante da realidade.

Chegamos á zona donde se daba a saída en Sta. Cruz uns 40 minutos antes da hora prevista de inicio e descubro as dúas primeiras sorpresas agradables: dorsais personalizados cos nicks que cada un especificou na páxina de championchip e un regalo para tódolos participantes a escoller entre un chaveiro, unha caixa de bombóns, un colgante para o móbil e non sei se algunha cousa máis... Unha organización impecable con recollida dos dorsais en varias filas, organizadas por número de dorsal, que evitaba calquera tipo de cola (a pesar de que a participación non era demasiado numerosa) e coa correspondente música para aderezar o ambiente e un speaker, como en toda carreira que se precie. Ámbolos dous factores imprescindibles resultaron desta volta menos cansinos e raiantes do que normalmente acostuman.

Despois da recollida de dorsais e do regalo comezamos un breve quentamento que me deixou moi boas sensacións para a carreira, sen notar cansanzo nas pernas e un bo acompasamento da respiración que me permitía ser optimista (que errado estaba, xD). Comezaba a asomar o sol e notábase que ía ser unha mañá calurosa e con bastante humidade; unha mala noticia para os que nos costa sufrir con temperaturas por riba dos 20 graos, pero era mellor pensar que, sendo 23 de Agosto, a cousa podía ser moito peor. Así que despois dos últimos estiramentos, situeime prácticamente ao final da cola na saída para evitar problemas e logo dun mínimo retraso de 3 minutos daba comezo a carreira.

O circuito de 4,2 kms comezaba cunha selectiva subida duns 800 metros que, inconsciente de min e tendo en conta a miña condición física, afrontei con demasiada alegría recuperando posicións na alargada cola que se comezaba a formar. Despois desa primeira subida comeza un tramo favorable de 1 km aproximadamente que nos acercaba á praia de Bastiagueiro. Neste tramo, que se prestaba para ir collendo o ritmo pouco a pouco, acelaración demasiado brusca para o tramo da tempada no que estamos e primeiras sensacións de que o do quecemento foi un mero espellismo e de que estaba voltando á dura realidade: con pouca preparación, nunha carreira tan curta, dura e explosiva e con calor, ¿cómo c... ía ir eu ben? De todas maneiras intento aguantar o ritmo dos meus dous compañeiros a pesar de que me estou esixindo demasiado. Antes xusto de chegar á praia de Bastiagueiro, xiro a dereita e entramos nun tramo de tres repeitos cortos pero moi duros que me reventan definitivamente e o meu corpo comeza a entrar en crise. Despois do único tramo chan de todo o recorrido (uns 300 metros), chega unha subida corta pero moi dura que afronto con solvencia pero que me deixa sen alento ao chegar arriba, así que na baixada final (600 ou 700 metros), bestial na porcentaxe, decido tomalo con calma e recuperar un pouco así que deixo escaparse a Gasman e a panchito. Paso polo primeira volta sobre 18:30 e comezo da segunda volta, de novo a sufrir coa primeira subida.

Na subida collo ben o ritmo e, a pesar de notar gran cansanzo xeral e especialmente nas pernas, fago unha boa subida alcanzando e superando a panchito e recortando distancia con Gasman, de novo afronto a baixada cara Bastiagueiro a un ritmo que me permita chegar, sen forzar demasiado e afronto o tramo dos repeitos, sufrindo máis da conta, pois só levo uns 6 kms e debería ter fondo de sobra para ir máis solto. Definitivamente exploto na dura subida que nos conduce de volta a Sta. Cruz e perdo de vista a Gasman. Entro na baixada cruzado por todo, por sensacións, pola calor, polo cansanzo, porque levo a zapatilla desatada co chip a piques de caerse e rozando contra o chan, e baixo case freado, pasándome un amplo grupo de xente que fora deixando atrás e que na derradeira baixada da carreira se lanzaron a todo o que daban. Despois de 38:33 de esforzo, o mellor de todo é que a carreira se acabara e podía disfrutar dun domingo cansado pero, alomenos, sen a resaca pertinente. Ao final un tempo real de 38:18, a un ritmo de 4:32 min/km e posto 68 que, se o penso en frío non está demasiado mal.

Despois de cruzar a meta, nova sorpresa agradable por parte da organización. Como en tódalas carreiras de agasallo unha camiseta, que non está mal dende o punto de vista estético, pero había suficientes camisetas en tódalas tallas, algo que xa non resulta tan habitual, por moi básico que nos deba parecer (e acabemos cunha talla S ou XL). E para hidratarse e alimentarse, unha gran variedade de productos, dende a típica botella de auga quente e a típica pieza de fruta verde ata un apreciado powerade (tamén un pouco caldeado), unha sorpredente bolsa de patatas fritas (algo sen dúbida novedoso que, dende aquí, propoño que se extenda as demais carreiras) e incluso caramelos de múltiples sabores. Por todo esto non podo máis que darlle un sobresaínte á organización desta carreira que nos tratou aos populares de forma maxistral e da que deberían aprender outras moitas carreiras, seguramente con máis presuposto e con mellor fama.

PD: Para o ano que ven espero repetir aínda que me toque de novo aprazar un pouco a celebración do meu cumpreanos.

A.C.

2009-07-22T08:42:00.000-07:00

Dende fai moitos anos son un fervente admirador do ciclismo en xeral e do Tour de Francia en particular. Dende a época de Perico Delgado, agora comentarista de TVE, sigo cada mes de Xullo, con enorme paixón, as retrasmisións da maioría de etapas en TVE, primeiro cos comentarios de Pedro González e, dende a súa desgraciada morte, con Carles de Andrés (anteriormente coñecido como Carlos) e os seus "interesantes" e a veces pedantes comentarios de resabidillo. Sinceiramente, xa me comeza a cansar oír cada ano a mesma historia, que se Chateaux de non sei onde, que se Église de merde, ... e agora co do Facebook aínda a cousa é peor porque se cre máis importante e está dun insoportable que resulta díficil de aguantar.

Pero vamos a centrarnos no tema que me gustaría tratar, Alberto Contador, e logo voltaremos sobre Carles e os seus afortunados comentarios de 2009. Alberto Contador iniciou a súa andadura nesto do ciclismo da man do gran Manola Sainz no equipo Liberty e, logo dun duro inicio, cunha caída que estivo a punto de privalo da práctica activa deste deporte, comezou a destacar como gran promesa para voltas de 3 semanas. Con este cartel foi fichado pola estructura de Bruyneel como posible sustituto de Lance Amstrong. Despois desta breve pero intensa carreira como profesional, non pode quedar ningunha dúbida a cerca da profesionalidade e limpeza deste corredor. Ademais de ser un dos poucos ex-corredores do equipo Liberty que endexamais foi vinculado á Operación Puerto, A.C. creo que se refería claramente a Antes de Cristo, como todos moi ben sabemos. Unha vez probada a súa desvinculación con calquera aspecto relacionado coa dopaxe, prosigamos... A.C., perdón, Alberto Contador, caracterizado pola súa serenidade, modestia, humiladade e consideración cos seus compañeiros, convertiuse no corredor máis novo en gañar as 3 grandes carreiras de 3 semanas, si se lle pode chamar grande a unha carreira que non ten máis emoción que ver subir Abantos a 4 matados que, en calquera outra carreira, farían por riba do posto 10. E eso que o tío estaba na praia antes de comezar o Giro pero, con eso de que lava tan ben o lactato e que baila sobre a bicicleta, non precisa adestrar. Quen dixo menosprecio polos rivais, ti estás matándote a adestrar todo o ano e eu veño da praia e gáñoche sen despeinarme pero non mo vou calar para dentro, que se entere toda España e que se corra de pracer a xente cando lea o Marca e escoite a Carles de Andrés ensalzarme ata a categoría de novo Deus (por eso A.C. agora pasara a significar Antes de Contador).

Despois dun ano 2008 plagado de éxitos, Albertito e todos os seus colegas que, a veces, se esquecen de que gañou esa gran carreira chamada Volta a España porque o señor Bruyneel mandou parar a Levy, compañeiro seu de equipo, eran todo felicidade e alegría. Non me pillaron polo da Operación Puerto, gaño un Tour porque descalifican ao máis forte, gáñolle un Giro, vindo da praia, a un tío (Riccó) que logo dá positivo por meterse case todo o que un se pode meter e gaño unha Volta a España porque o único ciclista serio que vai á Volta é do meu equipo e o mandan parar (o outro medio serio que había estaba demasiado preocupado de ir buscar o chuvasqueiro cando se estaba xogando a carreira). Non me extraña que non pare de darse golpes no peito dicindo "Yo, yo y yo" son o "puto amo" deste deporte e ninguén me chega á sola das zapatillas. Pero todo se torceu cando Lance Amstrong, "Yo no consumo nada", decidiu volver ao ciclismo e no seu mesmo equipo, o Astana (capital dun país de gran tradición ciclista chamado Kazajistán!!!).

Chegados a este punto, todo se comprica porque, o que máis e o que menos, coñece o carácter competitivo de Lance Amstrong, ou como por aquí se diría, o bilardismo, e aparecen as primeiras dúbidas sobre quen será o xefe de filas do equipo no Tour de 2009. A lóxica diría que debe ser A.C. e non "Yo no consumo nada", que ten 38 anos e leva 3 parado, pero entre que Lance ten unha relación especial con Bruyneel, segundo Carles de Andres, e que A.C. segue os mesmos pasos que o señor Valv-Piti, cagándoa en cada carreira na que participa pola súa nula visión de carreira e desfallecimientos absurdos, chegamos ao inicio do Tour con este debate servido.

O sábado 4 de Xullo comeza o Tour cun ambiente moi enrarecido no equipo Astana por continuos cruces de declaracións entre "Yo no consumo nada" e A.C. e un Bruyneel no medio que non sabe ou non quere poñer paz. Neste momento crítico para o ciclismo español, un novo superheroe do periodismo aparece para defender aos máis débiles, o seu nome é Carles e o seu principal poder reside en torturanos cada día cos seus afortunados e gloriosos comentarios sobre o triángulo máxico Astana-"Yo no consumo nada"-A.C., sobre os ciclistas que residen cerca da súa casa en Girona e sobre un maltratado Menchov, que eu me pregunto que lle fixo o pobre para que este singular supercomentarista a teña tomado con él, que tan enfadado está simplemente polo feito de que Menchov se estaba rindo o día da presentación e que jalea, a modo de parodia, cada un dos múltiples percances do ruso neste Tour. O tío xa gañou o Giro, deixao en paz dunha vez so pesado!!!

E entre todo este alborto, todo o mundo se esquece de que Valv-Piti non está no Tour porque un grupo de amigos mafiosos ansiosos de protagonismo e co único obxetivo de desprestixiar ao pobre Alejandro, o CONI, decidiu que non pode correr en territorio italiano e como o Tour 2009 recorre 80 kms por Italia, pois ... Absurdo desde calquera perspectiva!!! Por outro lado, o "showman" do Barraco, gañador da edición de 2008, está moi enfadado porque cambiaron a normativa e non puido vestir o maillot amarillo no prólogo de Monaco e síntese menospreciado pola carreira. Normal!!! Un home que lle deu tanto espectáculo a esta carreira como non vai sentirse maltratado polo Tour. Así que decide que o mellor é adoptar unha postura máis conservadora (se é posible) porque el xa gañou un Tour e dalle igual volvelo gañar ou facer podium. Este home é un artista da risa, un cómico, non podo parar de rir con el, cos seus comentarios e cos seus ataques a cámara lenta.

Avanzan as etapas, con Carles de Andres, criticando a actitude de Astana, que se tira por adiante, que se non tira por atrás, que se traen a Gregory Rush e non ao gran Benjamín, que se Amstrong sempre busca un elemento diferenciador porque non entrena co maillot de Astana, que se Bruyneel non lle está comendo o rabo todo o día ao noso gran deus A.C, que si todo o equipo Astana debería estar en formación para que nin tan sequera o vento rozara o sagrado corpo de A.C, que si Amstrong fai unhas declaracións nas que claramente ataca a A.C. (será que este tío non sabe inglés porque as traduccións que se gasta non teñen precio ou é posible que directamente lea ese gran periódico deportivo chauvinista, o Marca), ... Eres máis aburrido que unha etapa enteira escapado co "showman" do Barraco. Pero chega Verbier e A.C. fai danzar a súa bicicleta ao compáns das súas pedaladas e Amstrong cede tempo. Todo o mundo feliz, A.C. golpéase o peito ("Yo, yo y yo") , Carles alcanza por fin o orgasmo desexado, Bruyneel quítase un peso de enriba porque A.C. demostrou que era o máis forte na estrada e Denis Menchov non terá que aguantar as estupideces de Carles, que está demasiado extasiado como para acordarse do ruso.

Xornada de descanso que nos serve para escoitar a A.C. decir que el e só el é o máis forte e que o Ventoux o vai subir pedaleando cunha perna, e para escoitar tamén o monólogo de Carlos Sastre que, se me apurades, é incluso máis gracioso que o dos yogures e dos donuts de Robert Bodegas... nunca tantas tonterías xuntas lle oira a este tío, outro gran descubrimento de Don Manolo na época da ONCE pero, como ten cara de boa persoa, non se mete nada. Onte etapa na que se subían os "durísimos" Saint-Bernards con coitus interruptus de Carles cando cría que Amstrong desconectaba da carreira, e con gran disfrute posterior para a xente que sabe algo de ciclismo coa espectacular arrancada deste para dar caza ao extraño grupo de cabeza (Wiggins, Nibali, Durán, ...). E hoxe unha etapa semialpina con varios portos cortos pero duros na Alta Saboia francesa con final en Le Grand Bornand. E aquí, definitivamente, saltou a chispa que dende o comezo do Tour estaba a piques de prenderse con toda a subnormalidade duns e doutros que acabo de relatar.

Poñámonos en antecedentes. A.C. co Tour prácticamente no peto, "Yo no consumo nada", Andreas "putéanme en todos lados" Kloden, Brandley "perdo 7 Kg e desayuno EPO" Wiggins e os irmáns Schleck, xogándose o podium e dous duros portos de primeira que se encadeaban. Ataque de Andy que se leva a A.C., Andreas e a Frank, por suposto, xa que senón o irmán pequeno síntese moi desprotexido. Por detrás, Wiggins tirando para perder o menor tempo posible e con Amstrong reservándose para darlle o golpe de gracia no derradeiro porto. Situación perfectamente controlada por Astana, asegurando primeiro e segundo posto con A.C. e Andreas e case o terceiro con Lance distanciando a Wiggins e podéndelle recuperar aos Schleck na crono. Pero, acabando o derradeiro porto, algo se ilumina na brillante mente de A.C. Para que vamos a seguir así, se estamos case asegurando a victoria da etapa e un triplete histórico do equipo no podium de Paris, se "yo, yo y yo" aínda non me lucín suficiente e non deixei claro que podo deixar a todos estos minusválidos da bicicleta cando queira, así que o mellor será que ataque. Esta é unha posibilidade, as outras dúas son que sexa subnormal perdido ou que quixera vingarse a próposito do seu propio equipo. Sinceiramente, espero que sexa a primeira, porque prefiro a soberbia que a subnormalidade ou a pura maldade.

Entón pregúntalle a Kloden si lle parece ben que ataque, este dille que non, que está ao límite, pero a A.C. esto dalle exactamente igual, así que ataca, destroza a Andreas e espera aos irmáns Schleck, seguramente porque recibiu un grito de Bruyneel dende o pinganillo para que pare de inmediato que está tirando pola borda as opcións de podium de Kloden e de Amstrong. Así que, despois de estar protestando polo mal clima que reinaba no equipo, supostamente pola actitude de Lance, el co seu movemento acaba de cubrise de gloria e poñer a todo o seu equipo, o que o debe defender nas seguintes etapas, na súa contra, ademais de amosarnos a súa verdadeira cara, a súa verdadeira natureza aos amantes do ciclismo de verdade e non aos que se cren todas as patrañas que se escriben no Marca. En definitiva, que A.C. para, fai un pouco o paripé mirando cara atrás para ver se ven Kloden, como se non soubera que ía pasar exactamente eso ( non creo que fora realmente arrepentimento) e lánzase cara a meta cos irmáns Schelck. Agora todos podemos pensar, posto que, supostamente, atacou para gañar a etapa, agora deixara que se desgasten os Schleck e darálles a estocada final na meta. Pero nada máis lonxe da realidade, ademais de axudarlles a poñerse en praza de podium, regálalle a etapa ao maior dos irmáns, desacelerando en meta e lanzando un xesto de rabia en plan non puiden con el. Pero que H.D.P!!! Toda a baixada de colegueo cos irmáns, que si palmadita a un, que si palmadita ao outro, ... Que vergoña!!!Por qué non se levantou na meta para celebralo cos irmáns golpeándose outra vez o peito.

¡ Que careto de sufrimento e desilusión se marca A.C. !

E ante todo este bochornoso espectáculo, preguntarédesvos que dirá a parella cómica que temos por comentaristas en TVE. Censurarían a actitude de A.C.? Eso non so cre ninguén, Carles só se baixa os pantalóns para que lle zurre ben por detrás A.C. Con frases como que está moi preocupado pero quería gañar a etapa, que A.C. viviu unha situación difícil pero, eso sí, o día de Verbier que Kloden tiraba para defender as súas posibilidades de podium e as de Amstrong, intentando cazar a Andy, era unha vergoña porque A.C. estaba por diante. Español sí, pero seguidor do ciclismo primeiro, e non necesito que ningún superperiodista, amante en secreto de A.C., me taladre a cabeza con ideas absurdas sobre como un equipo e un director, con sobrada experiencia, deben levar unha carreira de 3 semanas. Dobre moral para os que lean o Marca e sigan crendo que Alonso é o mellor piloto e o coche non ten nada que ver, pero que a culpa deste desastroso ano é do difusor ou do KERS. Solución inmediata: ver o Tour e demais carreiras en Eurosport, que están zumbados, pero son claramente máis coherentes e menos parciais. Só verei a Carles cando vaia ao clube da comedia con Perico contar as súas adivinanzas e chistes, sacados da mesma época de cando me resultan interesantes as súas retransmisións.

E por último, gustaríame mandarlles un recado a algúns aficionadillos. Ser español non implica defender a ultranza a actitude chulesca, sobrada e, por momentos, grotesca dalgunhos dos nosos deportistas, senón valorar os éxitos e o compartamento de calquera deportista, sexa español ou non, na súa verdadeira medida. Estou demasiado canso de ver incontables noticias manipuladas nalgún diario deportivo que todos sabemos (falando do Marca, por suposto) para darlle un color rojo-amarillento asqueroso e fomentar a exaltación desmesurada do patriotismo dalgúns cabeza-huecas que se limitan a basar as súas opinións no feito de que somos españois e hai que defender aos nosos deportistas. Algúns comportamentos son indefendibles como hoxe o de A.C., o de Alonso cando estaba en McLaren ou o dalgún outro coleguilla destos dous (como Alonso monte un equipo con A.C.... espero que contraten ao supersabio Carles como manager). E tampouco se pode entender que homes como Nadal ou Alonso obtiveran o Príncipe de Asturias dos Deportes antes que Roger Federer ou Michael Schumacher. Non existe ningun criterio obxetivo que explique esta circusntancia por moi españois que sexan os dous primeiros.

PD: Logo a xente defenderáse, cando lle dis catro verdades sobre toda esta nova ornada de humildes deportistas españois, con argumentos do estilo de que ti non es español, que hai que apoiar aos nosos deportistas, ... pois a verdade é que, cando ocorren situacións como as de hoxe, cando escoito falar a Carles na retransmisión e na entrevista post-etapa con A.C., cando lle voto un ollo ao Marca e os comentarios dos aficionados, síntome menos español que de costume, porque non quero ter nada que ver con toda esta xente, nin a nacionalidade.

PD2: Espero que "Yo no consumo nada" lle poña hoxe claras as cousas a A.C. e lle ensine a comportarse na disciplina dun equipo ciclista.

PD3: Esto sí que é o que me faltaba por ler, palabras de A.C.: "No colaboré con los Schleck en el grupo de cabeza porque tenía otros compañeros detrás, como Andreas y Lance (Armstrong)". Este tío non pensa o que di, por riba sentirá que realizou unha gran labor de equipo en beneficio dos seus dous compañeiros e que lle deberían dar as gracias. Quen dicía que o ciclismo é aburrido!!!

O eterno retorno

2009-07-15T11:52:00.000-07:00

Un dos pensadores máis destacados e influíntes do século XIX é, sen lugar a dúbidas, Friedrich Nietzsche, famoso filósofo alemán coñecido, especialmente, por sentar as bases do nihilismo como doutrina filosófica e revelar a figura do superhome como elemento esencial para o cambio dos devaluados valores humanos. Menos coñecida é a súa concepción do tempo e da causalidade que se resume no que el mesmo denominou "El eterno retorno".

Na súa obra máis coñecida, "Así habló Zaratustra", Nietzsche postula unha idea lineal do tempo, cun único inicio e un único final, onde os acontecementos que transcurren entre ambos instantes, o denominado progreso, están determinados pola causalidade segundo unhas reglas prestablecidas. Deste xeito, o momento inicial desencadea unha serie de acontecementos que se suceden nunha progresión lineal marcada por esas reglas e que se prolongan ata o instante final. Cada acción concreta determina unha reacción que sempre será idéntica se o suceso inicial é o mesmo. Con esta particular visión do transcurrir do tempo, Nietzsche vennos a dicir esencialmente que o destino está determinado e os acontecementos que teñen lugar nesa línea temporal son unha consecuencia inmediata desa telaraña entrelazada segundo esta idea de causalidade.

Este plantexamento non resultaría relevante nin novedoso senón fora porque Nietzsche profundiza nesta idea, suxerindo que todos os acontecementos, que todos os pensamentos, sentimentos, accións de cada ser humano... se repiten indefinidamente no tempo, sen existir posibilidade algunha de poder cambiar este discurrir. Na súa idea acerca da eternidade, cada final xenera un mesmo comezo de cada vez, e todo se repite, todo permanece constante, as mesmas persoas, cos mesmos pensamentos e sentimentos, realizan as mesmas accións que converxen nos mesmos eventos, nos mesmos acontecementos da etapa anterior. Esta visión desoladora do trancurrir do tempo implica que nada pode ser cambiado, absolutamente todo e todos somos constantes nesta ecuación.

Este curioso e descoñecido plantexamento filosófico de Nietzsche seguro motivou gran número de improductivas discusións entre pensadores, filosófos, adictos a Nietzsche, amantes de teorías sobre o destino e a causalidade e outros grupos de desequilibrados pero, actualmente, está recuperando certo interés entre as novas xeracións gracias, en parte, ás referencias que se poden atopar a estas teorías nalgunhas series de televisión. En concreto, tanto a desconcertante Lost como a trascendental-filosófica Battlestar Galactica, fan referencias explícitas a algunhas das ideas que se acaban de expoñer.

(Aviso de Spoilers)

No caso de Lost, a coversación entre Jacob e Némesis (antiJacob ou o tío de negro) no incio do último episodio da quinta tempada, "El incidente", fai unha referencia explícita á teoría dun único inicio cun progreso que se repite e desancadea nun mesmo final. De feito, Jacob e Némesis empregan esta mesma terminoloxía. Un extracto da conversa:

N- Still trying to prove me wrong, aren't you?

J - You are wrong.

N- Am I? They come. they fight. They destroy. They corrupt.
It always ends the same.

J - It only ends once. Anything that happens before that is just progress.

Nesta conversa e en diferentes momentos da serie parece obvio que os guionistas comparten esta visión lineal sobre o transcurrir do tempo e acerca dun destino que se repite e que está marcado pola causalidade. Sen embargo, dende o meu modesto punto de vista, existe unha sútil e importante diferencia respecto a teoría do eterno retorno. Ao longo desta quinta tempada os guionistas parécense decantar por unha teoría que incorpore na ecuación algúns elementos variables ao conxunto inicial de constantes. Considerando esto, os acontecementos, pensamentos, sentimentos, accións repítense exactamente igual e de xeito indefinido en cada etapa, en cada progreso. O conxunto de individuos presentes en cada unha das sucesións lineais son, igualmente, os mesmos. Todo esto formaría o conxunto de constantes. Sen embargo, non teñen porque ser os mesmos individuos os que experimenten os mesmos sentimentos, teñan os mesmos pensamentos ou realicen as mesmas accións, senón que esto pode variar aínda que sempre cun mesmo resultado. Estos elementos xogarían o papel de variables dentro da ecuación global. O exemplo que sempre se expón para reafirmar esta interesante reflexión é a dualidade entre John Locke e Jack Sheppard, persoaxes que poderían facilmente intercambiar os seus destinos na quinta tempada aínda que, finalmente, todo converxería no mesmo punto. Hai que recordar que Jack estivo a punto de suicidarse e ser el quen voltara no ataude á isla.

(Para non alargar o post non falarei do caso de Desmond Hume que daría case para un libro)

Nun sentido moi similar, o guión de Battlestar Galactica fai innumerables referencias á esta idea cíclica do tempo na que os acontecementos que están sucendendo en cada momento xa aconteceron antes e volverán a acontecer de novo sen posibilidade de cambiar o destino de cada persoaxe. E senón que llo digan a pobre Kara Thrace, xa que os Cylons a teñen queimada coa mesma historia do seu destino espcial que se vai repitir.

That's the feeling

2009-07-11T09:34:00.000-07:00

Unha persoa pode ser identificada dentro dun colectivo por infinidade de motivos, entre os cales podería estar algunhas das súas frases máis celebres. Sen ir máis lonxe, unha das frase que habitualmente máis repito cando me gusta un determinado comportamento ou actitude dunha persoa é "Esa é a actitude", lóxicamente con gran énfase, que pode ser traducida ao inglés coma "That's the feeling". Despois de escoitar a canción "I got a feeling" de Black Eyed Peas e ver o seu correspondente videoclip non podo máis que clamar aos catros ventos "That's the feeling". Adoro a canción pola súa letra, pola mensaxe que transmite, pola súa animosa música e adoro o videoclip, de inicio a fin, pola súa estética e porque consegue reflexar visualmente o que o grupo predica na letra. Encántame como a xente comeza a noite arreglándose para a gran festa que se aveciña, os preparativos iniciais, cómo disfruta todo o mundo na festa botando sen parar, estilo típica festa americana, e o final realmente apoteósico, cando todo o mundo está xa ao seu rollo, escoitando unha tía a súa música nos cascos no baño e a maioría finalmente remantando no chan consumidos pola combinación de festa e alcol. E, por suposto, adoro a Fergi, xD.

Sinceiramente, non se me ocorre mellor maneira de explicar cómo creo que debe ser a actitude de calquera persoa, dende o meu subxetivo punto de vista, ante a proximidade dunha noite de festa. Cando unha canción está destinada a convertirse en parte da nosa vida simplemente se pode dcir ¡Gracias!. Está canción atópase no novo album do grupo neoiorquino titulado "The E.N.D." que, en realidade, non se refire ao final de algo senón que é o acrónimo de Energy Never Dies, que me vou permitir traducilo coma "O gas nunca se acaba".

"I got a feeling", "That tonight’s gonna be a good good night", "I got my money", "Let’s spend it up", "Fill up my cup". Aquí tedes o videoclip para que poidades xuzgar vós mesmos.

I gotta feeling that tonight’s gonna be a good night
that tonight’s gonna be a good night
that tonight’s gonna be a good good night (x4)

Tonight’s the night night
Let’s live it up
I got my money
Let’s spend it up

Go out and smash it
like Oh My God
Jump off that sofa
Let’s get get off

I know that we’ll have a ball
if we get down
and go out
and just loose it all

I feel stressed out
I wanna let it go
Lets go way out spaced out
and loosing all control

Fill up my cup
Mazal tov
Look at her dancing
just take it off

Lets paint the town
We’ll shut it down
Let’s burn the roof
and then we’ll do it again

Lets Do it (x3)
and live it up

i gotta feeling that tonight’s gonna be a good night
that tonight’s gonna be a good night
that tonight’s gonna be a good good night (x2)

Tonight’s the night
let’s live it up
I got my money
Lets spend it up

Go out and smash it
Like Oh My God
Jump off that sofa
Lets get get OFF

Fill up my cup (Drink)
Mazal Tov (L’chaim)
Look at her dancing (Move it Move it)
Just take it off

Lets paint the town
We’ll shut it down
Lets burn the roof
and then we’ll do it again

lets do it (x3)
let’s live it up

Here we come
here we go
we gotta rock

Easy come
easy go
now we on top

Feel the shot
body rock
Rock it don’t stop

Round and round
up and down
around the clock

Monday, Tuesday, Wednesday and Thursday
Friday, Saturday, Saturday and Sunday

we keep keep keep keep on going
we know what we say
party everyday
party everyday

got a feeling
that tonight’s gonna be a good night
that tonight’s gonna be a good night
that tonight’s gonna be a good good night

One of us

2009-07-09T00:25:00.001-07:00

Esta coñecida expresión inglesa que se pode traducir coma " un dos nosos " emprégase habitualmente para referirnos a un conxunto de persoas que comparte con nós unha serie de características físicas ou intelectuais, intereses comúns, posee uns mesmos principios ou mecanismos de actuar, forma parte dun mesmo colectivo ou simplemente vemos reflexado o noso comportamento nesa outra persoa. En certos ámbitos reducidos, de xeito privado e individualizado, esta expresión pode acadar un grao superlativo, e serve para identificar unha actitude fronte a vida, unha maneira global de entender as cousas, un estado mental ou unha forma de definir un estilo propio dun grupo de persoas que se xuntan en base a uns principios, intereses e reglas simples, básicas e coñecidas e que actúan como elemento diferenciador respecto aos restantes grupos ou persoas e como catalizador dentro dese grupo de "One of us". En resumo, engloba unha completa filosofía de vida.

Existen incontables referencias a esta expresión dentro do mundo audiovisual, dende a excepcional película de mafiosos Goodfellas, traducida ao castelán como "Uno de los nuestros", dirixida en 1990 por Martin Scorsese e protagonizada por Robert de Niro e uns inconmensurables Ray Liotta e Joe Pesci, ata a serie Lost onde, Damon Lindelof e Carlton Cuse, decidiron bautizar o capítulo 16 da terceira tempada deste xeito, coma "One of us" que, por riba, se centra na nosa musa Elizabeth Mitchell, Juliet, pasando por unha fantástica e emotiva canción de Joan Osborne, tamén titulada "One of us". Está canción con evidentes connotacións relixiosas que, lóxicamente, non entrarei a valorar, lanzou definitivamente ao estrellato a esta artista de dulce voz no ano 1996 e convertiuse nun himno para moitas persoas que comparten estas crenzas con Joan, xa que plantexa certas cuestións existenciais a cerca de Deus. Esta singular forma de acercarse ao divino tamén lle acarreu numerosas críticas dos sectores relixiosos máis ariscos por considerar vanal e superflua a forma na que Joan trata a Deus.

A canción foi escrita por Eric Bazilian en 1995 e formaba parte dun disco chamado Relish. Foi nominada a un Grammy en 1995 e acadou definitivamente o número un nas listas estadounidenses (non sei nas norteamericanas porque non teño datos de Canadá) en Marzo de 1996. Ademais foi incorporada por Prince no seu album Emancipation. Aquí vos deixo o vídeo de Joan para que disfrutedes desta fermosa canción e, a continuación, a corresponde letra en inglés por se vos interesa profundizar nos temas filosóficos que se abordan nela.

If God had a name, what would it be
And would you call it to his face
If you were faced with him in all his glory
What would you ask if you had just one question

And yeah yeah God is great yeah yeah God is good
yeah yeah yeah yeah yeah

What if God was one of us
Just a slob like one of us
Just a stranger on the bus
Trying to make his way home

If God had a face what would it look like
And would you want to see
If seeing meant that you would have to believe
In things like heaven and in jesus and the saints and all the prophets

And yeah yeah god is great yeah yeah god is good
yeah yeah yeah yeah yeah

What if God was one of us
Just a slob like one of us
Just a stranger on the bus
Trying to make his way home
He's trying to make his way home
Back up to heaven all alone
Nobody calling on the phone
Except for the pope maybe in rome

And yeah yeah God is great yeah yeah God is good
yeah yeah yeah yeah yeah

What if god was one of us
Just a slob like one of us
Just a stranger on the bus
Trying to make his way home
Just trying to make his way home
Like a holy rolling stone
Back up to heaven all alone
Just trying to make his way home
Nobody calling on the phone
Except for the pope maybe in rome

Verborrea popular

2009-07-06T12:23:00.000-07:00

A profundidade dalgunhas noites sérvenos para teorizar e filosofar sobre os aspectos máis importantes da vida e, ocasionalmente, para arroxar algo de luz a aquelas cuestións fundamentais da sociedade actual, ademais de deixarnos perlas de gran valor narrativo coma éstas:

"O barro non se crea nin se destrúe, simplemente se transforma"

Lei fundamental sobre as propiedades do barro.

"Os noivos son simples cumplidores das necesiadades das mulleres"

Dende ese punto de vista, estou de acordo con Marx en que o traballo dignifica.

"O noivo non impide, só cohibe"

A auténtica verdade das relacións entre homes e mulleres.

Estas tres frases son algunhas das mostras máis representativas da nosa gran sabiduría popular, en diversos campos do coñecemento, presente nos máis distinguidos e brillantes individuos e que espero difundir e dar a coñecer de xeito periódico.

MusiKK - Hoxe Tizziano ...

2009-06-26T08:45:00.000-07:00

Para aproveitar a "ampla" oferta musical que nos ofrece R no seu comboR, a través de grandes canais coma 40TV, Sol Music, MTV ou os 40 latinos, vou iniciar unha nova sección en 24 gramos que vamos a denominar, de forma pouca inxeniosa, MusiKK. Nela vamos a intertar repasar "grandes" cantantes, grupos, cancións, ... actuais ou que xa forman parte da historia, e que gracias ao zapping por todos estos canais aparecen ante min como unha provocación para aparecer directamente neste top de mierda musical que atenta contra todos os sentidos humanos. En realidade, pretendo levar a cabo unha importante labor de denuncia e concienciación social, xD.

Obviamente, para iniciar esta sección, é necesario comezar ao grande. E que mellor forma de facelo que repasando a traxectoria "musical" do "cantante" italiano Tizzano Ferro. Despois de varios anos desaparecido da escea musical española, para fortuna dos nosos oídos, presenta un single a dúo con Amaia Montero, que promete convertirse nun novo éxito no desafío que Tizziano emprendeu contra a música desde o seus inicios: poñer a crítica e público de acordo -> a súa música apesta.

Aquí vos poño o videoclip deste novo temazo e algún dos seus grandes éxitos. Acometede con valentía a súa escoita e comprobaredes que merece o deshonroso honor de iniciar esta sección.

E para poder apreciar en todo o seu esplendor a súa voz, un vídeo dun amago de directo:

P.D: Cando me refería a el como o pavo que non sabe cantar non podía ser máis acertado.

Absurda lóxica coruñesa

2009-06-22T11:58:00.000-07:00

Os coruñeses, esas persoas que cohabitan xunto connosco na cidade meiga e que, a diferencia nosa, están orgullosos delo e admiran a súa oculta beleza, teñen curiosos mecanismos de raciocinio.

Critican con dureza a política municipal en contra do botellón, práctica moi extendida que consiste na reunión noctura de persoas na rúa, en xeral xente nova, para practicar a noble arte da inxesta de alcol e a conversación en tono elevado, posto que consideran que non se toman as medidas necesarias para atallar este problema tan molesto pero, por outro lado, asisten con orgullo e preparan con aínco a festa de San Xoán que consiste, básicamente, en reunirse entono a unha fogueira, abrasándose, para comer sardiñas queimadas e beber alcol ata estar suficientemente contentos para cantar en tono elevado e na rúa, por suposto, ata altas horas da madrugada.

Lamentablemente, para a maioría de persoas e, novamente, gracias a fantástica política municipal en tema de festas, o día 24 de Xuño non será festivo. Eso sí, apresúranse en proclamar aos 4 ventos que se trata dunha festa de interés turístico, para deixarnos claro que está pensada para o disfrute do resto de xente, doutras cidades ou pobos; será para estudiantes que acabaran os exames, para aqueles que teñen a sorte de estar de vacacións en xuño ou para aqueles que viven nalgún lugar que sí se digne a declarar festivo ese día. Para a xente traballadora temos as fantásticas festas de María Pita en Agosto e o Rosario en Outubro. Desta forma e ante este imprevisto, a maioría de persoas decidiu adiantar esta festividade a este fin de semana, así que tiven a sorte de disfrutar dunha reunión na rúa desa xente que tanto se afana en despotricar contra o botellón, bebendo alcol ata as tantas da mañá, cantando a grito pelado, para deixarme claro cal é o verdadeiro interés cultural desta festa, darlle a benvida ao solsticio de verán ben hidratados e con confusos cánticos.

Así que, resumindo, as fogueiras de San Xoan en Coruña, botellón masivo na praia de estudiantes que acaban de rematar os exames, é declarada festa de interés turístico, cando a única diferencia co tradicional botellón reside en que os xoves, venres e sábados do resto do ano non se tiran fogos de artificio.

O diccionario da Real Academia da lingua Española define a hipocresía da seguinte forma:

"Fingimiento de cualidades o sentimientos contrarios a los que verdaderamente se tienen o experimentan".

E eu engadiría ...

"Non te empeñes en defender algo que non sabes si vas a poder cumprir ...".

Un saudo.

This place is death

2009-06-21T09:02:00.000-07:00

Título do quinto episodio da quinta tempada de Lost no que Charlotte aplica este calificativo de morte á illa na que se atopan. Este término pode ser perfectamente aplicable a outro lugar que se atopa nesta fermosa comunidade, máis concretamente na provincia de Ourense, Parada de Piñor. Aínda que non tan literalmente, cada vez que o visitei foi para morrerme sobre os empinados camiños que nos conducen á famosa pedra do Tangaraño, con supostas propiedades curativas contra o raquitismo infantil (ou algo así).

Ver mapa más grande

Hoxe pola mañá celebrouse neste pequeno pobo ourensán, a III edición da subida ao Tangaraño, unha durísima proba de montaña que conta cun recorrido, nesta ocasión de 10.8 kms, dos cales prácticamente 7 kms son en subida por angostos camiños, algúns tramos acadan unha pendente próxima ao 30% e os restantes de baixada resultan bastante perigosos e non axudan para nada ao reposo do corredor. Ademais, altas temperaturas, entorno aos 30º e cun sol abrasador que nalgúns tramos acompañaba aos corredores para levalos ata a extenuación. No seguinte link pódedes votarlle un ollo ao recorrido e xuzgade vós mesmos. Fotos. Agradecerlle a JEFFXAVI, foreiro de correr en galicia, estas fotazos que inmortalizan o calvario do Tangaraño.

Con este prometedor panorama, partimos dende Coruña a horas intempestivas, 8 da mañá, Carlos e un servidor, para recoller a Jaichachu e J. Diego en Santiago e facer preto de 200 kms para presentarnos na saída da carreira cun pouco de antelación para quentar (por se non tiñamos suficiente coa calor que facía). As nosas perspectivas, en xeral, eran algo pesimistas para afrontar este reto, posto que xa participamos na edición do ano pasado (menos Jaichachu), donde sufrimos bastante e, aínda por riba, este ano engadíranse algo máis de 2 kms de subida. Pero está claro que a satisfación de completar o percorrido era suficiente aliciente para min e xustificaba con creces o sufrimento durante algo máis de unha hora que me esperaba.

A eso das 11 e 5 minutos dábase a saída, non demasiado numerosa como podedes apreciar na seguinte foto. Parece que xa quedan poucos loucos no mundillo do atletismo popular.

A miña carreira: Saída con calma, afrontando a primeira subida na cola dun numeroso pelotón perdendo de vista por diante a Carlos e por detrás nin rastro de Jaichachu e J. Diego. Así que de novo tocaba experimentar a soidade do corredor. Intento non perder a estela do corredor que me precede. Despois da primeira subida por asfalto, bastante tendida, comezaba un vertixinoso descenso por un camiño moi empinado, estreitísimo e moi perigoso, prácticamente intransitable, ata alcalzar o punto máis baixo, onde había que cruzar un pequeno riachuelo. A partir deste punto "só" restaba subir incansablemente ata a cima do monte. Primeiro uns 2 kms de continua subida, en certos tramos moi dura e noutros tramos picando suavemente, pero sempre en continua ascensión. O camiño bastante estreito, o que non permitía case adiantar aos primeiros corredores que cesaban no empeño de conquistar o monte correndo.

Despois deste duro tramo, pequeno e moi curto descanso con lixeira baixada que serviu para baixar pulsación e coller aire para afrontar a parte máis dura do ascenso que nos levaba ata a pedra do Tangaraño. O corazón comeza a dispararse, non se atopan espazos para adiantar a toda a xente que se para diante túa, vexo que o camiño se comprica ata o punto de que hai que ir escalando entre as pedras e atisbo a figura de Carlos. Quedan apenas 200 metros para chegar á pedra pero alcanzo a Carlos e todos os sentidos gritan ¡Basta! Freada en seco e comeza un lento camiñar que me conduce ata o final dese muro interminable do 37% de pendente. A cabeza pide retomar a fatigoso correr pero as pernas parece que non responden pero, finalmente, pode máis a miña imperturbable vontade e comezo a correr. Aínda queda algo máis de un km (só levamos uns 3,5), antes de chegar a parte alta do monte donde a subida suaviza e o camiño se torna máis transitable.

Agocho a cabeza e a mirar para as pernas de quen me precede para intentar non perder ritmo, desobecedecendo tódalas ordes do meu cerebro, pulmóns, pernas... que me suxiren outro descansiño. Outro muro aparece ante min e outro máis, intento regular a respiración e non pensar en nada. Alzo a vista e por fin vexo que estou arriba, que o máis duro rematou pero teño que seguir subindo. Respiración profunda e sigo o ritmo dun corredor do clube Celanova que me marca un ritmo xenial que nos acerca a outros corredores, os restos que foi deixando a montaña, que se parece estar vingando da nosa osadía por intentar conquistala no primeiro día de verán. Transcurren os últimos kms de subida e chegamos ao inicio da baixada, sobre o km 7, cun grito de xúbilo e satisfación no meu interior que xa estaba a piques de entrar en cortocircuito pola excesiva calor. Poucos fogos conseguiu apagar o avituallamento, aló polo km 4,5 ou 5 xa que o corpo rápidamente esqueceu ese momento de respiro.

Os catro magníficos antes de iniciar a última subida

Baixada lixeira por un camiño de novo estreito, aínda que non demasiado perigoso comparado coa primeira das baixadas. Deixo escapar a dous dos corredores que levaba diante, pero sobrepaso ao resto para escapar o máis rápido posible do inferno. Chega a zona de asfalto que o ano pasado prácticamente te conducía ao final pero este ano tíñannos preparado unha boa encerrona. Xiro na carretera e asoma un muro de asfalto que desalenta ao máis valente. Intento facer a subida correndo, pero despois dos 100 primeiros metros, que era o máis duro, desisto de imposibles e inicio un penoso andar por segunda vez. Miro para atrás, vexo a Carlos e ante o meu agotamento global e a imposibilidade de baixar de 1 hora, decido tomarme a parte final (en baixada) con calma. Sorpresa! A baixada final e máis perigosa, se cabe, que a primeira, sendo necesario en tramos parar e ir andando con moito tino para evitar as trampas do camiño. E por se fora pouco algunhas zonas completamente embarradas. Non queda outro remedio que suspirar, pensar que só queda 1 km para acabar coa tortura e asegurarse a un mesmo que para o ano non repito a experiencia. Pero chegamos a meta, xuntos eu e Carlos, e as penurias esquécense e un sorriso aparece de improvisto polo sinxelo orgullo de acabar e dis: "Para o ano repetimos, non?", como se a auga que engulles na meta limpara todo o sufrimento que pasaches durante algo máis de 1 hora. Minutos despois chegan Diego e Jaichachu, intercambiamos algúns comentarios, pero xa comezas a pensar na seguinte carreira (ou en San Xoán, xD).

Un saudo.

P.D: Gracias tamén a outro foreiro de correr en galicia, Pipe, por subir con tanta celeridade as fotos.

Tarde de sábado rara

2009-06-20T12:20:00.000-07:00

Este sábado celebrouse en A Coruña unha nova edición da proba "Gran Premio Cantones de Marcha" encandrada dentro da Challenge de Marcha da IAAF, unha das poucas oportunidades de disfrutar dun evento deportivo a nivel internacional nesta cidade e que reúne a algunhos dos mellores marchadores do mundo. Carreira de 20 kms marcha tanto masculina coma feminina.

Tendo en conta que mañá se celebra un evento deportivo se cabe máis importante, alomenos para min, a terceira edición da subida ao Tangaraño, no que espero estar, a tarde deste sábado quedaba condicionada simplemente a un paseo vespertino para estirar as pernas sen facer maiores esforzos. Así que, ante este panorama, decidimos acercanos a presenciar a proba ata os cantóns e disfrutar do ambiente atlético e festivo da carreira de marcha.

Dende un punto de vista estrictamente deportivo foi unha boa ocasión para acercarse a unha disciplina do atletismo bastante descoñecida para min, a marcha. Aínda que sigo sen entender demasiado ben esa teima por restrinxir de forma antinatural a forma de correr, de tal xeito que sempre debe permanecer un pé apoiado no chan, a experiencia resultou bastante satisfactoria posto que tiven a oportunidade de observar as distintas formas que empregan os marchadores para cumplir con esta imposición, sendo algunhas delas francamente curiosas, díficiles de imitar e incluso de precisar se son realmente efectivas. Ademais, serviume para poñer unha vez máis de manifesto o que sempre se comenta do deportista de fondo, a súa forza de vontade, a súa necesidade por seguir a pesar do esforzo e do sufrimento sen ningún premio máis que o de propia superación. Moitos dos atletas, moi lonxe dos postos de cabeza, con enormes signos de fatiga e de sufrimento preferían seguir cun paso lastimoso e agónico antes que rendirse para acadar a súa gloria personal na meta. Un atleta popular que sufre en cada carreira saberá do que falo e valorará estos xestos.

A clasificación completa podédela consultar na páxina da iaaf. O gañador masculino foi o chino Yafei Chu, seguido do noruego Erick Tysse, gañador da edición do 2008 e do mexicano Eder Sánchez. O primeiro español foi José I. Díaz por diante do campión de mármol (non preguntedes), Jesús Ángel García Bragado. Na proba feminina resultou gañadora Sabine Krantz, seguida de Kjersti Platzer, a irmá de Tysse, e da portuguesa Vera Santos. A primeira española foi Beatriz Pascual na séptima posición e a primeira galega clasificada e terceira española, a atleta do clube Academaia Postal de Ourense, Lorena Luaces. Gran posición para esta xove promesa do atletismo galego que, a pesar de non gañar, conquistou sen dúbida os nosos corazóns co seu esforzo e beleza coa que ningunha outra participante puido competir, sendo Susana González a única que lle puido facer algo de sombra neste aspecto.

Foto do perfil do facebook de Lorena

Un saudo.

PD: Intentarei conseguir algunha foto de González xa que as que saquei durante o evento non son de gran calidade, aínda que non parece ser tan popular como Lorena.

Unha breve reflexión sobre ...

2009-06-20T04:14:00.001-07:00

A dopaxe no mundo do ciclismo

Con este controvertido asunto de triste actualidade estreamos unha nova sección en 24 gramos na que tentarei expoñer da forma máis breve que me sexa posible o meu punto de vista sobre algún tema que me pareza interesante (espero que algún de vós tamén). E que mellor forma de comezar que falando sobre un grave problema que afecta dende fai tempo a un dos meus deportes favoritos.

A dopaxe está ligada ao mundo do deporte seguramente dende os seus inicios pero foi nos últimos anos, coa profesionalización dos deportistas, coa expansión audiovisual, que convertiu algúns deportes en espectáculos, e cos enormes avances nos métodos de dopaxe e nos mecanismos para detectalos, paralelos aos grandes avances en campos da medicina ou bioloxía, cando acadou maior transdencia entre espectadores e medios de comunicación, ata extremos onde os deportistas son sospeitosos permantes e nalgúns países tratados como criminais, aínda sen probas.

Esta transcendencia sociolóxica foi especialmente relevante no ciclismo. Todo comeza no Tour de 1998 co caso Festina, xa que son encontrados numeros productos dopantes no seno deste equipo ciclista destinados a mellorar o rendemento dos seus corredores. A partir deste punto a loita contra a dopaxe no ciclismo tórnase nunha auténtica caza de bruxas que enfrenta equipos, corredores, organismos oficiais coma a UCI, organizadores de carreiras e finalmente acábase por involucrar a xustiza. As informacións contradictorias de periódicos sensacionalistas (especialmente L'Equipe) , acusando directamente a corredores, acaban por convertir o ciclismo nun circo onde a xustiza atenta contra as liberdades do corredor, os periódicos difaman, a UCI tenta impoñer solucións improvisadas e abusivas que desprestixan o honor do ciclista e, ante todo este panorama, os amantes do ciclismo temos a sensación de todo está podrido e que ese halo de épica que rodea este deporte está sendo mancillado sen remedio.

Cando parece que nada pode ir peor amosa de improvisto a archiconocida Operación Puerto que asesta un golpe case definitivo ao ciclismo aparecendo nomes por doquier de ciclistas implicados en escándalosas tramas de dopaxe. Curiosamente ningún nome de outro deporte aparece aínda que é consabido que existen. A carreira de moitos ciclistas quedan truncadas e só algúns privilexiados como Alejandro Valverde se salvan gracias a incompetencia da xustiza española e as numerosas lagoas dunha lei desprovista para este tipo de situacións. E, para rematar, cada pouco tempo nos atopamos con noticias sobre as confesións de numeros ciclistas, moitos deles ilustres, de consumir sustancias prohibidas.

Despois de esta sucesión de acontecementos, un non pode deixar de pensar que en realidade tódolos ciclistas se dopan dunha ou outra forma para mellorar o seu rendemento e superar as auténticas palizas que deben afrontar especialmente en carreiras de 3 semanas sen apenas descanso. Esto é así e parece improbable que cambie polo momento, posto que os mecanismos de detección actuais semellan insuficientes, só conseguindo descubrir a aqueles que consumen maiores doses das recomendas ou que non teñen os coñecementos suficientes para camuflalas. Resulta especialmente curioso o caso do equipo Astana, anteriormente Discovey Channel comandado por Johan Bruynee l. Ningún corredor de este equipo deu positivo nos últimos anos, sen embargo moitos dos corredores que abandonaron a súa disciplina e cambiaron de equipo, de inmediato foron controlados cun positivo. Todo muy extraño, sobre todo porque nas súas filas militou Lance e agora Alberto, os grandes dominadores das carreiras de 3 semanas.

Desta forma, resumindo un pouco, parece evidente que a dopaxe penetrou ata os cimentos máis profundos deste épico e histórico deporte, ata un punto no que resulta imposible discernir que corredores están limpos e cales non e, sinceiramente, non me creo que un corredor sin axudas externas para mellorar o seu rendemento poida superar a outros dopados ata arriba. Quizáis non sexa tan disparatado tomar en consideración as palabras de Bernard Kohl.

Por outro lado, non semella que as medidas adoptadas pola UCI estén surxindo demasiado efecto: incrementar controles en carreira e fóra de competición, pasaporte biolóxico, ... que máis ben crean controversia, debilitan máis se cabe a credibilidade dos corredores e que, en certa medida, se cargan a presunción de inocencia dos ciclistas. Esto sería algo así como asumir que se tes conexión a Intenet vas a utilizar programas P2P para destruir a SGAE. O certo é que a maioría o faremos pero non se poden tomar medidas preventivas á lixeira contra esto sen ter probas contra os usuarios. Ademais estas medidas están provocando situacións rocambolescas como a expulsión do Tour de Rasmussen ou as recentes notificacións de valores anómalos de varios corredores que serán sancionados. Corredores que non deron positivo en ningún control son declarados culpables sen posibilidade de defensa porque non existen probas que os incriminen. Curioso!

E o tema da xustiza francesa ou italiana xa é a gota que colma o vaso da miña paciencia. Entrando nos hoteles de concentración dos equipos a calquera hora para rexistrar habitacións, personal, equipamento,... e en caso de atopar algo tratando aos ciclistas como a criminais cando se trata de un delito claramento deportivo que, estes países e aqueles que os secundan, o criminalizaron como un intento desesperado de xustificar a incompetencia das autoridades deportivas "competentes". Esto ademais provaca tamén situacións absurdas como o caso Valverde que espero abordar pronto porque me parece suficientemente subrealista para dedicarlle un post.

Un saudo.

P.D: Despois de ler esta noticia as épicas victorias dos nosos ídolos da infancia, Miguel Indurain ou Perico, quedan empañadas pola dúbida.

Un pouco de lírica ...

2009-06-19T09:01:00.000-07:00

Vamos a darlle un pequeno toque literario ao blog e para comezar uns fermosos versos que me traen agradables recordos da preciada xuventude:

"Condeada a permanecer no olvido
a agochar as súas palabras
rexeitada no ouro
que cega co seu resplandor"

"Quizáis no refuxir do vento
ou no susurro do mar ..."

"... desgastada nos versos da batalla
que cubren de loito o pasado"

"Desexos dunha fala
que afoga na memoria"

In memoriam de todos aqueles que se afanan en desprestixar un dos maiores tesouros culturais da nosa historia, que nos fai únicos e serve para identificarnos e unirnos como pobo dentro da hetereoxenidade sobre a que se asenta o mundo; porque renunciar a unha parte da nosa cultura e historia, de nós mesmos, porque facerlles caso aos ignorantes engreídos e borrachos de vanidade que só conseguen saciar ese vacío menospreciándos polo idioma no que falamos, só nos converte en máis ignorantes e paletos ca eles.

Resultados da enquisa sobre relixión

2009-06-19T08:15:00.001-07:00

A última enquisa proposta neste blog foi un sondeo acerca da postura relexiosa da escasa mostra da población que decide visitarnos e por riba molestarse en votar. Os resultados pódense apreciar nas seguintes gráficas.

Creo que as opcións de resposta que se ofrecían na enquisa cubrían amplamente o espectro das diferentes crenzas dos nosos potenciais visitantes, salvo algunhas excepcións que, sinceiramente, dudo que entendan nada do que se escribe neste blog por estar en galego. Sen embargo, para evitar posibles contrariedades ou non cubrir plenamente todo o abanico de eleccións fronte ao divino, incluíase unha derradeira opción denominada outras relexións, que resultou ser a opción maioritaria. Este dato atípico non responde a outra cousa que ao desmesurado interés dun visitante ilustre en demostrar a súa opinión de maneira desacerbada para que a todos nos quede constancia de que seguramente a súa opinión é a máis aproximada á realidade.

Obviando este dato, impónse a lóxica e as seguintes opción máis votadas son o catolicismo, o agnosticismo e o ateísmo, quedando relegado ao último lugar a opción escollida por aqueles que creen en que non debemos ser o centro do universo e sí debe existir algo que se escapa ao noso coñecemento que non necesariamente se ten que materializar na figura de Deus. Esta última opción foi a escollida por un servidor que comparte tamén a postura (algo egocéntrica e cómoda) de non preocuparse por todo aquelo que non podemos explicar desde un punto de vista da física; como diría o meu bo amigo Kant , todo o que non podemos entender é metafísica e non merece a pena preocuparse por elo porque non seremos capaces de comprendelo.

Un saudo.

Visto en marca ...

2009-06-18T11:45:00.001-07:00

Como posta de largo na nova andadura de 24 gramos gustaríame amosarvos dúas imaxes que me resultaron bastante chamativas polo contexto no que tiven a oportunidade de velas. Observade con atención as seguintes dúas imaxes que se corresponde con sendas portadas desta semana do diario deportivo, nada sensacionalista nin sesgado, Marca. Nelas podemos contemplar a dous xogadores do Real Madrid desde un punto de vista estrictamente deportivo.

Despois de meditar afanosamente sobre por qué os redactores de Marca encargados de seleccionar as noticias deportivas (non só referentes ao fútbol) máis relevantes para ir en portada, decidiron escoller como epicentro da noticia os quefaceres de dous xogadores nas súas vacacións, semidesnudos, só se me ocorre unha resposta plausible: realmente son os mesmos que escollían as noticias no éxitoso progroma de corazón Aquí hay tomate, aqueles que cando non había noticias reais e non se lles ocorría ningunha que inventarse decidían sacar a persoaxes públicos en panos menores acompañados da famosa coletilla "Uyuyuyuyu".

Neste caso, para sacar portadas deste estilo, supoño que nos estaremos posicionando nun escenario similar, é dicir, en España onde só interesa o fútbol e para o diario Marca onde só interesa o Real Madrid, como non hai noticias relevantes no ámbito deportivo posto que as competicións xa fai semanas que chegaron á súa fin (para algunhos antes que para outros) e as eleccións e fichaxes xa foron sobradamente abordadas desde un punto de vista claramente non partidista e, como ademais, xa se cansaron de inventar noticias sobre traspasos, fichaxes, ... agora supoño que teremos que tragarnos a versión máis Cuore de Marca que nos manterá ao días sobre as aventuras e desventuras amorosas de Guti en Benidorm ou sobre a acollida das zorras poligoneras de Madrid con Cristiano Ronaldo.

Sinceramente, non me imaxino ao Mundo Deportivo ou ao Sport sacando a Puyol, Messi ou Iniesta en poses parecidas na súa portada. Obviamente, ningún deles ten o mesmo tirón que Beckham ou Cristiano, pero lóxicamente existe moitas diferencias entre os dous eternos rivais en España, especialmente manifestadas na política de fichexes.

Un saudo.

I'm back

2009-06-17T14:55:00.000-07:00

Despois de case un ano sen contribuir absolutamente nada ao movemento blogger debido principalmente a un sobresforzo no curro que me deixaba escaso tempo libre, creo firmemente que este é un bo momento para continuar deleitándobos con 24 gramos. Falando máis en serio, despois de tanto tempo sen gañas de escribir unha mísera entrada neste blog debido a pereza, desidia, días ou semanas de resaca e vicios múltiples espero sacar un ratiño cada semana para martirizarvos cos miñas ralladas sobre temas que seguramente só me parezan interesantes a min e que ninguén se moleste en leelos por seren demasiados pesados e e ademais en galego. Así que sen ningunha pretensión máis que a de axudar a procrastinación de todos aqueles que deboren con avidez todo tipo de blogs no traballo, inicio unha segunda etapa de 24 gramos.

Benvidos.

PD: Xa está dispoñible unha nova enquisa na parte dereita do blog. No caso de escollera a derradeira opción, outra..., agradeceríavos que deixarades un comentario especificando cál foi a serie que nos deixou a mellor season finale da tempada.

El incidente (the Happening)

2008-06-14T02:47:00.000-07:00

Despois de bastante tempo sen ir ao cine, estas dúas últimas semanas, logo de ver "Indiana Jones y el reino de la calavera de cristal" e onte "El incidente", recordei o porqué desa voluntaria abstinencia.

El incidente é a enésima película do director hindú M. Night Shyamalan (en realidade a octava, sexta coñecida) , na cal, novamente, nos aporta a súa curiosa forma de entender certas fantasías, crenzas ou medos latentes, desde tempos inmemoriais, na mente humana, explorando, neste caso e con certo desatino, o medo humano a enfrontarse ao descoñecido, a aquelo que escapa á súa mente científica, ao que non pode controlar. Neste caso, entremesturado todo esto cunha certa mensaxe naturista ou ecolóxica, tan desafortunada como o resto da película.

Dende o meu pinto de vista, o crédito gañado por Shyamalan coa súa primeira película, "El sexto sentido", na que nos ofrecía unha particular visión sobre un dos principais temores ancestrais dos homes, os fantasmas, foise agotando pouco a pouco coas súas sucesivas películas, "El protegido", onde abordaba os aspectos máis humanos dos superheroes, "El bosque", onde tamén abordaba o medo ao descoñecido e "La joven del agua", que ofrecía unha "desvirtuada" perpectiva doutro mito creado polo home, as ninfas. Só a aceptable "Señales", onde abordaba outro medo humano clásico, como son os extraterrestres, pareceu encamiñar a Shyamalan na boa liña, se ben non foi máis que un espexismo. Todo este perrecorrido cinematogáfico, máis desafortunado que outra cousa, tornou a carreira dun prometedor director novel, encargado de aportar un aire fresco ao cine de Hollywood, nun firme candidato anual aos Razzies, máis coñecidos como os antioscar. Desta forma, pasou de ser considerado o novo Hitchcock a convertirse no sustituto do noso amigo Ben Affleck.

A pesar de todo esto, onte non tiven reparos en darlle unha oportunidade á nova película deste director, "El incidente", confiando en que retomara as súas mellores artes para ofrecernos unha película medianamente aceptable (non pido máis). Sen embargo, iluso de min, atopeime cun novo desastre cinematográfico, no que o halo de misticismo e terror deixaba paso a unha película de serie b, aderezada con momentos gore absurdos para o olvido e edulcorada con momentos romanticóns duns protagonistas ao borde da morte, moi ao estilo hollywoodiesnse e cun final feliz (moi ao estilo hollywoodiesnse, xD). En España esto non pasa, sólo hai que ver Rec ou Darkness.

Só me queda apuntar algúns consellos para Shyamalan, co firme propósito de que esto non se repita no próximo film:

Intenta aprender de grandes clásico do cine, especialmente do cine de terror, como o maestro Hitchcock ( e non serve sólo imitalo en facer cameos na película), e evita seguir o exemplo do Spielberg da última década. En realidade, a película ven a ser unha mistura entre "El día de mañana" e "La guerra de los mundos" pero sen presuposto.
Se es capaz de esbozar un argumento orixinal e prometedor, elabora o guión de forma pausada e coherente, e non llo deixes escribir a túa filla/o nos seus ratos libres. E preferible sacar unha boa película cada dous/tres anos como Amenábar e non dúas malas por ano. A idea dun "ecoataque" pareceume interesante e orixinal, pero francamente desaproveitada coa absurda trama que se plantexa.
Evita abusar do susto fácil senon queres acabar sendo o novo Wes Craven, director de "Scream", ou peor, acabar sendo como o director deses grandes clásicos como "Se lo que hiciesteis el último verano", " Un San Valentín de muerte" ou "Leyenda urbana", do que ninguén sabe o nome.
Non contrates como protagonista masculino a actores que teñen un só rexistro como Mark Wahlberg, Russell Crowe, Matt Damon, ... nin protagonistas femeninas que non sepan actuar, como Zooey Deschanel (a única explicación que se me ocorre para exegir esa intérprete femenina é que o director de casting se a .....).
Se non tes presuposto, evita estrepear a película a base de escenas cutres e máis propias do gore amateur, que non aportan absolutamente nada, e céntrate en construir unha historia repleta de matices en lugar dunha trama plana e que pasa de soslaio polas cuestións centrais do film, para centrarse en aspectos vanales e repetitivos (todos sabemos que nunha situación límite, por exemplo, cando estamos a punto de morrer, queremos moito a nosa noiva e aos nosos amigos).
Non pretendas reencher o film con escenas superfluas e subtramas absurdas, para que a película pase da hora de duración. En xeral, os espectadores non son tontos, vanse dar conta de que os estás tangando.
E sobre todo, se tratas de que te tomen en serio no cine de terror, non tentes trasladar o toque lacrimóxeno facilón de Anatomía de Grey ao teu terreno, nin nos empalagues con secuencias "melorománticas" máis adecuadas para films comoTitanic . Cada xénero debe aproveitar as súas virtudes e capacidades innatas na súa propia definición. O mundo non se compón só de nenas adolescentes sensibleras. Non edulcores os finais para que a xente saia contenta do cine.

Qué gran frase, Mr. Podolsky!

2008-06-12T15:33:00.000-07:00

Lukas Podolsky, xogador alemán, nacido en Polonia, que actualmente milita nas filas do Bayer de Munich, será coñecido para a posterioridade, dende onte, polo seguinte frase, incomprensible para o resto de humanos:

"El fútbol es como el ajedrez, pero sin dados"

Sinceramente, non puiden parar de rir de tan "inxenioso" símil durante varios minutos, ata que finalmente non puiden evitar actualizar, despois de cerca dun ano, o meu blog para difundir semellante mostra de cultura. Para aqueles que pensen que o deporte está reñido coa cultura (case máis co sentido común neste caso), éste pode ser un bo argumento.

Desta forma, o dianteiro da selección alemana de fútbol, logo de proclamar esta gran afirmación no transcurso dunha entrevista concedida ao perdiódico alemán SPIEGEL ONLINE, durante a Eurocopa que actualmente se está disputando en Austria e Suiza, incorporase a ese gran elenco de personaxes que nos ofrecen grandes perlas lingüísticas en canto abren a súa boquiña. Ben é certo que aínda lle queda moito por entrenar para estar a altura de grandes nomes nacionais como Sofía Mazagatos, Terelu, Malena Gracia, ... ou internacionais como o gran presidente, George "Arbushto" (Chiste malo dos Simpson, sorry pero era necesario...). Menos mal que o home cumple no seu traballo, marcando os goles da victoria de Alemania a Polonia e , nun xesto que o honra, pedindo perdón por elo aos seus excompatriotas.

74 minutos

2007-11-24T06:08:00.000-08:00

Hola:

Quizás en alguna ocasión os hayáis preguntado el por qué de la duración de los CDs de audio, el motivo de la elección de tan aparentemente absurda cifra. Hagamos un poco de historia ...

En 1978 una subdivisión de Philips llamada Polygram registró la patente mediante la que se establecía el policarbonato como material para construir el soporte y un diámetro inicial de 115 mm, que fue posteriormente ampliado a 120 mm para poder albergar 74 minutos de audio. Una decisión en la que tomó parte Sony, tras la compra de la patente a Polygram para la explotación comercial del formato.

Fue el propio presidente de Sony en la época, Norio Ohga, el que dio la orden del aumento de la duración, según parece influenciado por su amigo, el compositor de origen austriaco Herbert Von Karajan, que le pidió que el nuevo formato tuviera la duración suficiente para albergar su pieza favorita: la 5ª sinfonía de Beethoven.

Lo cierto es que esta historia nunca fue confirmada ni por el directivo nipón ni por el músico austriaco, pero resulta cuando menos curioso pensar que la influencia de Beethoven en la música llegó al punto de determinar, incluso, la duración máxima de las composiciones.

Saludos.

PD: Artículo escrito por Carlos. Este blog non se fai responsable das súas opinións, xD. Desexamos que continúen as súas colaboracións no futuro para culturizar 24 gramos.

Resident Evil

2007-11-22T15:40:00.000-08:00

Ainda que semelle mentira, unha das películas da carteleira que máis me apetecía ver era Resident Evil 3 (ou Resident Able): Extinction, posto que non quedara escarmentado coas dúas anteriores.

Debido a algunhas críticas de certos sectores da poboación polos meus interminables comentarios de cine, esta vez vou ser moi concreto. Únicamente dous apartados da miña experiencia coa película:

Cousas boas:

As palomitas do cine estaban moi ricas.
Puiden ver por enésima vez o trailer de Rec, que por fin se estrea mañá.
Milla Jovovich e demais cachondas (como Nikki de Heroes). Máis que unha película de zombies parecía unha competición de macizas.
É extremadamente divertida (non sei se esa era a súa pretensión).

Cousas malas:

Ausencia completa de guión. A película, por chamala dalgunha maneira, consiste nunha sucesión de imaxes sen ningún sentido. Parece que a folga de guionistas se adiantou nesta película e ante a ausencia deste colectivo tan importante para o cine, decidiron contratar monos de feira.
Duración excesiva. Está moi ben ver durante 10 minutos a Milla Jovovich repartindo leches a zombies, pero máis de hora e media de incoherencias acaba por cansar.

PD: Non dúbidedes en acudir ao voso cine máis cercano para disfrutar desta fantástica producción e tirar 6 euros ao cubo da basura.

Publicidade enganosa

2007-11-22T07:59:00.000-08:00

Vamos a ilustrar un pequeno exemplo deste tipo de práctica fraudulenta.

Supoñamos unha empresa ficticia galega no ámbito das telecomunicacións, que chamaremos, por exemplo, R. Esta empresa ofrece unha serie de servizos básicos e avanzados de televisión, internet e telefonía fixa. Co obxeto de facilitar a labor de contratación para os clientes, agrupa estos servizos nunha serie de "combos", que inclúen diferentes paquetes de servizos cada un deles, e cun prezo acorde aos servizos que agrupa. Agora vamos a supoñer que esta empresa oferta catro tipos de "combos" que, por comodidade, denominaremos Combo1, Combo2, Combo3 e ComboR. Os servizos que se ofrecen en cada un deles é irrelevante nesta anécdota.

Vamos a imaxinar tamén que un cliente, por suposto ficticio, desta empresa, que chamaremos, por exemplo Óscar, ten contratado dende fai máis dun ano o denominado "comboR". Como bo cliente, a este individuo gústalle estar ao día das ofertas que ofrece calquera das empresas coas que ten establecida unha relación contractual, en concreto da denominada R. Por sorte e para maior comodidade, R pon a disposición dos seus clientes unha páxina web onde se poden realizar todo tipo de consultas, incluídas as novidades e ofertas. Imaxinemos tamén, para dotar de maior realismo a historia, que o diseño da páxina web é horripilante a par que desconcertante e criptográfico.

Por outro lado, o traballo do noso protagonista permítelle consultar en calquera momento esta páxina (posto que goza de acceso libre a internet) e nos interminables ratos de arrumimento que ten que soportar durante a súa xornada laboral, aproveita para levar a cabo este tipo de actividades. Nunha desas consultas atopouse cunha oferta que resultou ser do seu interese. Volvamos votarlle imaxinación e pensemos nunha oferta como a que segue:

O noso protagonista, entusiasmado pola idea de pagar só a metade do prezo total durante 3 meses, chama primeiro para informarse sobre a veracidade da oferta. Ante a súa sorpresa, ademais de confirmar tan suculenta proposta, a persoa que atende a chamada, engade unha bonificación adicional, supoñamos que 100 minutos gratis a teléfonos móbiles. Matizando que a seguridade R costa, por exemplo uns 3 euros, non cabe dúbida que, se en realidade existira unha oferta deste tipo, sería "estúpido" non aproveitala.

Seguindo coa sucesión de feitos da nosa historia, o protagonista, pobre incrédulo, contrata ese novo servizo, cunha enorme sensación de felicidade polo aforro duns 30 euros ao mes (unhas 6 copas extras, xD). Sen embargo, a sorpresa chega ao día seguinte. Chamada da típica operadora de atención ao cliente de calquera empresa real:

(Extracto dunha conversa ficticia)

-"Mira, que nos equivocamos cando che demos a información sobre a oferta o outro día, que en realidade vas pagar o mesmo, bueno, non, vas pagar tres euros máis pola merda de seguridade que che damos nas túas conexións a internet".
- "Pero que me estás contando. Se na vosa páxina poñedes que a oferta consiste en 3 meses de factura a metade de prezo".
- "Sí, pero iso é para clientes que actualizan o seu combo, que pasan de combo1 a combo2 ou de combo3 a comboR".
- "Pero na páxina di que a oferta é para clientes de comboR claramente".
-"Non teño a man a páxina, pero supoño que malinterpretarías a oferta".
- "¡Qué malinterpretar!, se o di literalmente. Pero, entón o dos 100 minutos a móbiles tamén é mentira".
- "Sí".

............ (discusión)

- "Quitádeme entón a seguridade R, e espero que non mo cobredes nin tan sequera este mes. E, como estades facendo publicidade enganosa, espero que modifiquedes a oferta na vosa páxina, por que senón van acabar por denunciarvos á oficina do consumidor".
- "Grazas". (A súa normalizaçon).

E así remata esta fermosa historia de como os ficticios publicistas ou ben os ficticios informáticos que manteñen a ficticia páxina web da ficticia empresa R, non saben redactar correctamente as "ficticias" ofertas (por que pensar outra cousa sería ter mala fé).

PD: Está historia está baseada en feitos reais, pero o nome do cliente e da empresa foron cambiados a propósito co obxetivo de non ofender a ninguén.